Born to be Bad (Γεννημένη για το κακό)

Η νεαρή Joan Fontaine έρχεται από την επαρχία και συγκατοικεί με το ζευγάρι των Zachary Scott (ο ζωγράφος) και Joan Leslie (η πλούσια αραβωνιαστικιά). Γοητεύεται από το συγγραφέα Robert Ryan και συνάπτουν σχέση. Εξ αρχής όμως φαίνεται πως έχει κάτι άλλο στο μυαλό της και σιγά-σιγά με ύπουλα δολοπλόκα μέσα καταφέρνει να φέρει το αρραβωνιασμένο ζευγάρι σε προστριβή και τελικά καταφέρνει να τους χωρίσει. Έτσι θα κερδίσει αυτή τον Scott και θα παντρευτούν για να ανέβει το κύρος της στους κοσμικούς κύκλους και θα αφήσει στα κρύα του λουτρού τον Ryan. Με τον καιρό όμως και επειδή ο χαρακτήρας της δεν αλλάζει, θα επιθυμήσει ξανά τη συντροφιά του Ryan, αφήνοντας το σύζυγό της σε... “αδιαφορία” και γεμίζοντας με ψέματα αυτόν και τους κοντινούς συγγενείς. Όταν αποκαλυφθούν τα ψέματα της και αποκαλυφθεί ο πραγματικός της χαρακτήρας, θα γευτεί την τιμωρία όλων: την απαξίωση από όλους, μένοντας τελικά μόνη.

Κλασικό μελόδραμα της δεκαετίας του '50 με την σκηνοθετική πινελιά του Nicholas Ray, το Born to Be Bad έχει ένα καλό καστ ηθοποιών, συμπυκνωμενή πλοκή σε 90 λεπτά, τι παραπάνω να ζητήσει κάποιος που θέλει να δει μια ταινία της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ; Ίσως θα μπορούσε να πει κάποιος πως το μείον της ταινίας είναι το ότι οι πανουργίες της πρωταγωνίστριας δεν είχαν πιο αιματυρό (έστω πιο δυσάρεστο) αντίκτυπο. Η τιμωρία της για την Ύβρη θα έπρεπε να είναι... αιματηρή; Το τέλος μάς θύμισε συνηθισμένες καταστάσεις, όπως τις αντιμετωπίζει συνήθως ο μέσος καθημερινός άνθρωπος. Αλλά πάλι, ο κινηματογράφος απευθύνεται σε μας, τους συνηθισμένους ανθρώπους, έτσι δεν είναι;

The Man Who Killed Don Quixote

Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια να γυρίσει την ταινία του ο Terry Gilliam το 2000 (καταστροφές στα σκηνικά, αρρώστιες, τελικά μηνύσεις) θα μέναμε με την απορία για το πώς θα ήταν η ταινία σχετικά με τις μετα-μοντέρνερ περιπέτειες του Δον Κιχώτη που είχε στο μυαλό του ο κ. Γκίλιαμ. Έλα όμως που η υπομονή του και η θέληση για αυτό το πρότζεκτ ήταν μεγάλη και τελικά κατάφερε σχεδόν 19 χρόνια από την προηγούμενη έναρξη γυρισμάτων να παρουσιάσει στις Κάννες το ολοκληρωμένο The Man Who Killed Don Quixote. Παρόμοιες περιπέτειες χρηματοδότησης είχε και ο Όρσον Γουέλς για πάρα πολλά χρόνια και ποτέ δεν κατάφερε να γυρίσει τη δικιά του ταινία με τον δικό του Κιχώτη.

