100 years before - Year 1920

100 χρόνια πριν, από τη χρονιά του 1920 ακολουθούν οι (λίγες) ταινίες που έχω δει, τώρα και σε λινκ στο ίντερνετ. Ευτυχώς υπάρχουν οι επανεκδόσεις και οι αποκαταστάσεις.

Das Cabinet des Dr. Caligari (Το εργαστήρι του δόκτωρα Καλιγκάρι), του Robert Wiene με τους Werner Krauss, Conrad Veidt, Lil Dagover
youtube.com/watch?v=mVI_VIyQu3w

The Saphead (Ο κουφιοκέφαλος), του Herbert Blache με τον Buster Keaton (η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που εμφανίστηκε ο Κίτον)
youtube.com/watch?v=jDu8kPyILSw

One Week, του Buster Keaton & Eddie Cline με τον ίδιο τον Μπάστερ Κίτον (από τα αγαπημένα μου)
youtube.com/watch?v=hHo1cvbDIpA

Convict 13 (Κατάδικος 13), πάλι σε σκηνοθεσία των Buster Keaton & Eddie Cline με τον ίδιο.
youtube.com/watch?v=EyHwERJ0kVo

The Mark of Zorro, του Fred Niblo με τον Douglas Fairbanks
youtube.com/watch?v=wbQZZRf3Fsc

Suicide Kings (Συμφωνία με το διάβολο)

Να κάνεις συμφωνία με το διάβολο, αρκεί να μην τον προδώσεις.

Ο Christopher Walken υποδύεται έναν γνωστό μαφιόζο της περιοχής. Κάτι πλουσιόπαιδα (νεαροί φοιτητές) τον απαγάγουν για να τους βοηθήσει να βρούνε την αδελφή του ενός, που έχει μόλις απαχθεί από κάποιους άσχετους: να τους δώσει τα λύτρα που χρειάζονται και με τις γνωριμίες του να τους βοηθήσει να τη βρούνε. Φυσικά, θα υπάρξουν οι ανατροπές που θα φέρουν τα πάνω-κάτω και θα φέρουν την ομάδα των φοιτητών στα όρια της διάλυσης.

Την περισσότερη ώρα του έργου, ο Walken είναι δεμένος σε μια καρέκλα αλλά και πάλι αυτό από μόνο του αρκεί για να είναι απειλητικός για τους νεαρούς και απολαυστικός για εμάς τους θεατές. Ο Dennis Leary, γνωστός μας ήδη από την εποχή του MTV, υποδύεται το βοηθό του και όλοι του οι διάλογοι ήταν αυτοσχεδιασμοί. Οι φάτσες των νεαρών φοιτητών είναι γνωστές και τους έχουμε ξαναδεί σε άλλα έργα (ή σειρές) με τον Johnny Galecki να είναι ο πιο διάσημος τελικά από τη συμμετοχή του στο The Big Bang Theory. Η ταινία Suicide Kings του Peter O'Fallon έχει μία μικρή θεατρικότητα, ελάχιστη δράση, διαλόγους και κάποιους χαρακτήρες βγαλμένους από τον κόσμο του Ταραντίνο, αλλά κυρίως κερδίζει το ενδιαφέρον από τον καθιστό και ακίνητο Γουόλκεν.

High Plains Drifter (Περιπλανώμενος πιστολέρο)

