Fukushima 50

Η γιαπωνέζικη παραγωγή με τίτλο Fukushima 50 κυκλοφόρησε το 2020 και είχε πολυπληθέστατο γιαπωνέζικο καστ με τον Ken Watanabe να είναι από αυτούς που γνωρίζουμε καλύτερα. Όπως είναι προφανές από τον τίτλο, η ταινία παρουσιάζει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκοσίμα μετά το τσουνάμι στον Ειρηνικό το 2011. Και παρόλο που έχουμε μάθει μέσες-άκρες τι συνέβη τότε, στην ταινία παρακολουθούμε ό,τι συνέβη στο εργοστάσιο σε όλα τα τμήματα και όλες τις προσπάθειες να κλείσουν κρίσιμα τμήματα για να αποτρέψουν πιθανή διαρροή ραδιενέργειας που θα μπορούσε να μολύνει μία περιοχή σε ακτίνα 250 km. Κατά τη θέαση υπάρχει μία σχετική αγωνία καθώς δεν ξέρουμε λεπτομέρειες, αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο έργο είναι ότι βλέπουμε τις εργασιακές συμπεριφορές ενός λαού που είναι εντελώς διαφορετικός από αυτά που ξέρουμε, βλέπουμε τη συμπεριφορά μεταξύ των συναδέλφων, παρακολουθούμε τον τρόπο πώς αποφασίζουν οι Ιάπωνες αξιωματούχοι κλπ. Για αυτούς κυρίως τους λόγους η ταινία ήταν παραπάνω από ενδιαφέρουσα. Το 50 αναφέρεται στον αριθμό των εργατών που παρέμειναν στο πυρηνικό εργοστάσιο για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι μπορεί να μολυνθούν με ραδιενέργεια.

L’innocent (Τα πάνω κάτω)

Από τις ταινίες που μου άρεσαν πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια είναι η γαλλική ταινία του νεαρού Louis Garrel L'innocent, που τη σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί. Κωμική αλλά όχι σαχλή, χαλαρή αλλά όχι βαρετή ταινία, που έχει μία πολύ εξαίσια σεκάνς, που -για τον υπογράφων- είναι αυτή που ανεβάζει επίπεδο την ταινία: και αναφέρομαι στο σημείο όπου το πρωταγωνιστικό ζευγάρι (ο Garrel και η χαριτωμένη νεαρή και ανερχόμενη Noémie Merlant) είναι σε μία καντίνα και προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή από έναν οδηγό φορτηγού. Και για να το κάνουν αυτό ξεκινούν έναν εικονικό καβγά υποδυόμενοι το ζευγάρι, παρόλο που δεν είναι ζευγάρι αλλά μόνο φίλοι(;). Αλλά σε όλο το έργο έχουμε παρακολουθήσει και έχει υπάρξει η υπόνοια ότι ο ένας θέλει την άλλη και το ανάποδο. Οπότε σε εκείνη τη σκηνή άλλα λένε οι πρωταγωνιστές και άλλα εννοούν, και στο τέλος λένε αυτά που θα ήθελαν να έχουν πει αν βρίσκονταν σε άλλες συνθήκες. Τώρα, γιατί στα ελληνικά βαφτίστηκε "τα πάνω κάτω"; Επειδή μπλέκονται όλοι οι χαρακτήρες του έργου σε κωμικές παρεξηγήσεις και με τις επιλογές τους θα φέρουν τα πάνω κάτω στην σχετική ήρεμη και βολική ως τότε ζωή τους. Thumbs up από μένα.

The Green Knight

Από ένα ποίημα του μεσαίωνα με τίτλο "Sir Gawain and the Green Knight", ο David Lowery έγραψε, σκηνοθέτησε, μόνταρε και ήταν παραγωγός της ταινίας του 2021 με τίτλο The Green Knight. Η οποία ταινία ήταν έτοιμη μέσα στο 2020 αλλά λόγω covid, μετατέθηκε η κυκλοφορία της κατά ένα χρόνο. Ο Gawain (που υποδύεται ο Dev Patel) πρίγκιπας στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου και γιος της Μοργκάνα Λε Φέι, νιώθοντας ότι είναι παραγκωνισμένος, κάνει το μάγκα τη λάθος στιγμή, όταν δηλαδή εμφανίζεται ο τρομακτικός Πράσινος Ιππότης στο βασιλικό τραπέζι τα Χριστούγεννα και ζητάει από κάποιον να του ρίξει ένα χτύπημα στο κεφάλι με το τσεκούρι του. Το οποίο αναλαμβάνει να κάνει ο Gawain αλλά μετά από ένα χρόνο, πάλι τη μέρα των Χριστουγέννων, θα πρέπει ο ίδιος να πάει στο κάστρο του Πράσινου Ιππότη και να δεχτεί αυτός ένα πλήγμα στο δικό του κεφάλι. Και αυτό που παρακολουθούμε μετά είναι (στην αρχή) η προσπάθεια του πρωταγωνιστή να κρατήσει το λόγο του και να μην το σκάσει, και μετά να ξεκινήσει το μοναχικό ταξίδι για να τηρήσει τον όρκο του. Ονειρική ατμόσφαιρα, αργοί ρυθμοί σε μια ταινία φαντασίας που δεν είναι μία απλή περιπέτεια, αλλά περισσότερο ένα έντονο ψυχολογικό ταξίδι με σωματικές και πνευματικές δυσκολίες, που μπερδεύει πραγματικότητα και φαντασία. Αν είχα οποιεσδήποτε ενστάσεις για το υπόλοιπο έργο, έρχεται το τελευταίο ατμοσφαιρικό 15λεπτο της ταινία και την απογειώνει (κατά εμέ). Και εξαφανίζονται οι όποιες ενστάσεις και τελικά το έργο σου μένει στη μνήμη. Αυτό δεν είναι και το νόημα μιας καλής ταινίας;

Private Hell 36

Η ταινία Private Hell 36 είναι ένα τυπικό αστυνομικό b-movie της εποχής, με την Ida Lupino να ξεχωρίζει, αλλά το γενικό στόρι να είναι αδύναμο και στην τελική η ταινία πλέον αφορά αποκλειστικά σκληρό σινεφίλ κοινό για αυτό το είδος μόνο, ίσως και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους(;). Το ηθικοπλαστικό φινάλε του έργο είναι άλλος ένας λόγος που η ταινία διαφέρει πολύ από τα πολύ καλύτερα και πιο αμοραλιστικά νουάρ έργα των προηγούμενων χρόνων.

Σημειώνουμε εδώ ότι είδαμε το όνομα του Sam Peckinpah, ο οποίος συμμετέχει ως dialogue director, με credit ως David Peckinpah (το κανονικό του πρώτο όνομα) σε μία από τις 5 συνολικά ταινίες που δούλεψε ως βοηθός του παλαίμαχου σκηνοθέτη Don Siegel.