Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Shirley MacLaine. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Shirley MacLaine. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 8 Μαΐου 2019

Being There (Να είσαι εκεί, κύριε Τσανς)

Κριτική από τον ROGER EBERT

On the day that Kasparov was defeated by Deep Blue, I found myself thinking of the film Being There (1979). The chess champion said there was something about the computer he did not understand, and it frightened him. There were moments when the computer seemed to be... thinking. Of course, chess is not a game of thought but of mathematical strategy; Deep Blue has demonstrated it is possible to be very good at it without possessing consciousness.

The classic test of Artificial Intelligence has been: Can a computer be programmed to conduct a conversation that seems human to another human? ''Being There'' is a film about a man whose mind works like a rudimentary A.I. program. His mind has been supplied with a fund of simplistic generalizations about the world, phrased in terms of the garden where he has worked all his adult life. But because he presents himself as a man of good breeding (he walks and talks like the wealthy older man whose house he lived in, and wears the man's tailored suits) his simplicity is mistaken for profundity, and soon he is advising presidents and befriending millionaires.

The man's name is Chance. We gather he has lived all of his life inside the townhouse and walled garden of a rich recluse (perhaps he is his son). He knows what he needs to know for his daily routine: Where his bedroom and bathroom are, and how to tend the plants of the garden. His meals are produced by Louise, the cook. The movie provides no diagnosis of his condition. He is able to respond to given cues, and can, within limits, adapt and learn. Early in the film he introduces himself as ''Chance... the gardener,'' and is misunderstood as having said ''Chauncey Gardener.'' Just the sort of WASP name that matches his clothing and demeanor, and soon he is telling the President: ''Spring, summer, autumn, winter... then spring again.'' Indeed.

Chance is played by Peter Sellers, an actor who once told me he had ''absolutely no personality at all. I am a chameleon. When I am not playing a role, I am nobody.'' Of course, he thought himself ideal for this role, which comes from a novel by Jerzy Kosinski. Sellers plays Chance as a man at peace with himself. When the old man dies, the household is broken up and Chance is evicted, there is a famous scene where he is confronted by possible muggers, and simply points a channel changer at them, and clicks. He is surprised when they do not go away.

Sellers plays Chance at exactly the same note for the entire film. He is detached, calm, secure in his own knowledge, unaware of his limitations. Through a series of happy chances, he is taken into the home of a dying millionaire named Benjamin Rand (Melvyn Douglas). The millionaire's wife Eve (Shirley MacLaine) establishes Chance in a guest suite, where he is happy to find a television (his most famous line is, ''I like to watch.''). Soon the rich man grows to treasure his reassuring friend. The family doctor (Richard Dysart) is perceptive, and begins to have doubts about Chance's authenticity, but silences himself when his patient says Chauncey ''has made the thought of dying much easier.'' Chauncey is introduced by Ben to the president (Jack Warden), becomes an unofficial advisor, and soon is being interviewed on television, where his insights fit nicely into the limited space available for sound bites.

Satire is a threatened species in American film, and when it does occur, it's usually broad and slapstick, as in the Mel Brooks films. ''Being There,'' directed by Hal Ashby, is a rare and subtle bird that finds its tone and stays with it. It has the appeal of an ingenious intellectual game, in which the hero survives a series of challenges he doesn't understand, using words that are both universal and meaningless. But are Chance's sayings noticeably less useful than when the president tells us about a ''bridge to the 21st century?'' Sensible public speech in our time is limited by (1) the need to stay within he confines of the 10-second TV sound bite; (2) the desire to avoid being pinned down to specific claims or promises; and (3) the abbreviated attention span of the audience, which, like Chance, likes to watch but always has a channel-changer poised.

