Dr. Stangelove

Την εποχή που ανακαλύπταμε το κλασικό παρελθόν του κινηματογράφου, την εποχή που περιμέναμε την νέα (και τελευταία τελικά) ταινία του Stanley Kubrick, γνωρίσαμε τον Dr. Strangelove σε μια προβολή από την κινηματογραφική ομάδα της Αγγλικής Φιλολογίας Φιλοσοφικής. Παρέα με τον Κωνσταντίνο από Κοζάνη που είχε φανταρική άδεια! Η ταινία με τον τίτλο/σιδηρόδρομο: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb. Εδώ μπορούμε να πούμε ότι η ελληνική μετάφραση ήταν εύστοχη: ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα!

Υ.Γ.: Και μια βδομάδα μετά από αυτές τις αναρτήσεις, βρήκα το εισιτήριο αυτής της προβολής, καταχωνιασμένο στο βάθος της ντουλάπας μου σε μία σακούλα με διάφορα αντικείμενα του παρελθόντος! Έγιναν και οι απαραίτητες διορθώσεις στο κείμενο, φυσικά, επειδή η μνήμη μου δεν είναι να την εμπιστεύεσαι!

The Killing (Το χρήμα της οργής)

Η πρώτη ταινία ουσιαστικά μεγάλου μήκους του Stanley Kubrick είναι ένα εκπληκτικό b-movie, μια ταινία film-noir στην οποία ο νεαρός τότε σκηνοθέτης δείχνει τα διαπιστευτήριά του. Με συνεχή flash-back, με αφήγηση από διαφορετικές οπτικές γωνίες χωρίς την «συνηθισμένη», κλασικά χολιγουντιανή χρονολογική σειρά, βλέπουμε την ιστορία μιας ληστείας ενός ιπποδρόμου, από την αρχική σχεδίαση της μέχρι την αποτυχημένη εκτέλεση. Ακόμα και σήμερα η ταινία παραμένει φρέσκια και εντυπωσιάζει με την λακωνικότητα, το κινηματογραφικό της στυλ και ύφος που επηρέασε τα μάλα τους Tarantino και Singer στα Reservoir Dogs και The Usual Suspects, αντίστοιχα. Χωρίς άλλα σχόλια από μένα, αναζητήστε την ταινία The Killing και δείτε το φιλμ νουάρ έτσι όπως το συνέλαβε η ιδιοφυία του Κιούμπρικ. Αν βρείτε και το βιβλίο Clean Break του Lionel White στο οποίο βασίστηκε η ταινία, πείτε και σε μας.

Kubrick μέσα σε μία ώρα: Killer's Kiss

Το φιλί του δολοφόνου: Καταρχάς, να πούμε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με τη δεύτερη μεσαίου μήκους ταινία του Stanley Kubrick (μετά το αποτυχημένο Fear and Desire του '53) και η δεύτερη (και τελευταία) που είναι σε σενάριο του ιδίου. Όλες οι υπόλοιπες δημιουργίες του ήταν διασκευές μυθιστορημάτων.

Η ιστορία μας εδώ θέλει έναν αποτυχημένο μποξέρ να περιμένει σε μια πλατφόρμα τρένου να έρθει η ώρα του για να φύγει και να θυμάται (μέσω φλας-μπακ) τα γεγονότα που τον οδήγησαν ως εκεί. Αποτυχημένος ως μποξέρ, κυνηγημένος από τον υπόκοσμο εξαιτίας μιας τραγουδίστριας, η ταινία έχει όλα τα κλασικά στοιχεία των film-noir, αλλά -να πούμε την αλήθεια- αν το όνομα του Kubrick δεν γινόταν γνωστό αργότερα στην πορεία, αυτή η ταινία θα θεωρούνταν τεράστιο b-movie! Και θα ήταν πολύ βαρετή, αν δεν διασώζονταν από τη σκηνοθετική ματιά του νεαρού Kubrick και κυρίως από το κυνηγητό του τελευταίου 10λέπτου και τη μάχη στην αποθήκη με τις κούκλες. Αυτή η μάχη με τσεκούρι και πέλεκυ με έκανε να σκεφτώ ότι αυτή μπορεί να ήταν η διατριβή του Kubrick για να αναλάβει αργότερα τον Σπάρτακο!

Να προσθέσω ότι μου έφερε λίγο στο μυαλό τον Μπρους Γουίλις και Pulp Fiction (καθώς και εδώ έχουμε μποξέρ που τον κυνηγάει ο υπόκοσμος); Όλα αυτά εδώ όμως εν έτη 1955.