Σε μια "σάπια" μικρή πόλη, οι κάτοικοι προσλαμβάνουν τον άγνωστο πιστολέρο Κλιντ Ίστγουντ (που εμφανίστηκε από το πουθενά) να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν 3 κακοποιούς. Με τη σειρά του, αυτός θα τους βάλει τους κατοίκους στην υπηρεσία του: θα βάψει όλα τα σπίτια κόκκινα, θα τους εκπαιδεύσει να χειρίζονται τα όπλα και θα ετοιμάσει ένα μεγάλο γεύμα για την ώρα πριν την τελική αναμέτρηση. Οι κάτοικοι όμως έχουν ένα αμαρτωλό παρελθόν που δεν θέλουν να θυμούνται, αλλά ο Άγνωστος πιστολέρο θα το ανασύρει και στο τέλος θα τιμωρήσει και την ίδια την πόλη. Η φωτιά στο τέλος θα έρθει ως λύτρωση, αν και ο συνδυασμός της φωτιάς με τα βαμμένα κόκκινα σπίτια θα θυμίζει κάτι από την Κόλαση. Το High Plains Drifter είναι η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Ίστγουντ και μας παρουσιάζει έναν λιγομίλητο, σκληροτράχηλο χαρακτήρα χωρίς όνομα, βγαλμένο από τα σπαγγέτι γουέστερν (όπου και είχε μαθητεύσει δίπλα στο Σέρτζιο Λεόνε), που θα προσπαθήσει να αποδώσει δικαιοσύνη για εγκλήματα του παρελθόντος χωρίς ηθικούς φραγμούς ή άλλες έγνοιες, κατά το στυλ της άγριας δύσης: το μαστίγιο.

Σε μία σκηνή, στο νεκροταφείο της μικρής πόλης, βλέπουμε σε δύο ταφόπλακες τα ονόματα των Sergio Leone και Donald Siegel, ένα είδος μακάβριου φόρου τιμής στους δύο σκηνοθετες που ανέδειξαν τον Ίστγουντ!

Without a Clue (Επιτέλους, λίγη σοβαρότητα κ. Χολμς)

Άλλη μία ελεύθερη διασκευή στα έργα του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Αυτή τη φορά, η διάνοια είναι ο Τζον Γουότσον (Ben Kingsley), που λύνει τα εγκλήματα και ο Σέρλοκ Χολμς είναι ο συγγραφικός χαρακτήρας που δημιούργησε ο Γουότσον για να του αποδώσει τη λύση των εγκλημάτων. Επειδή ο κόσμος όμως ζητάει να γνωρίσει τον Χολμς, προσλαμβάνει έναν ηθοποιό (Michael Caine) που του αναθέτει να υποδύεται το χαρακτήρα του Σέρλοκ Χολμς!

Το Without a Clue βασικά είναι σάτιρα και βγάζει γέλιο, οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών είναι πολύ καλές και βασικό ρόλο παίζει η μεταξύ τους χημεία που είναι απίστευτα καλή. Πολλή καλή και η αναπαράσταση της εποχής. Σε γενικές γραμμές, δεν πρόκειται για ένα έργο που θα μείνει στην κινηματογραφική ιστορία, αλλά ένα καλό έργο για διασκέδαση.

Young Sherlock Holmes (Η πυραμίδα του φόβου)

Από την εταιρεία Amblin Entertainment των Steven Spielberg, Kathleen Kennedy και Frank Marshall, κυκλοφόρησε άλλη μία νεανική ταινία στα χνάρια των Goonies και Gremlins (χμ... αφού ο σεναριογράφος ήταν ο Chris Columbus που έγραψε και τα δύο προαναφερθέντα!), μία ταινία με νεαρούς πρωταγωνιστές που μπλέκουν σε περιπέτειες τύπου Ιντιάνα Τζόουνς. Εδώ, στο Young Sherlock Holmes παρακολουθούμε την πρώτη περιπέτεια του νεαρού Σέρλοκ Χολμς, όταν και γνωρίζεται με τον Τζον Γουότσον στο κολλέγιο, σε μία ιστορία που εμπνεύστηκε ο σεναριογράφος Κολόμπους και δεν ανήκει σε κανένα γραπτό του δημιουργού Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Η ιστορία θα τους οδηγήσει σε μία μυστήρια οργάνωση που έχει αιγυπτιακή ρίζα, εξ ου και ο ελληνικός τίτλος του έργου. Αν παραβλέψετε τις αρκετές σεναριακές ευκολίες που οδηγούν την πλοκή και τις μέτριες ερμηνείες, τότε έχετε μία ενδιαφέρουσα ταινία που απευθύνεται κυρίως σε νεαρές ηλικίες. Όταν την είχα δει μικρός, με είχε αφήσει θετικές αναμνήσεις. Βλέποντας την ξανά όντας αρκετά μεγαλύτερος δεν εντυπωσιάστηκα στο ελάχιστο, και αποφάσισα να τη δω μετά από κάποια χρόνια μόνο με την κόρη μου, όταν μεγαλώσει λίγο περισσότερο.