If Chance's little slogans reveal how superficial public utterance can be, his reception reveals still more. Because he is WASP, middle-aged, well-groomed, dressed in tailored suits, and speaks like an educated man, he is automatically presumed to be a person of substance. He is, in fact, socially naive (''You're always going to be a little boy,'' Louise tells him). But this leads to a directness than can be mistaken for confidence, as when he addresses the president by his first name, or enfolds his hand in both of his own. The movie argues that if you look right, sound right, speak in platitudes and have powerful friends, you can go far in our society. By the end of the film, Chance is being seriously proposed as a presidential candidate. Well, why not? I once watched Lamar Alexander for 45 minutes on C-SPAN, as he made small talk in a New Hampshire diner, and heard nothing that Chance could not have said.

The film is not flawless. There are two sex-oriented subplots, and neither one is necessary. The story of the president's impotence could have been completely dispensed with. And the seduction attempt by Shirley MacLaine, as the millionaire's wife, requires her to act in a less intelligent way than she should. MacLaine projects brains; she, like the doctor, should have caught on, and that would have created more intriguing scenes than her embarrassing poses on a bear rug.

In the much-discussed final sequence of ''Being There,'' Chance casually walks onto the surface of a lake. We can see that he is really walking on the water, because he leans over curiously and sticks his umbrella down into it. When I taught the film, I had endless discussions with my students over this scene. Many insisted on explaining it: He is walking on a hidden sandbar, the water is only half an inch deep, there is a submerged pier, etc. "Not valid!" I thundered. ''The movie presents us with an image, and while you may discuss the meaning of the image it is not permitted to devise explanations for it. Since Ashby does not show a pier, there is no pier--a movie is exactly what it shows us, and nothing more,'' etc.

So what does it show us? It shows us Chance doing something that is primarily associated with only one other figure in human history. What are we to assume? That Chance is a Christ figure? That the wisdom of great leaders only has the appearance of meaning? That we find in politics and religion whatever we seek? That like the Road Runner (who also defies gravity) he will not sink until he understands his dilemma?

The movie's implications are alarming. Is it possible that we are all just clever versions of Chance the gardener? That we are trained from an early age to respond automatically to given words and concepts? That we never really think out much of anything for ourselves, but are content to repeat what works for others in the same situation?

The last words in the movie are, "Life is a state of mind." So no computer will ever be alive. But to the degree that we are limited by our programming, neither will we. The question is not whether a computer will ever think like a human, but whether we choose to free ourselves from thinking like computers.

Τρίτη 28 Αυγούστου 2012

Artists and Models (Λόρδοι, λόρδα και φιλότιμο)

Άλλη μια ταινία που είδαμε με το αγαπημένο κωμικό ντουέτο Μάρτιν και Λιούις, η οποία τυγχάνει να είναι και μια από αυτές που είχα δει σε μικρή ηλικία και τις είχα ψηλά σε εκτίμηση, κυρίως λόγω νοσταλγίας. Στο ντουέτο μας προστίθενται δύο νεαρές κοπέλες: η Shirley MacLaine (άλλη μια εμφάνιση στη break-through χρονιά της) και Dorothy Malone. Σε χαρακτηριστικό ρόλο, εμφανίζεται και η Anita Ekberg, πριν την κάνει παγκοσμίως διάσημη ο Φελίνι στα σιντριβάνια της Φοντάνα ντι Τρέβι! Ο τίτλος Artists and Models αναφέρεται στους δύο αρτίστες: στον σχεδιαστή/καλλιτέχνη διαφημιστικών Μάρτιν που θέλει να γίνει διάσημος μέσα από τη δουλειά του αλλά ακόμα δεν τα καταφέρνει, ενώ ο φίλος του Λιούις γράφει παιδικά βιβλία και είναι μανιώδης με τα κόμικ σούπερ ηρώων. Τόσο μανιώδης, που στον ύπνο του παραμιλάει βλέποντας περίεργα όνειρα. Αυτά τα όνειρα θα τα μετατρέψει ο Μάρτιν σε κόμικ και θα τα μοσχοπουλήσει. Και η συνέχεια έχει πολύ μπλέξιμο: με τις όμορφες γειτόνισσες (τα μοντέλα του τίτλου), με μυστικούς πράκτορες, μοιραίες γυναίκες και άλλα πολλά με πολλά (εννοείται) γκαγκς και τραγούδι.

