My Little Chickadee

Καθώς ο κινηματογράφος αναπτύσσονταν όλο και πιο γρήγορα, οι παλιοί σταρ των αρχών της δεκαετίας του '30 βρίσκονταν ήδη σε δυσμένεια το 1940. Μια τελευταία προσπάθεια αναλαμπής για τους κωμικούς Mae West και W.C. Fields αποτέλεσε η από κοινού συνεργασία τους στο έργο My Little Chickadee, στο οποίο πέρα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ανέλαβαν και τη συγγραφή του σεναρίου. Για την ακρίβεια, η Γουέστ έγραψε όλο το έργο, αλλά μιας και ο Φιλντς πρόσθεσε μια μεγάλη σκηνή στο μπαρ, πήραν το ίδιο συγγραφικό credit, κάτι που φυσικά δεν άρεσε καθόλου στην κυρία Γουέστ. Η ταινία είναι μια κωμική παρωδία του γουέστερν είδους, με στατικότατη όμως σκηνοθεσία, με λίγες καλές ατάκες. Γενικά, οι διάλογοι δεν είναι και οι πιο πετυχημένοι και η πλοκή θα μπορούσε να πάρει μια καλύτερη τροπή αν βάζανε την Γουέστ να αναλάβει χρέη σερίφη. Εν συνόλω, υπάρχει μια παλιομοδίτικη αίσθηση, ακόμα και για ταινία του '40! Αν και έγινε η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της εποχής (μετά το Όσα παίρνει ο άνεμος, φυσικά) εκείνη τη χρονιά, δεν βοήθησε τους δύο σταρ να μακροημερεύσουν.

Night After Night

Διαβόητος γκάνγκστερ γνωρίζει μια έκπτωτη αριστοκράτισσα, η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην έπαυλη που αγόρασε ο ίδιος και την έχει μετατρέψει πλέον σε night club. Αυτός προσπαθεί να γίνει καλλιεργημένος (κάνοντας μαθήματα γλώσσας κλπ) για να έρθει πιο κοντά σ' αυτήν ενώ αυτή γοητεύεται από το εγκληματικό του προφίλ. Αυτή είναι με λίγα λόγια η βασική υπόθεση της ταινίας Night After Night, η οποία σε γενικές γραμμές είναι πολύ ήρεμη και γενικά αδιάφορη. Σημειώστε ότι η βίαιη δράση, που χαρακτηρίζει αυτές τις ταινίες, εδώ απουσιάζει εντελώς. Ο μόνος λόγος λοιπόν για να δείτε την ταινία είναι να απολαύσετε την ολιγόλεπτη εμφάνιση της Mae West, η οποία περνάει σα σίφουνας, ανεβάζει τις θερμοκρασίες και ισοπεδώνει τα πάντα. Η απήχηση ήταν τέτοια που έκανε τον πρωταγωνιστή George Raft να δηλώσει: She stole everything but the cameras! Ύστερα από όλα αυτά, η Mae υπέγραψε το πρωτόγνωρο συμβόλαιο που της επέτρεπε να γυρίζει ταινίες βασισμένες σε δικά της κείμενα.

I'm No Angel

Η τρίτη ταινία της Mae West ήταν η I'm No Angel και αυτή αποτέλεσε τη δεύτερη συνεργασία της μέσα στην ίδια χρονιά του 1933 με τον εκκολαπτόμενο σταρ Cary Grant. Η επιτυχία της Mae West εκείνη την εποχή έσωσε την Paramount από τη χρεωκοπία. Θυμηθείτε ότι βρίσκομαστε στα χρόνια της οικονομικής κρίσης των '30's. Η λογοκρισία της εποχής «άγγιξε» λίγο την ταινία αυτή τη φορά και συγκεκριμένα για τον τίτλο του τραγουδιού "No One Does It Like a Dallas Man" το οποίο άλλαξε σε "No One Loves Me Like a Dallas Man". Σ'αυτήν την ταινία πάντως ακούγεται από το στόμα της West η πασίγνωστη πλέον ατάκα: When I'm good I'm very good. But when I'm bad I'm better! Τώρα, όσον αφορά την ταινία, βλέπεται ευχάριστα, είναι γεμάτη ατάκες της West αλλά η ιστορία και η πλοκή σε αφήνουν λίγο αδιάφορο και στο τέλος δεν σου αφήνει και καμιά ιδιαίτερη αίσθηση. Προτιμήστε καλύτερα την προηγούμενη ταινία της She Done Him Wrong, αν είστε σε θέση επιλέξετε.

She Done Him Wrong

Η σεξοβόμβα Mae West δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ (one woman show) στην ταινία She Done Him Wrong του 1933, που βασίστηκε στο δικό της θεατρικό έργο με τον τίτλο Diamond Lil'. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, οι γεμάτες υπονοούμενα ατάκες της West πέφτουν σαν το χαλάζι μέσα στα 65 λεπτά της ταινίας, η πιο μικρή σε διάρκεια που πήρε υποψηφιότητα για όσκαρ καλύτερης ταινίας. Είμαστε εξάλλου στην εποχή λίγο πριν τον Κώδικα Χέιζ (περί λογοκρισίας) και πολλά πράματα μπορούσαν να λεχθούν. Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στον Cary Grant, τον οποίο η Λαίδη Λου, ιδιοκτήτρια ενός καμπαρέ και μεγάλη θαυμάστρια των χρυσαφικών τόν περνάει για κάποιον άλλο και την πατάει μαζί του, αυτή που τραβούσε τους άντρες απ' τη μύτη. Ο συμπρωταγωνιστής Grant εδώ εμφανίστηκε στον ρόλο που του εκτόξευσε την καριέρα και η 40χρονη τότε West γούσταρε να αναφέρει ότι αυτή ανακάλυψε τον Grant, παρόλο που ήδη είχε εμφανιστεί σε άλλες εφτά ταινίες.

Τώρα, η ταινία μπορεί να μοιάζει σαν κινηματογραφημένο θέατρο, όπως και όλες σχεδόν εκείνης της εποχής (το μεγάλο κακό που έκανε η είσοδος του ήχου στο σινεμά το 1928, την εποχή που οι κινηματογραφιστές είχαν ανεβάσει πολύ ψηλά το επίπεδο της τέχνης τους), αλλά βλέπεται ευχάριστα για όλους τους άνωθεν λόγους.