Στις σκηνές που κάποιοι χαρακτήρες βιώνουν παραισθήσεις, η Industrial Light & Magic αναλαμβάνει τα εφέ, τα οποία είναι αρκετά ρεαλιστικά (και θυμίζουν άλλες παρόμοιες ταινίες της εποχής). Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει μία σκηνή με έναν ιππότη βγαλμένο από γυαλί-βιτρό και αυτή η σκηνή αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη ενσωμάτωση ψηφιακού χαρακτήρα σε φιλμ. Η σκηνή δημιουργήθηκε από την (άγνωστη τότε) εταιρεία Pixar, με τη συμμετοχή του John Lasseter.

Any Given Sunday (Κάθε Κυριακή)

Για πολλούς, η πιο πλήρης "αθλητική" ταινία, επειδή περιλαμβάνει την αγωνία του νεαρού αθλητή που διψάει για διάκριση, την αγωνία του παλιού αθλητή να μην παραγκωνιστεί, το πόσο ευάλωτος είναι ένας νεαρός αθλητής στην επιτυχία και στο εύκολο χρήμα, τα άγχη του μάνατζερ-προπονητή που πρέπει να τιθασεύσει το τσούρμο των αθλητών και να τα πηγαίνει καλά με τη διοίκηση, τους ιδιοκτήτες των ομάδων που νοιάζονται για το κέρδος, τα εισιτήρια, και τους γιατρούς που προσπαθούν με κάθε μέσο (νόμιμο ή όχι τόσο νόμιμο) να κρατήσουν όρθιο και υγιή τον αθλητή τους. Η ταινία Any Given Sunday του Όλιβερ Στόοουν τα περιλαμβάνει όλα σε 2 χορταστικές ώρες και 40 λεπτά, που δεν κάνουν κοιλιά, αν και υπάρχουν κάποια "φλύαρα" σημεία στο έργο. Φυσικά, σε κρατάει σε επαγρύπνηση με τις πάμπολλες κάμερες και τις άπειρες διαφορετικές λήψεις, το στακάτο μοντάζ και το μέγα-πλήθος από τους νεαρούς και παλαίμαχους σταρ, με προεξέχοντα τον Αλ Πατσίνο και το νεαρό Jamie Foxx σε μία από τις πρώτες του κινηματογραφικές εμφανίσεις.

JFK's all-star cast

Ο Kevin Costner στο ρόλο του Τζιμ Γκάρισον που αναζητά την αλήθεια.

Sissy Spacek

Donald Sutherland

Gary Oldman

Jack Lemmon

Jay Sanders

Joe Pesci

John Candy

Kevin Bacon

Laurie Metkalf

Michael Rooker

Walter Matthau

Wayne Knight

Tommy Lee Jones

Ο αληθινός Jim Garrison

Forushande (Ο εμποράκος)