Κυριακή 12 Αυγούστου 2012

All in a Night's Work (Για ένα μισόγυμνο κορίτσι)

Χαριτωμένη κομεντί της δεκαετίας του '60, που παρακολουθείται ευχάριστα και μετά... ξεχνιέται αμέσως. Η υπόθεση; Απλή και ολίγον τετριμμένη. Ο γόης Dean Martin αναλαμβάνει την εταιρεία του πλούσιου θείου του αμέσως μετά το θάνατό του σε ένα ξενοδοχείο. Από του οποίου το δωμάτιο μάρτυρες είδαν να βγαίνει με... ελαφρά ενδυμασία η Shirley MacLaine. Η οποία είναι υπάλληλος της εταιρείας. Τα μπερδέματα και οι παρεξηγήσεις ξεκινάνε αμέσως, καθώς το Δ.Σ. νομίζει ότι η Shirley θα τους ζητήσει λεφτά για να μην ξεσκεπάσει το ερωτικό σκάνδαλο του θείου. Και ο νεαρός Martin θα κληθεί να αναλάβει την υπόθεση. Τυποποιημένη και ολίγον βαρετή κωμωδία. Το All In a Night's Work σώζεται (λίγο) από τη μικρή διάρκεια και από το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Σκηνοθέτης ήταν ο Joseph Anthony, ο οποίος είχε συνεργαστεί ξανά με τη νεαρή MacLaine στο πολύ καλύτερο The Matchmaker.

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011

Two Mules for Sister Sara (Οι γύπες πετούν χαμηλά)

Κωμικό και σατυρικό, περιπετειώδες και δυναμικό, το γουέστερν του Don Siegel Two Mules for Sister Sara αναμιγνύει κλασικά στοιχεία με σπαγγέτι επιρροές, αποτελώντας τελικά μία από τις ελάχιστες ταινίες του είδους που ξεχωρίζουν μέσα στη δεκαετία του '70. Το αταίριαστο ζευγάρι του σκληροτράχηλου καιροσκόπου Clint Eastwood και της μοναχής(;) Shirley MacLaine, με τις απίστευτες ατάκες και τις ατελείωτες κόντρες, αποτελεί την ουσία όλης της ταινίας. Η συνεργασία τους για να βοηθήσουν στην απελευθέρωση κάποιων επαναστατών από μια φυλακή του Μεξικού αποτελεί απλώς το πρόσχημα για τη δημιουργία του γουέστερν. Ο Don Siegel επικεντρώνεται στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι και κερδίζει με αυτή του την κίνηση. Δεν ξεχνάει όμως και τους λάτρεις της περιπέτειας, προσθέτοντας στο τέλος τη μεγάλη και βίαιη σεκάνς της απελευθέρωσης και της πολεμικής σύρραξης. Τώρα, ποια είναι τα δύο μουλάρια της αδερφής Σάρα (που λέει ο τίτλος); Όταν δείτε την ταινία (ή έστω μια άλλη αφίσα της), θα καταλάβετε.

Σάββατο 20 Αυγούστου 2011

The Sheepman (Η κοιλάδα των κεραυνών)


