Extreme Prejudice (Χωρίς κανένα δισταγμό)

Η επιτυχία των 48 Ωρών το 1982 (του Walter Hill) φαίνεται να απογείωσε μόνο την καριέρα του Έντι Μέρφι. Ο Νικ Νόλτε έκανε ελάχιστες ταινίες μέχρι το 1987 οπότε και ξανασυνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη στη σκληρή αστυνομική περιπέτεια Extreme Prejudice. Και πάλι, όμως, η επιτυχία τον προσπέρασε. Θα έπρεπε να περιμένει άλλα τέσσερα χρόνια ώστε να έρθουν οι Ακόμα 48 ώρες και το 1991 ο Σκορσέζε (Ακρωτήρι του φόβου) και η Μπάρμπαρα Στράιζαντ (Πρίγκιπας της παλίρροιας).

Το πρώτο μισό (και λίγο παραπάνω) του έργου μας εδώ, με την προετοιμασία της ληστείας, με τις δύο διαφορετικές πλοκές που εξελίσσονται παράλληλα στην ίδια πόλη και με την προσπάθεια σκιαγράφισης του πορτρέτου του σκληροτράχηλου σερίφη που υποδύεται ο Νόλτε, δίνουν το απαραίτητο ενδιαφέρον στο έργο. Όταν συγκλίνουν όμως οι ιστορίες και οδηγηθούμε στις σκηνές στο Μεξικό, η ταινία αλλάζει ύφος, οδηγείται προς το αιματηρό φινάλε (κανονικό αιματοκύλισμα) και θυμίζει Άγρια Συμμορία, αλλά φυσικά στο κατώτερό της. Συνολικά; Ένα έργο σε υπαρξιακή σύγχυση. Παίζουν πολλοί γνωστοί δεύτεροι χαρακτήρες της δεκαετίας του '80, με τους Powers Boothe και Michael Ironside να συμπληρώνουν το καστ αυτού του μοντέρνου γούεστερν. Ειδικά ο δεύτερος, που φέρνει εμφανισιακά στον Jack Nicholson, μαζί με τη συμμετοχή του στο Τοπ Γκαν της προηγούμενης χρονιάς, έφτασε στο αποκορύφωμα της mainstream καριέρας του. Μετά και το Total Recall το '90, εξαφανίστηκε στα b-movie.

Streets of Fire

Κάτι σαν τη συνέχεια των Warriors; Και κάτι σαν μιούζικαλ; Ευτυχώς όμως τα ποπ και rock 'n' roll τραγούδια (που έχουν την τιμητική τους εδώ) ερμηνεύονται σε σκηνές από συναυλιακά δρώμενα. Η πλοκή; Σχεδόν, άνευ σημασίας. Ο Walter Hill βρήκε την ευκαιρία στο Streets of Fire να ξανασχοληθεί με τις συμμορίες, αλλά με πρωταγωνιστή τον μονοδιάστατο, μπι-μουβά ηθοποιό Michael Pare δεν έχεις μεγάλες προσδοκίες. Ξεχωρίζει φυσικά ο «υπέρ-κακός» (νεαρός τότε) Willem Dafoe. Εντύπωση μας προκάλεσε α) το πόσο έμοιαζε η νεαρή Diane Lane με την Catherine Zeta-Jones, β) ο Rick Moranis σε σοβαρό ρόλο! Το καστ συμπληρώνει η νεαρή Amy Madigan, σύζυγος του Ed Harris. Εντύπωση δεν μας προκάλεσε η παταγώδης εμπορική αποτυχία. Ό,τι πρέπει πάντως για τους φαν καλτ ταινιών της δεκαετίας του '80 με την τεστοστερόνη να ξεχειλίζει σε κάθε καρέ και τους τσαμπουκάδες να δίνουν και να παίρνουν.

