Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Richard Lester. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Richard Lester. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2009

Petulia

Η απελευθερωμένη νεαρή κυρία Πετούλια είναι προσφάτως παντρεμένη με τον Richard Chamberlain, αλλά το μάτι της έχει γυαλίσει για τον προσφάτως διαζευγμένο γιατρό George C. Scott. Αυτό που επακολουθεί είναι μια ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις και τα ερωτικά αδιέξοδα, μια ταινία για τη δεκαετία του '60, την εποχή της ψυχεδέλιας, του ελεύθερου έρωτα, των χίπιδων, του πολέμου στο Βιετνάμ. Όλοι και όλα παρελαύνουν μπροστά από την κάμερα· η Τζόπλιν, οι Grateful Dead, η φοβερή μουσική του John Barry, το πολύχρωμο San Francisco. Μια ταινία που θα λέγαμε ότι αποτελεί το χαρακτηριστικότατο δείγμα της εποχής της. Αν δεν σας πείθουν όλα αυτά ώστε να δείτε την ταινία, τότε να πούμε ότι εδώ βρίσκουμε ως διευθυντή φωτογραφίας τον Nicolas Roeg, κάτι που μας κάνει να πιστέψουμε ότι έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη δημιουργία της, περισσότερο ίσως και από τον σκηνοθέτη (των Beatles) Richard Lester. Κι αυτό γιατί, πέρα από την εκπληκτική φωτογραφία, το μπερδεμένο μοντάζ που σε πάει μπρος-πίσω στην ιστορία και τα έντονα κοντινά πλάνα θυμίζουν τις μεταγενέστερες ταινίες του Roeg, όπως π.χ. την Don't Look Now.

Δύο ακόμα άρθρα για την ταινία για να εντρυφήσετε:
→ από το 25th Frame
→ από τον vandim

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008

The Knack... and How To Get It

Πώς να το αποκτήσετε; Ποιο; Το Νακ! Η αγγλική παραγωγή του 1965 μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί μια ενδιαφέρουσα αποτύπωση του Λονδίνου της δεκαετίας του '60, των λεγόμενων swinging sixties και της ανεμελιάς εκείνης της εποχής. Ο Richard Lester (μετά τις ταινίες με τους Beatles) παίρνει το αγγλικό χιούμορ, το ανακατεύει με τα κινηματογραφοικά γκανγκ και στο τέλος προσθέτει μια αρκετή δόση σουρεαλισμού! Η ταινία που μας προκύπτει είναι απολαυστικότατη, διασκεδαστική, με ευρυματική σκηνοθεσία· λεζάντες να πετάγονται από το πουθενά, σκηνές α λα βουβός κινηματογράφος, ηλικιωμένοι να σχολιάζουν τα δρώμενα σαν χορός από ελληνική τραγωδία κλπ. Λογικό ήταν να εντυπωσιάσει τότε τις Κάννες και να κερδίσει το Χρυσό Φοίνικα. Η ιστορία της με λίγα λόγια: τρεις συγκάτοικοι συναγωνίζονται για το ποιος θα κατακτήσει μια νεοφερμένη κοπέλα (με τα γουρλωτά μάτια) στο Λονδίνο. Ο ένας είναι γόης και γυναικοκατακτητής ντράμερ, ο άλλος ντροπαλός δασκαλάκος και ο τρίτος ένας ουδέτερος καλλιτέχνης. Η ταινία βασίστηκε στο θεατρικό της Ann Jellicoe και το τζαζάτο μουσικό θέμα γράφτηκε από τον John Barry.