Να πούμε, κατ' αρχάς, για τον ελληνικό τίτλο: όχι κεραυνός, ούτε μια μπόρα, ούτε μια σταγόνα βροχής δεν πέφτει σε όλη τη διάρκεια του έργου. Καλά, πλάκα κάνω αφού οι τότε μεταφραστές θέλανε να δώσουνε μια νότα κινδύνου στην ταινία που στα αγγλικά έχει τον απλό τίτλο The Sheepman, δηλαδή ο... προβατάης! Πρόκειται για τον πεισματάρη, με απίστευτη αυτοπεποίθηση Glenn Ford που πηγαίνει σε μια περιοχή αγελαδάρηδων με σκοπό να βοσκήσει τα πρόβατά του, κόντρα σε κάθε λογική. Το πρώτο 15λεπτο του έργου, στο οποίο σκάει μύτη ως ξένος στην πόλη και την αναστατώνει με το πέρασμά του, αποτελεί μία από τις καλύτερες εισαγωγές σε κωμική ταινία που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό. Γιατί περί τούτο πρόκειται, για κωμωδία με περιτύλιγμα γουέστερν, κάτι που ο παλαίμαχος σκηνοθέτης George Marshall ήξερε καλά να φτιάχνει, αν θυμηθούμε και το προπολεμικό Destry Rides Again. Και τι βλέπουμε; Ανατροπές σε όλα τα κλισέ του είδους, καλογραμμένους διαλόγους, τον απαραίτητο γυναικείο χαρακτήρα με τη μορφή (και τη φωνή!) της Shirley MacLaine που απλά ανεβάζει πόντους, έξυπνες ατάκες, όλα αυτά μαζί με την ενδιαφέρουσα πλοκή που κρατάει τη βία για το τέλος, παρουσιάζοντάς την απλά και ρεαλιστικά, χωρίς μελοδραματικές εξάρσεις. Ακόμα και η Ακαδημία το πρόσεξε και γι'αυτό της έδωσε υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου. Στο ρόλο του «συνταγματάρχη», του κακού της υπόθεσης, βρίσκουμε τον νεαρότατο Leslie Nielsen... χωρίς άσπρα μαλλιά, φυσικά. Το παράλογο της ταινίας, λοιπόν, το αφελές αλλά και έξυπνο ταυτόχρονα χιούμορ της, κάνουν την ταινία παραπάνω από γοητευτική. Μπορεί να υπερβάλλω λίγο, αλλά δεν πειράζει. Καλοκαίρι είναι, απολαύστε άφοβα μια παραπάνω από διασκεδαστική ταινία με δύο μεγάλους σταρ.

Σάββατο 30 Ιουλίου 2011

The Matchmaker (Έτοιμοι για γάμο)

Ανάλαφρη, χαριτωμένη, σπιρτόζικη κωμωδία εποχής γύρω από τις προσπάθειες μιας ηλικιωμένης προξενήτρας να παντρέψει... τον εαυτό της με έναν πλούσιο έμπορο. Για να πετύχει το σκοπό της, θα εφαρμόσει ένα πανούργο σχέδιο, δελεάζοντάς τον με την νεαρά Shirley MacLaine, την οποία θα κορτάρει ο επίσης νεαρός, φτωχός πλην τίμιος, υπάλληλος του εμπόρου Anthony Perkins και όλο το σχέδιο της προξενήτρας θα κινδυνεύσει με παταγώδη αποτυχία. Τη σκηνοθεσία του The Matchmaker υπογράφει ο ηθοποιός Joseph Anthony, μεταφέροντας στο πανί το διάσημο θεατρικό του Thornton Wilder, κρατώντας τη θεατρική καταγωγή του έργου και βάζοντας τους ηθοποιούς να απευθύνονται ενίοτε στο κοινό μιλώντας ή σχολιάζοντας μπροστά στην κάμερα. Την προξενήτρα υποδύεται η διάσημη θεατρική ηθοποιός Shirley Booth, σε μια από τις ελάχιστες κινηματογραφικές της εμφανίσεις. Τη σεναριακή μεταφορά ανέλανε ο John Michael Hayes, γνωστός για τα σενάρια μερικών διάσημων έργων του Άλφρεντ Χίτσκοκ από τη δεκαετία του '50. Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε δύο λόγια για το έργο: αγνή διασκέδαση!