The Driver (Ο ασύλληπτος οδηγός του Σαν Φρανσίσκο)

Είμαστε στην εποχή που ο Ryan O'Neal είναι μεγάλο όνομα (να 'ναι καλά και ο Κιούμπρικ), η γαλλίδα Isabelle Adjani εντυπωσιάζει με την ομορφιά της και ο Bruce Dern θεωρείται (ακόμα) υπολογίσιμος ηθοποιός. Τι κάνει τότε το Χόλιγουντ; Τους μαζεύει όλους σε μια ταινία δράσης. Όλα αυτά έγιναν στο 1978, κάτι που γινόταν από παλιά και δεν σταμάτησε ποτέ να συμβαίνει, δηλαδή, μέχρι και σήμερα. Ο Driver του τίτλου είναι ο O'Neal, λιγομίλητος επαγγελματίας οδηγός διαφυγής που κάνει δουλειές με όλον τον υπόκοσμο και παραμένει ασύλληπτος. Ο Bruce Dern ως αστυνομικός το έχει βάλει σκοπό να τον συλλάβει και βρίσκει τον τρόπο οργανώνοντας αυτός μία ληστεία τραπέζης για να τον παγιδεύσει. Η Adjani θα είναι αυτή που θα δείνει άλλοθι στον οδηγό με χρηματικό αντάλλαγμα. Κανένα όνομα από κανένα χαρακτήρα δεν ακούμε στο έργο· ο ένας είναι ο "the driver", η άλλη είναι "the player", ο άλλος "the detective" κ.ο.κ.. Ο Walter Hill θα ενορχηστρώσει μια πολύ καλή ταινία δράσης, στη δεύτερη κιόλας σκηνοθετική του δουλειά, στην οποία υπογράφει και το σενάριο. Η προσέγγιση των χαρακτήρων είναι πολύ καλή και οι σκηνές καταδίωξης φοβερές (για τα αμάξια της εποχής). Η ταινία λέγεται ότι προοριζόταν για τον Steve McQueen, οπότε κάλλιστα θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζει πολύ με το Μπούλιτ.

Southern Comfort (Ανθρωποκυνηγοί)

Ο Walter Hill ολοκληρώνει την έμμεση τριλογία του για ομάδες ανθρώπων που βρίσκονται σε ξένο και εχθρικό περιβάλλον (οι οποίες προσπαθούν να επιβιώσουν με νύχια και με δόντια) με την ταινία του 1981 Southern Comfort. Οι άλλες δύο, όπως είχαμε δει, ήταν Οι μαχητές και η Long Riders. Ειδικά αυτή η ταινία θυμίζει αρκετά τους Warriors, και μαζί κι οι δυο αυτές θυμίζουν την ιστορία «Κύρου Ανάβασις» του Ξενοφώντα, όπου και κει μια ελληνική στρατιωτική ομάδα (οι Μύριοι) προσπαθούσε να βρει το δρόμο της επιστροφής στα βάθη της Μικράς Ασίας. Έτσι και δω έχουμε μια ομάδα πολιτών που συμμετέχουν στην Εθνοφυλακή και για να περάσουν το σαββατοκύριακό τους φόρεσαν τα χακί, πήραν τα άσφαιρά τους και μπήκαν μέσα στους βάλτους της Λουιζιάνα. Μετά όμως από μια παρεξήγηση με τους ντόπιους κεϊτζούν, θα σκοτωθεί ο λοχίας τους και θα βρεθούν κυνηγημένοι σε έναν εχθρικό τόπο γεμάτο βάλτους, μη μπορώντας να βρούνε την... έξοδο κινδύνου! Δυναμική ταινία, μια μάτσο πολεμική ταινία θα την χαρακτηρίζαμε, με την τεστοστερόνη να ξεχειλίζει από τα μπατζάκια, μπιμουβάδικης αισθητικής, αλλά με πολύ καλή σκηνοθεσία από τον γνώστη του είδους Walter Hill. Κατά βάθος, οι δημιουργοί ήθελαν να κάνουν ένα σχόλιο για την αμερικανική εισβολή στο Βιετνάμ. Από αισθητικής άποψης, θα σας φέρει στο μυαλό το Deliverance, γνωστό και ως «Όταν ξέσπασε η βία». Και σημειώστε ότι για τον ειρωνικό τίτλο της... νότιας φιλοξενίας, οι παραγωγοί πήραν το OK από την εταιρεία που παράγει το ομότιτλο αλκοολούχο ποτό.

