Γερμανική κωμωδία με ελληνικό ταμπεραμέντο και επίκεντρο του ενδιαφέροντος να αποτελεί το εστιατόριο Soul Kitchen μέσα από το οποίο προσπαθεί να ζήσει ο... Ζήνος Καζαντζάκης! Χωρίς τα χιλιοειδωμένα κλισέ του έλληνα μετανάστη (όπως τα παρατραβάει η Νία Βαρντάλος), ο Fatih Akin υπογράφει την πρώτη του κωμική ταινία. Ένα χαλαρό έργο με γνωστούς ηθοποιούς από άλλα έργα του Akin να συμμετέχουν για την πλάκα τους, όπως π.χ. ο Birol Ünel που υποδύεται τον τρελαμένο γκουρμέ σεφ και ο γνωστός από το «Τρέξε Λόλα, τρέξε» Moritz Bleibtreu να προσπαθεί μιλήσει ελληνικά, ως Ηλίας, ο αδερφός του Ζήνου. Τρελές καταστάσεις λαμβάνουν χώρα σε μιάμιση ώρα. Εν συνόλω: μην έχετε καλλιτεχνικές/σινεφιλικές απαιτήσεις από τον Akin σ'αυτό το έργο. Αυτά θα τα βρείτε στα προηγούμενα έργα του. Η ταινία αποτελεί ευκαιρία για απλή διασκέδαση, που δεν θα προσβάλει τη νοημοσύνη σας. Το σενάριο συνυπογράφει ο πρωταγωνιστής Άνταμ Βουσδούκος.
Ο Γερμανός σκηνοθέτης Wim Wenders μάς έχει δώσει από αριστουργήματα μέχρι μεγάλες φούσκες. Μέσα στη δεκαετία του '70 μας έδωσε τις περισσότερες μεγάλες του ταινίες. Στο Η Αλίκη στις πόλεις (παρ)ακολουθούμε το δημοσιογράφο που γουστάρει να βγάζει συνέχεια φωτογραφίες αλλά που έχει ξεμείνει επίσης από έμπνευση αλλά και παραδάκι. Στην προσπάθειά του να γυρίσει πίσω στην πατρίδα, βρίσκεται από το πουθενά να το παίζει κηδεμόνας της 9χρονης Αλίκης. Από τη Νέα Υόρκη πηγαίνουν Άμστερνταμ και μετά αναζητούν τη γιαγιά της μικρής στις επαρχιακές πόλεις της Γερμανίας. Ένα χαμηλών τόνων, ανθρώπινο, road-movie. Με σχεδόν ντοκυμαντερίστικη γραφή, ο Wenders καταγράφει δρόμους, καφέ, εστιατόρια, ξενοδοχεία, αεροδρόμια, τρένα, γειτονιές πόλεων και η απλή ιστορία με τους δύο πρωταγωνιστές είναι απλά οι καθοδηγητές. Να σημειώσουμε ότι όλα τα κτίρια που συλλαμβάνει «τυχαία» ο φακός είναι ιστορικά με εξαιρετική αρχιτεκτονική αξία. Ιδιαίτερη εντύπωση επίσης προξενεί στον αμαθή βλαχο-Έλληνα το κρεμαστό τρένο στο οποίο επιβαίνουν κάπου στη Γερμανία. Και μεις φωνάζουμε ακόμα για μετρό και λοιπά και λοιπά...
Και εκεί που νόμιζα ότι είχα δει όλες τις κορυφαίες ταινίες, μου έσκασε το Υποβρύχιο και με έστειλε. Σίγουρα, η καλύτερη γερμανική ταινία του ομιλούντος κινηματογράφου και μια από τις καλύτερες παγκοσμίως. Τα 209(!) λεπτά της ταινίας (του director's cut δηλαδή) κυλάνε αβίαστα και εσύ απλά είσαι γαντζωμένος στη θέση σου και περιμένεις να δεις τι άλλο θα προκύψει. Κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, μεγάλες δόσεις αγωνίας, μουσική που σου καρφώνεται στο μυαλό, φοβερή σκιαγράφηση χαρακτήρων, πανέμορφη φωτογραφία και μια σκηνοθεσία που σε κάνει να αναρωτιέσαι πού έκρυψε και πώς χώρεσε ο Wolfgang Petersen τις κάμερες σε τόσο στενό χώρο! Κρίμα πάντως για τον σκηνοθέτη που έφτιαξε το αριστούργημά του τόσο νωρίς στην καριέρα του. Μετά πήγε στο Χόλιγουντ και ό,τι υπέγραψε ήταν κατώτερο των προσδοκιών (για να μην πούμε κάκιστο). Τέλος, να προσθέσω ότι εδώ θα δείτε και την καλύτερη —αδιαμφισβήτητα— ερμηνεία του Jürgen Prochnow.
Μία από τις καλύτερες ταινίες του βωβού κινηματογράφου αποτελεί η ταινία Der Letzte Mann παραγωγής 1924 του Friedrich Wilhelm Murnau, του δημιουργού του πιο γνωστού σας Νοσφεράτου. Βρισκόμαστε στη μεταπολεμική Γερμανία και παρακολουθούμε την ιστορία ενός ηλικιωμένου θυρωρού πολυτελούς ξενοδοχείου, ο οποίος καμαρώνει ιδιαίτερα για τη δουλειά του. Όταν όμως υποβιβαστεί λόγω ηλικίας και πιάσει δουλειά στο υπόγειο του ξενοδοχείου, στις τουαλέτες, τότε θα τον κυριεύσει η απόγνωση. Στον ύστατο ξεπεσμό, όταν θα έχει σκεφτεί ακόμα και την αυτοκτονία, τα πράγματα θα αλλάξουν από μια αναπάντεχη κληρονομιά και το χάπι-εντ θα λυτρώσει τον ήρωά μας (και τους θεατές). Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκουμαι τον Emil Jannings, τον μεγαλύτερο ίσως Γερμανό ηθοποιό της εποχής εκείνης. Ο Murnau, αποφεύγοντας τη χρήση των μεσότιτλων, προσπάθησε (επιτυχημένα θα λέγαμε) να δημιουργήσει μια ταινία που αφηγείται την ιστορία της μέσα από τις εικόνες, με τη δύναμη της κάμερας και μόνο. Ο Murnau αναμιγνύει τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία με τον αντικειμενικό ρεαλισμό, επηρεασμένος από το σεναριογράφο Karl Mayer και τη λεγόμενη σχολή "Kammerspiel". Μια σχολή που επικεντρωνόταν στην καθημερνή ζωή και ψυχολογία των μικρών ανθρώπων, αποτυπώνοντας τον κυνισμό και την απογοήτευση της Γερμανίας του μεσοπολέμου, του πληθωρισμού και των μεγάλων κοινωνικών αντιθέσεων.