Πόσο εκπληκτικός ο Φαραντί που καταφέρνει να κάνει τις απλές, ανθρώπινες ιστορίες τόσο αγχωτικές και η ρεαλιστική του ταινία να δημιουργεί αγωνία και ένταση απλά μέσα από τη δράση των χαρακτήρων. Η οποία δράση στον Εμποράκο ξεκινάει από ένα βίαιο γεγονός και εξελίσσεται από την ανάλυση των γεγονότων. Η πλοκή προχωράει αποκλειστικά από τους χαρακτήρες και ο πρωταγωνιστής άλλοτε κάνει τη σωστή σκέψη και άλλοτε παίρνει λανθασμένες αποφάσεις, λόγω ελλειπών πληροφοριών. Σαν ταινία μυστηρίου, σαν άλλος ντετέκτιβ, ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να βρει τον Κακό για να τον εκδικηθεί. Στην τελευταία πράξη του έργου όμως (κάτι σαν τελική αναμέτρηση), θα δούμε ότι κι ο κακός είναι άνθρωπος με οικογένεια και προβλήματα όπως όλοι. Όλα αυτά που λαμβάνουν χώρα παρουσιάζονται τόσο λογικά και ανθρώπινα, μπορεί ο καθένας να βρει κάτι για να ταυτιστεί, και θα μπορούσε να συμβαίνουν είτε στον Ιράν, είτε στην Ελλάδα είτε οπουδήποτε αλλού. Επιπλέον, ο σκηνοθέτης βρίσκει χώρο και "πετάει" μικρές αλήθειες γύρω από τη ζωή στο Ιράν και κάνει υπογείως το κοινωνικό του σχόλιο. Μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που πέρασε.

Stardust Memories (Ζωντανές αναμνήσεις)

Επιστροφή για λίγο στην καθαρή κωμωδία (μετά τα Εσωτερικές σχέσεις και Μανχάταν) και με καμουφλάζ τα υπαρξιακά άγχη του διάσημου σκηνοθέτη που υποδύεται ο Γούντι Άλεν (κάτι σαν το 8 1/2 του Φελίνι;). Το Stardust Memories θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα συνεχόμενο stand-up comedy έργο, καθώς ο χαρακτήρας απαντάει συνεχώς σε ερωτήσεις θαυμαστών και δημοσιογράφων. Βρίσκει φυσικά ευκαιρία να σατιρίσει τους πάντες και τα πάντα (κουλτουριάριδες, συνομωσιολόγους, οπαδούς UFO, την εβραϊκή του καταγωγή κ.λ.π.) και προσπαθεί να βρει το νόημα της ζωής και -περισσότερο- τη γυναίκα της ζωής του (όπως σε όλη σχεδόν τη φιλμογραφία του).

Ο υπογράφων πάντως θα θυμάται το έργο λόγω της παρουσίας της πανέμορφης Σάρλοτ Ράμπλινγκ.
Σε πάρα πολλά έργα του ο Γούντι Άλεν σχολιάζει ταινίες και βιβλία. Σ'αυτήν μιλάει για τον Κλέφτη ποδηλάτων και σε άλλη σκηνή υπογράφει αυτόγραφο στις Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ.

Ξαναβλέποντας: The Limey (Ο Εγγλέζος)

Ξαναβλέποντας το The Limey επιβεβαίωσα απλά το πόσο εκπληκτική ταινία είναι. Με περίτεχνο μπερδεμένο μοντάζ και φλας-μπακ, την παγερή παρουσία του Terence Stamp που δεσπόζει σε όλο το έργο σαν άλλος "εξολοθρευτής" και την έξυπνη χρήση της παλιότερης βρετανικής ταινίας Poor Cow του Ken Loach για να μας δείξει νεανικές στιγμές του τότε νεαρού Stamp, η ταινία του Soderbergh βλέπεται και ξανα-βλέπεται. Ο ήρωας μας ψάχνει την αλήθεια και ζητάει εκδίκηση για το χαμό της κόρης του, αλλά στο τέλος θα καταλάβει ότι οι πράξεις των ενήλικων αφήνουν τον αντίκτυπο τους στα μικρά παιδιά, και η αλήθεια τελικά για το χαμό της κόρης του θα τον συντρίψει.

