Sorry, Wrong Number (Ο ίσκιος του δολοφόνου)

Όλη η ταινία πάνω από ένα τηλέφωνο. Κάτι σαν τον... τηλε-φονικό θάλαμο. Μόνο που εδώ βρισκόμαστε στο 1948, βουτηγμένοι μέσα στον κόσμο του φιλμ-νουάρ. Η ταινία Sorry, Wrong Number έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του είδους και μάλιστα σε πλήρη αφθονία: συνεχή φλας μπακ (ακόμα και φλας μπακ μέσα από φλας μπακ!), νυχτερινά γυρίσματα, απειλητικές σκιές και μια συνεχόμενη κυκλική κίνηση της κάμερας που ενισχύει την αίσθηση του μυστηρίου και της αγωνίας. Η Barbara Stanwyck, κατάκοιτη στο κρεβάτι, προσπαθεί να μάθει τι έχει συμβεί με τον άντρα της τον Burt Lancaster. Από ένα μπλέξιμο των τηλεφωνικών γραμμών θα ακούσει δύο άντρες να σχεδιάζουν ένα φόνο και μόνο αρκετά αργότερα θα καταλάβει ότι το μελλοντικό θύμα είναι η ίδια. Από τη γραμματέα του συζύγου συλλέγει τις πρώτες περίεργες πληροφορίες και σιγά-σιγά το ένα στοιχείο οδηγεί σε κάποιο άλλο, ο ένας την παραπέμπει σε άλλον, για να φτάσει στην τραγική αλήθεια.

Αν εξαιρέσουμε τις λίγο υπερβολικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών (η Stanwyck πάντως «τσίμπησε» άλλη μια υποψηφιότητα για όσκαρ), η ταινία του Anatole Litvak είναι μια από τις καλύτερες του είδους της και όχι μόνο. Σημειώστε επίσης ότι το σενάριο βασίστηκε στο... ραδιοφωνικό έργο της Lucille Fletcher.

The Snake Pit (Ο λάκκος με τα φίδια)

Με κάτι τέτοιους πιο απαιτητικούς ρόλους μπόρεσε η Olivia De Havilland να ξεφύγει από τη σκιά του μόνιμου συμπρωταγωνιστή της, του Errol Flynn, και να δείξει τις πραγματικές υποκριτικές της ικανότητες. Στην παρούσα ταινία, The Snake Pit, η χαριτωμένη κατά τα άλλα ηθοποιός «τσαλακώνει» σε μεγάλο βαθμό την εικόνα της υποδύοντας μια ψυχικά άρρωστη κοπέλα, η οποία ξυπνάει μια μέρα σε ένα φρενοκομείο χωρίς να γνωρίζει πώς βρέθηκε εκεί. Με συνεχή flash-back, ο ρωσικής καταγωγής σκηνοθέτης Anatole Litvak μας κάνει γνωστή την ιστορία της και επικεντρώνεται στη συνέχεια στην επίλυση του μυστηριώδες τραυματικού παρελθόντος της. Το οποίο -να πούμε την αλήθεια- δεν μας έπεισε και πολύ, αλλά δεν μπορώ να εκφέρω και επίσημη ιατρική άποψη, έτσι δεν είναι; Βραβείο ερμηνείας για την Havilland στο φεστιβάλ της Βενετίας και σημειώστε τις οχτώ υποψηφιότητες για βραβεία όσκαρ που κέρδισε αυτή η ενδιαφέρουσα ταινία, κερδίζοντας τελικά μόνο αυτό στην κατηγορία του ήχου.

City for Conquest (Ιππότες του υποκόσμου)

Προσπαθώντας να ξεφύγει από τη στάμπα των γκανγκστερικών ρόλων, ο James Cagney επέλεξε να πρωταγωνιστήσει το 1940 στην ταινία City for Conquest. Μια ταινία που σκηνοθετήθηκε ευπρεπέστατα από τον ρωσικής καταγωγής Anatole Litvak. Ο ελληνικός τίτλος είναι λιγάκι άσχετος, αλλά δεν μπορούσαν τότε να πιστέψουν ότι ο Cagney θα εμφανιζόταν σε ρόλο καλού παιδιού! Μια ταινία πάντως που ουσιαστικά είναι μια ταινία για την κατάκτηση του αμερικανικού ονείρου, ανάλογα πάντα από την σκοπιά που το βλέπει ο καθένας. Σίγουρα όλοι στη Νέα Υόρκη προσπαθούν να γίνουν κάποιοι, να πετύχουν κάτι καλύτερο, να ξεφύγουν από τη μιζέρια τους, να πιάσουν την καλή. Όλοι εκτός από τον James Cagney, ο οποίος αυτό που θέλει είναι να ευτυχισμένος. Κι αυτό μπορεί να το πετύχει με απλά πράματα· να έχει μια σταθερή δουλειά, να βοηθήσει τον αδερφό του στις σπουδές του και να παντρευτεί την κοπέλα του. Μόνο που η κοπέλα έχει όνειρα λαμπρής καριέρας στο χορό και αναγκαστικά οι δρόμοι τους χωρίζουν. Ο Cagney το ρίχνει στο μποξ (χωρίς να νοιάζεται γι'αυτό) με μοναδικό σκοπό να βγάλει εύκολα χρήματα με τα οποία θα βοηθήσει τον αδερφό και θα ετοιμάσει σπίτι για τη... νύφη. Η συνέχεια τους επιφυλάσει πολλές εκπλήξεις και αναποδιές που δεν περιγράφονται.
Χαρακτηριστικό δράμα της εποχής και στο σύνολό της μια πολύ καλή ταινία, παρόλο που αγγίζει έντονα το μελόδραμα προς το τέλος, αλλά τι να κάνουμε; Χαρακτηριστικό ρόλο αχώνευτου έχει ο Anthony Quinn και σημειώστε επίσης ότι σ' αυτήν την ταινία κάνει την παρθενική του κινηματογραφική εμφάνιση ο Arthur Kennedy, όπως και ο... Elia Kazan. Μάλιστα! Είναι η πρώτη (απ' τις δύο συνολικά) εμφανίσεις του μπροστά από την κάμερα —λίγα χρόνια πριν πάρει θέση πίσω από αυτήν— και μάλιστα σε χαρακτηριστικό ρόλο ιταλο-αμερικανού κακοποιού!