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009

Some Came Running (Το στίγμα του κολασμένου)

Ο Vincente Minnelli υπογραφεί τη σκηνοθεσία σε μια από τις καλύτερες ταινίες του. Ο Frank Sinatra είναι ο συγγραφέας που έχει εκδώσει μόνο ένα βιβλίο. Είναι επίσης το απολωλώς (μαύρο) πρόβατο της οικογένειας και επιστρέφει στη γενέτειρα πόλη του. Ο Arthur Kennedy είναι ο μεγάλος αδερφός που συνέχισε τη δουλειά του πατέρα τους και έζησε σύμφωνα με τους τύπους. Η Shirley MacLaine είναι μια μικρή που θα είναι στο ίδιο λεωφορείο με τον Frank όταν φθάσουν στην επαρχιακή πόλη. Ο Dean Martin θα φοράει σε όλη την ταινία το καπέλο του και θα είναι η «κακή» παρέα του Sinatra. Η Martha Hyer είναι η δασκάλα της πόλης που έχει διαβάσει το βιβλίο του και θα τον ερωτευτεί, με έναν περίεργο τρόπο όμως. Αυτά και άλλα πολλά θα συμβούν στο Some Came Running του 1958, το οποίο κέρδισε και πέντε υποψηφιότητες για βραβεία όσκαρ. Μια διατριβή στις μικρές καταπιεσμένες κοινωνίες, με τα μυστικά που όλοι γνωρίζουν αλλά κανένας δεν ομολογεί, με τους χειραφετημένους κατοίκους, τα ψεύτικα προσωπεία και την υποκρισία. Ο Σινάτρα θα ταράξει τα ήρεμα νερά επιζητώντας απλά την ελευθερία να κάνει αυτό που θέλει, είτε είναι σωστό (δηλαδή κοινωνικά αποδεκτό) είτε όχι. Κορυφαία ταινία που αξίζει να αναζητήσετε.

Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009

Two for the Seesaw (Στο παιχνίδι της μοναξιάς)

Ανάμεσα στα οσκαρικά West wide story και Μελωδία της ευτυχίας και ένα χρόνο πριν τον τρομαχτικό Στοιχειωμένο πύργο, ο Robert Wise ασχολήθηκε με τη μεταφορά του θεατρικού έργου Two for the Seesaw. Η σωστή μετάφραση θα ήταν «η τραμπάλα θέλει δύο» αλλά προτιμήθηκε από τους έλληνες μεταφραστές ο άνωθεν και πιο ευκολοερμήνευτος τίτλος. Το έργο πρόκειται για τη μοναξιά, την εύρεση του σωστού έταιρου ήμιση, τη σχέση των δύο φύλων, τους όρους με τους οποίους δουλεύει καλύτερα αυτή η σχέση. Ο Robert Mitchum, δικηγόρος στο επάγγελμα, έρχεται στη Νέα Υόρκη από τη μακρινή Ομάχα για να ξεφύγει από το ασφυκτικό περιβάλλον που δημιουργήθηκε με την απόφαση να χωρίσει τη γυναίκα του. Γνωρίζει τη δασκάλα χορού Shirley MacLaine και συνάπτει μαζί της μια περίεργη σχέση εξάρτησης και εξαρτώμενου. Ο καθένας θέλει να γεμίσει το δικό του εσωτερικό «κενό» και να νιώσει χρήσιμος στον άλλο. Όμως, όπως όλες σχεδόν οι ανθρώπινες σχέσεις, έτσι κι στην περίπτωσή μας θα προκύψουν προβλήματα, εγωιστικής φύσης ως επί τω πλείστον. Το μελαγχολικό αυτό έργο θα μπορούσε με λίγη μικρότερη διάρκεια να θεωρηθεί ένα ξεχασμένο διαμαντάκι του παρελθόντος. Είναι έτσι κι αλλιώς μια πολύ καλή ταινία με τους δύο σταρ να κρατάνε ολόκληρη την ταινία στους ώμους τους. Ήταν υποψήφια για όσκαρ φωτογραφίας και τραγουδιού. Ήταν βασισμένο στο θεατρικό που έγραψε ο William Gibson, ο οποίος είδε την ίδια χρονιά ένα δεύτερο έργο του να γίνεται ταινία, το Miracle worker. Τους αντίστοιχους ρόλους στο σανίδι ερμήνευσαν οι Henry Fonda και Anne Bancroft.

Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Terms of Endearment (Σχέσεις στοργής)

Με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στον κινηματογράφο, ο τηλεοπτικός παραγωγός James L. Brooks μάζεψε τρία όσκαρ· καλύτερης ταινίας ως παραγωγός, σκηνοθεσίας και σεναρίου. Ταυτόχρονα «πρόσφερε» στη Shirley MacLaine την ευκαιρία για μια δυναμική ερμηνεία ως κολλημένη με την κόρη της μητέρα που της απέφερε το πρώτο και μοναδικό βραβείο όσκαρ. Η Debra Winger απέσπασε υποψηφιότητα α' γυναικείου επίσης ρόλου και ο πολύ ερωτήλος πρώην αστροναύτης Jack Nicholson απέσπασε το δεύτερό του βραβείο όσκαρ, στην κατηγορία του β' ανδρικού ρόλου αυτή τη φορά. Οι Σχέσεις στοργής ήταν συνολικά υποψήφιες για 11 όσκαρ. Ενδιαφέρον και το υπόλοιπο δευτεραγωνιστικό καστ, με τον Jeff Daniels σε έναν από τους πρώτους του ρόλους, με τον Danny DeVito σε άλλη μια συνεργασία με τον Brooks μετά την τηλεοπτική σειρά Ταξί και τον John Lithgow σε μια μικρή εμφάνιση. Το σενάριο βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Larry McMurtry.

Τώρα, όσον αφορά την ταινία πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους που δεν την είχαν δει. Πρόκειται για την 30χρονη ιστορία και την παθολογική σχέση μιας χήρας με την κόρη της και τις σχέσεις τους με τους άνδρες. Πολύ μελό σε σημεία, αρκετές κωμικές σφήνες και ανάλαφρος χαρακτήρας είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της ταινίας· ό,τι πρέπει για την Ακαδημία! Στιγμιότυπο από τα γυρίσματα, όπως το μεταφέρει η ίδια Σίρλεϊ: Ξεκίνησα την σκηνή ­ μιλούσα, υποτίθεται, στο τηλέφωνο με την Εμα (Ντέμπρα Γουίνγκερ), ενώ ο Τζακ (Νίκολσον) κοιμόταν δίπλα μου. Ξαφνικά αισθάνθηκα κάτω από τα σκεπάσματα μια γλώσσα πάνω στον αστράγαλό μου. Ανέβηκε πάνω στο πόδι μου και ύστερα σταμάτησε... Συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν άλλος από την Ντέμπρα.

Πέμπτη 30 Απριλίου 2009

What a Way to Go! (Η κυρία και οι άνδρες της)

Η κυρία είναι η Shirley MacLaine· σέξι και πολύ «ανεβασμένη» τη δεκαετία του '60. Οι άντρες της είναι (κατά σειρά) οι Dick Van Dyke (πιο γνωστός στο ρόλο του στην Μαίρη Πόπινς), ο Paul Newman, ο Robert Mitchum, ο Gene Kelly και ο Dean Martin. Η What a Way to Go πρόκειται φυσικά για μια απλή, διασκεδαστική και με ολίγον μαύρο χιούμορ ταινία στην οποία η καημένη MacLaine δεν μπορεί να σταυρώσει άντρα τής προκοπής αφού όλοι τους καταλήγουν στον άλλο κόσμο. Η ταινία ξεχωρίζει για τα πλούσια χρώματα και τα υπερβολικά φορέματα και κουρέματα που αλλάζει η πρωταγωνίστρια σχεδόν σε κάθε σκηνή. Με την συνεισφορά φυσικά της μεγάλης σχεδιάστριας Edith Head. Δεν αποτελεί καμιά αριστουργηματική ταινία αν και ξεχωρίζει από το σωρό για μερικούς λόγους, όπως την τρελαμένη ερμηνεία του Newman σε ρόλο ζωγράφου και τα εμβόλιμα σατιρικά ταινιάκια/φόρο τιμής σε διάφορα κινηματογραφικά είδη, όπως του βωβού, του γαλλικού νέου κύματος, του κλασικού χολιγουντιανού υπερθεάματος και χλιδής και του μελοδράματος α λα Douglas Sirk. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα one woman show!