It Follows (Σε ακολουθεί)

Η πρώτη ταινία του David Robert Mitchell (του οποίου το δεύτερο έργο Under the Silver Lake λατρέψαμε) είναι μία ανεξάρτητη, ατμοσφαιρική ταινία τρόμου, στην οποία το Κακό σε ακολουθεί συνέχεια και το βλέπεις μόνο εσύ, κανένας άλλος. Το It Follows παίζει με τα κλισέ των νεανικών ταινιών τρόμου και της σεξουαλικής πράξης, χρησιμοποιεί ευρυματικά την κυκλική κίνηση της κάμερας (δείτε σχετικό αφιέρωμα από CineFix, με spoilers) και σε κρατάει σε συνεχή αγωνία.

Thumbs up!

Ξαναβλέποντας: Gattaca

Με λιτά εφέ, η πρώτη ταινία του Andrew Niccol (ένα χρόνο πριν δώσει το σενάριο για το Truman Show) καταφέρνει και μας κάνει να πιστέψουμε ότι υπάρχει η τεχνολογία που παρουσιάζει και δεν κάθεται να μας την πετάξει στα μούτρα. Κερδίζει, για τον υπογράφοντα, πολλούς πόντους από την 50's ενδυματολογία, κάτι που ενισχύει τη νουάρ ατμόσφαιρα του έργου και την προσπάθεια του πρωταγωνιστή να μην αποκαλυφθεί το ψέμα που ζει. Έντονο σέπια χρώμα στη φωτογραφία, ωραίοι δευτεραγωνιστές (ο παλαίμαχος Ernest Borgnine και Alan Arkin, o συγγραφέας Gore Vidal) και φυσικά οι νεαροί (τότε) πρωταγωνιστές Ethan Hawk, Uma Thurman, Jude Law και Loren Dean στα καλύτερά τους.

Το Gattaca είναι ίσως η καλύτερη ταινία του Andrew Niccol, και μια από τις καλύτερες sci-fi των τελευταίων χρόνων.

Things Change (Η μαφία και ο λούστρος)

Φτωχούλης υποδυματοποιός (Don Ameche) που μοιάζει φυσιογνωμικά με έναν γνωστό γκάνγκστερ δέχεται πρόταση από τη μαφία να μπει στη φυλακή για λίγο καιρό στη θέση του γκάνγκστερ, με αντάλλαγμα μια καλή αποζημίωση όταν βγει. Θα κάτσει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για να περάσει το σαββατοκύριακο με τον Joe Mantegna να τον φυλάει. Ο δεύτερος έχει την τάση να μην υπακούει ακριβώς στις εντολές των ανωτέρων του, και επειδή βαριέται αλλά και επειδή θέλει να αποζημιώσει με τον τρόπο του τον Ameche, θα τον πάρει κα θα ταξιδέψουν μαζί σε γνωστό χειμερινό θέρετρο για να περάσουν χλιδάτα το σαββατοκύριακο, με τα λεφτά της μαφίας. Οι παρεξηγήσεις όμως θα είναι ατελείωτες, σε βαθμό να φτάσουν καλεσμένοι σε μεγαλομαφιόζο της περιοχής.

Τα πράγματα αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη, εξ ου και ο τίτλος Things Change. Η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του David Mamet έχει πάλι για συμπρωταγωνιστές τους συνήθεις ηθοποιούς στα έργα του όπως οι Mike Nussbaum, William H. Macy και J.T. Walsh. Με την πρώτη ματιά, είναι μία κωμική ταινία γύρω από τον κόσμο των μαφιόζων. Στο επίκεντρο όμως βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ της νεανικής επιπολαιότητας και της ώριμης αποφασιστικότητας, το χάσμα γενεών των δύο πρωταγωνιστών, και τη δημιουργία μίας αναπάντεχης φιλίας μεταξύ δύο διαφορετικών τύπων.