The Warriors (Οι μαχητές)

Waaaarrrrrriiiorsss, come out to pla-ay-ay!

Τριάντα χρόνια πριν πρωτοπαίχτηκε η ταινία The Warriors σε σκηνοθεσία Walter Hill. Μια ταινία για τις συμμορίες και τη βία στη Νέα Υόρκη. Αν και, πιο συγκεκριμένα, η ταινία είναι μια (πολύ) ελεύθερη μεταφορά της ιστορίας του Ξενοφόντα Κύρου Ανάβαση στη σύγχρονη εποχή. Όλες οι συμμορίες της πόλης στέλνουν 9 αντιπροσώπους και μαζεύονται για να τους μιλήσει ο Cyrus, ο πιο μάγκας αρχηγός. Όταν αυτός πυροβολείται και σκοτώνεται, κυκλοφορεί αδίκως η φήμη ότι η συμμορία Warriors είναι υπεύθυνη για το φόνο. Και αυτό που επακολουθεί είναι η προσπάθεια των Warriors να διασχίσουν ολόκληρη την πόλη για να φτάσουν στην «έδρα» τους στον Κόνι Άιλαντ. Αλλά από όπου κι αν περάσουν, έχουν να αντιμετωπίσουν όλες τις άλλες συμμορίες.

Με τα χρόνια η ταινία απέκτησε καλτ χαρακτήρα και αποτελεί πλέον μία πρώτης τάξης καταγραφή των συμμοριών της τότε εποχής, ειδικότερα στον... ενδυματολογικό τομέα. Η ταινία σε κερδίζει με τη δυναμική σκηνοθεσία και το γεγονός ότι απλώς καταγράφει τα γεγονότα, δεν κάνει κοινωνικό κήρυγμα ούτε αγιοποιεί κανέναν. Θα την απολαύσετε, αρκεί να μην δώσετε σημασία στους χαρακτήρες που είναι αρκετά σχηματικοί, στις απλοϊκές ατάκες και στις σεναριακές ευκολίες. Για του χρόνου ετοιμάζεται το ριμέικ της ταινίας από τον Tony Scott, μεταφερμένο στο Λος Άντζελες.

The Long Riders (Οι καβαλάρηδες με τη μεγάλη σκιά)

Πρέπει να υπάρχουν γύρω στις είκοσι-και-βάλε κινηματογραφικές εκδοχές γύρω από τη δράση του Jesse James, με πιο πρόσφατη αυτή του Brad Pitt (που δεν είδαμε ακόμη). Η ταινία του Walter Hill The Long Riders παραγωγής 1980 περιγράφει κι αυτή επίσης τη δράση των συμμοριών των James, Longers, Miller και Ford. Το ενδιαφέρον εδώ βρίσκεται στο ότι τα αδέρφια υποδύονται από τα πραγματικά αδέρφια των οικογενειών Keach, Carradine, Quaid και Guest αντιστοίχως! Σε σενάριο των αδερφών Keach, η ταινία του σκηνοθέτη ταινιών δράσης και περιπέτειας Hill έχει μια πιο ρεαλιστική και ανθρώπινη προσέγγιση, έχοντας φυσικά τα απαραίτητα βίαια ξεσπάσματα, βγαλμένα από το κινηματογραφικό σύμπαν του Sam Peckinpah. Η folk και blues μουσική του Ry Cooder προσθέτει επίσης πόντους στην ταινία, η οποία ταινία όμως χάνει λίγους από το γεγονός ότι δεν επικεντρώνεται σε έναν πρωταγωνιστή. Αντίθετα, παρακολούθουμε αποσπάσματα από όλους (σχεδόν) τους χαρακτήρες με αποτέλεσμα να έχουμε την αίσθηση ότι βλέπουμε κάτι... εγκυκλοπαιδικό!