Please Don't Eat the Daisies (Μην τρως τις μαργαρίτες)

Καθηγητής θεάτρου (David Niven) "αναβαθμίζεται", παίρνει τη θέση ενός από τους 7 μεγάλους κριτικούς θεατρικών παραγωγών στη Νέα Υόρκη. Αυτό θα έχει σαν επακόλουθο να κρέμονται γνωστοί και άγνωστοι από την πένα του, να αναγκαστεί να κρίνει άσχημα φίλους, να γίνει διάσημος με όλα τα συνεπακόλουθα. Η σύζυγος (Doris Day) θα επωμιστεί αυτές τις αλλαγές και θα στηρίξει το σύζυγο της. Η διασημότητα θα τους βάλει σε μεγάλα σαλόνια, θα αλλάξει τον τρόπο ζωή τους και θα τους φέρει αντιμέτωπους με τα όνειρα τους και αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα επιλέξουν τελικά μια ζωή στα προάστια ή μια "μεγάλη" ζωή στην πόλη. Βασίστηκε στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της ζωής της Jean Kerr με το σύζυγο της Walter Kerr, πασίγνωστο θεατρικό κριτικό της εποχής. Το Please Don't Eat the Daisies έχει την Doris Day σε πρώτο πλάνο, η οποία σηκώνει την ταινία στις πλάτες της. Στο σύνολο της, είναι μια χαριτωμένη οικογενειακή κομεντί, με καλή σκιαγράφιση χαρακτήρων των δύο πρωταγωνιστών, με το δραματικό στοιχείο να μην "βαραίνει" το έργο.

Ξαναβλέποντας: Ying xiong (Hero)

18 χρόνια μετά, και η ταινία φαντάζει ακόμα φρέσκια. Λίγο η πανέμορφη φωτογραφία και τα όμορφα σκηνικά και κουστούμια, που αλλάζουν χρωματισμούς ανάλογα με τις αλλαγές της ιστορίας, λίγο οι όμορφες (και εναέριες) χορογραφίες μάχης, και φυσικά η ίδια η έξυπνη ιστορία που αλλάζει με κάθε νέα εξιστόρηση. Ξαναβλέποντας το Hero, απλά το απολαμβάνεις, παρόλο που γνωρίζεις την υπόθεση. Από αυτή την ταινία και μετά, ο Ζανγκ Γιμού άφησε κατά μέρος τα ανθρωπιστικά δράματα για τα οποία έγινε γνωστός και βούτηξε για λίγο στα υπερθεάματα με ιστορίες από την αρχαία Κίνα (που τον οδήγησαν και στο να σκηνοθετήσει την έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων του 2008).

Ξαναβλέποντας: House of Games

Την πρώτη φορά, θα σε κερδίσει η ανατροπή. Tη δεύτερη φορά, γνωρίζοντας την πλοκή, βλέπεις το έργο λίγο διαφορετικά, νιώθεις τη μοναξιά της ηρωίδας, ίσως επίτηδες έχει και ένα κάπως α-σεξουαλικό παρουσιαστικό, είναι εργασιομανής για να γεμίσει το χρόνο της και νιώθεις ότι έλκεται από τον διαφορετικό κόσμο των κομπιναδώρων μικροκακοποιών. Το House of Games είναι μία από τις αγαπημένες ταινίες του υπογράφοντα.

Πρόκειται για την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του θεατρικού συγγραφέα David Mamet (ο οποίος είχε ήδη ξεκινήσει να γράφει και κινηματογραφικά σενάρια). Πρωταγωνίστρια η τότε σύζυγός του Lindsay Crouse, και σε όλους τους υπόλοιπους ρόλους οι χαρακτηριστικοί συνεργάτες του (Joe Mantegna, J.T. Walsh, Ricky Jay, Mike Nussbaum και ο William H. Macy).

Books in films: διάφορα παλπ στο Jackie Brown

Ο φαν της παλπ λογοτεχνίας (pulp fiction), Quentin Tarantino, βάζει τον Max Cherry (Robert Forster) να διαβάζει το "Berlin Game" του Len Deighton, λίγο πριν γνωρίσει για πρώτη φορά τη Jackie Brown (Pam Grier). Και σε άλλη σκηνή, η Jackie γεμίζει τη σακούλα με διάφορα άλλα παλπ αναγνώσματα, αντί να βάλει λεφτά. Ξεχωρίζει το "Short Blade" του Peter Emshwiller και διακρίνεται επίσης η ράχη από το "Line of Fire" του Donald Hamilton.

The Rainmaker (Ο βροχοποιός)

Στη δεκαετία του '90, πολλά μπεστ σέλερ δικαστικού- νομικού περιεχομένου του John Grisham μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο. Ενδεικτικά να θυμηθούμε τη Φίρμα (με Tom Cruise, Gene Hackman), The client (με τους Susan Sarandon, Tommy Lee Jones) και το A Time to Kill (με το νεαρό Matthew McConaughey, Sandra Bullock και Samuel L. Jackson). Το 1997 ο Francis Ford Coppola αποφάσισε και μετέφερε στο πανί το The Rainmaker.

Νεαρός δικηγόρος (Matt Damon) που μόλις τελείωσε τη σχολή, βρίσκει δουλειά σε δικηγορικό γραφείο ενός περίεργου τύπου (Mickey Rourke) που έχει περίεργες/παράνομες συναλλαγές με άτομα του υπόκοσμου. Όταν ο Ρουρκ βρεθεί στο μάτι του FBI, ο Damon μαζί με τον βοηθό που υποδύεται ο Danny Devito, θα ανοίξουν δικό τους γραφείο και θα ασχοληθούν με τις δύο μόνο υποθέσεις που έχουν. Η κυριότερη υπόθεση είναι η μήνυση κατά μεγάλης ασφαλιστικής εταιρείας που απέρριψε αιτήσεις μίας οικογένειας για να κάνει εγχείρηση μυελού οστών ο γιος τους, που έπασχε από λευχαιμία. Ο Damon θα βρεθεί ξαφνικά μόνος του στο δικαστήριο για πρώτη φορά εναντίον ολόκληρης ομάδας μεγαλο-δικηγόρων με τον Jon Voight να προΐσταται. Και μέσα σε όλα αυτά, θα γνωρίσει μία κοπελιά (Claire Danes) που τρώει ξύλο από το σύζυγό της και θα θελήσει να τη βοηθήσει.

Συμπυκνωμένη πλοκή, καλογραμμένοι χαρακτήρες, θα μπορούσε να είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας που μπορεί πολύ εύκολα να ξεχειλώσει αλλά εδώ κρατάει τα ηνία ο Francis Ford Coppola και η ταινία δεν κουράζει ούτε βαραίνει πολύ ακόμα και στα πιο μελό της σημεία. Σε μικρούς ρόλους εμφανίζονται οι Dean Stockwell, Roy Scheider, ενώ ο δικαστής Danny Glover δεν αναφέρεται στα credits της ταινίας. Η νοικάρισσα γιαγιάκα του Damon είναι η Teresa Wright, εδώ στον τελευταίο της κινηματογραφικό ρόλο, γνωστή από διάφορα έργα στις δεκαετίας του '40 και του '50.

Ξαναβλέποντας: Dark City

Πριν 20 χρόνια που την είχα δει στο σινεμά, όντως και μικρότερος σε ηλικία, μπορώ να πω ότι είχα εντυπωσιαστεί, κυρίως από το μυστήριο, την σκοτεινή ατμόσφαιρα, την έξυπνη ιδέα της ύπνωσης και αλλαγής αναμνήσεων. Ξαναβλέποντας το Dark City, παρατήρησα όλες τις λεπτομέρειες για τις οποίες το έργο δεν έγινε ποτέ μεγάλο: νομίζω φταίει κυρίως η "βιαστική" σκηνοθεσία του Alex Proyas και ο τρόπος που κόβει απότομα τις σκηνές για να προχωρήσει την ιστορία, επειδή έχει πάρα πολλά να πει και θέλει να τα δείξει. Δεν εντρυφάς στους βασικούς χαρακτήρες, και όλα γίνονται για να προχωρήσουμε παρακάτω, να πάμε από σκηνή σε σκηνή και να οδηγηθούμε προς την ανακάλυψη της αλήθειας λίγο πριν την κλιμάκωση στο τέλος. Καλός ο Rufus Sewel, ταίριαξε στο ρόλο του ανθρώπου με αμνησία που ανακαλύπτει ότι κάτι περίεργο συμβαίνει. Νομίζω είναι η μοναδική ταινία που τον έχω δει ως πρωταγωνιστή. Στο τέλος, το ότι αποκτά την απόλυτη γνώση και γίνεται παντοδύναμος, θυμίζει ολίγον από Matrix, ένα χρόνο πριν βγει η ταινία του Κιάνου Ριβς. Η σύζυγος Jennifer Connely φαίνεται σαν άνευρος χαρακτήρας, ο αστυνομικός William Hurt έχει ωραία παρουσία, αλλά προσπαθεί κι αυτός χωρίς νόημα και ο περίεργος γιατρός Kiefer Sutherland κερδίζει λίγο παραπάνω τις εντυπώσεις.

Clockers (Τα βαποράκια)

Μια προσπάθεια αποτύπωσης της εγκληματικότητας της μαύρης κοινότητας στη Μπούκλιν, που οδηγεί σε φόνους και κατεστραμμένες οικογένειες από τον Spike Lee. Στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία με έντονο κοντράστ στο χρώμα, πιο 90s δεν γίνεται. Οι Harvey Keitel, John Turturro είναι το αστυνομικό δίδυμο, ο Mekhi Phifer είναι ο νεαρός μικροκακοποιός που είναι μπλεγμένος στο κύκλωμα διακίνησης, ο Isaiah Washington ο αδερφός του που δουλεύει δύο δουλειές για να συντηρήσει οικογένεια και θα μπει στη φυλακή αντί για τον μικρό αδερφό και ο Delroy Lindo ο ιδιοκτήτης μαγαζιού με ηλεκτρονικά (ουφάδικο) που είναι ο εγκέφαλος της περιοχής. Δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με κάποιον από τους πρωταγωνιστές (μάλλον ο κ. Lee δεν κατάφερε να το πετύχει αυτό) οπότε η θέαση του Clockers πέρασε και δεν ακούμπησε. Το σενάριο έγραψε ο Richard Price, βασισμένο από το βιβλίο του ίδιου. Ο Price έχει γράψει καλύτερα σενάρια, μεταξύ άλλων, το Χρώμα του χρήματος, Sea of Love, Mad Dog and Glory και το Kiss of Death.

Ξαναβλέποντας: Contact

Ξαναείδα το Contact μετά από 20 και βάλε χρόνια. Η κυρίαρχη θεματική του έργου φαίνεται ότι δεν είναι η επαφή, αλλά η πίστη. Πίστη στην επιστήμη και στις έρευνες από την πλευρά της Jodie Foster, πίστη στο Θεό από το θεολόγο Matthew McConaughey, μη πίστη στο Θεό από την πρώτη και στο τέλος η προσπάθειά της να κάνει τον κόσμο να πιστέψει σε κάτι που είδε μόνο αυτή, σε πλήρη αντιστοίχιση με την πίστη στο Θείο για τους λοιπούς ανθρώπους.

Η καλύτερη ηλικιακά εποχή της Jodie Foster και ένα από τα καλύτερα έργα του Robert Zemeckis για τον υπογράφοντα.