Με τον Jonathan Pryce να υποδύεται τον Quixote, τον Adam Driver να υποδύεται (μάλλον το alter-ego του Gilliam) έναν σκηνοθέτη που θέλει να φτιάξει μια ταινία για τον Quixote και τελικά μπλέκει σε κάτι σουρεαλιστικές περιπέτειες που θα τον οδηγήσουν στο να καταλάβει τα λάθη του εγωιστικού του χαρακτήρα και να ζητήσει συγχώρεση από αυτούς που πλήγωσε. Η ταινία έχει τα χαρακτηριστικά περίεργα πλάνα του Gilliam (περίεργες γωνίες λήψης, αναμορφικούς φακούς κλπ). Πλατιάζει σε κάποια σημεία αλλά στο σύνολο είναι μία καλή ταινία και το φινάλε του θυμίζει λοιπά έργα του Γκίλιαμ, ίσως σας φέρει στο μυαλό Brazil ή The Fisher King (δύο αγαπημένα έργα).

Baraka

Θυμήθηκα το Baraka, το κλασικό ντοκιματέρ του Ron Fricke, με τη χρήση της time-lapse τεχνικής και τις φαντασμογορικές εικόνες από όλο τον πλανήτη. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία για τον υπογράφοντα ήταν η σύγκριση της κίνησης των ανθρώπων στο μετρό με τα κοτοπουλάκια στη βιομηχανική αλυσίδα.

Hereditary

Μην παίζεις με το Άγνωστο, επειδή δεν ξέρεις τι παραμονεύει!

Οικογένεια σε κρίση, παρελθόν που στοιχιώνει, αιματηρά ατυχήματα, σφίξιμο στο στομάχι, ανατριχίλες στο σβέρκο. Το μυστικό στο Hereditary φανερώνεται σε ένα γκραν-γκινιόλ φινάλε. Εντυπωσιακή ταινία τρόμου που σε κερδίζει με το δράμα της οικογένειας και όχι με τον τρόμο!

They Died With their Boots On (Η επέλασις των δραγώνων)

Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας από τον Έρολ Φλιν Ν.2. Πολλοί μπερδεύουν αυτή την ταινία με την προηγούμενη που αναφέραμε προ λίγων μηνών, το Σάντα Φε, μιας και τα δύο έργα αφηγούνται ιστορίες από την εποχή των μέσων του 19ου αιώνα και τον Αμερικανικό Εμφύλιο και περιλαμβάνουν τον στρατηγό Κάστερ. Εδώ ο Κάστερ του Φλιν είναι ο πρωταγωνιστής και παρακολουθούμε στιγμές από την καριέρα του μέχρι το τραγικό φινάλε στη μάχη του Λιτλ Μπιγκχορν κόντρα στον Crazy Horse (που υποδύεται ο νεαρός Anthony Quinn). Σύζυγος του η Olivia de Havilland (ποια άλλη φυσικά, στην όγδοη τότε συνεργασία τους). Η ταινία They Died with their Boots On ήταν η 3η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς πίσω στα 1941, παρακολουθείται ευχάριστα, ό,τι πρέπει για τους φίλους της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ, έχοντας φυσικά τις αναμενόμενες ιστορικές ανακρίβειες, ερμηνευτικές γραφικότητες και κάποιες υπερβολές.

Den skyldige (The guilty/Ο ένοχος)

Ο νεαρός σκηνοθέτης Gustav Möller, στην πρώτη μεγάλη μήκους ταινία του Den skyldige, μας καθηλώνει στις θέσεις μας: η ταινία εξελίσσεται σε ένα δωμάτιο (τηλεφωνικό κέντρο) με έναν μονάχα πρωταγωνιστή που προσπαθεί να βοηθήσει, με όποιον τρόπο μπορεί, στη διάσωση μίας απαχθείσας γυναίκας. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον εαυτό του και να αποδεχθεί τα λάθη του. Ένα ψυχολογικό θρίλερ δωματίου, ένα one man show από τον ηθοποιό Jakob Cedergren.

Ah-ga-ssi (Η υπηρέτρια/The handmaiden)

Η παγίδα, της παγίδας, την παγίδα, ω παγίδα, ποιος παγιδεύει ποιον;! Σε τρία μέρη, από διαφορετική οπτική γωνία κάθε φορά, θα δούμε την ιστορία ενός διαφορετικού ερωτικού τριγώνου σε ένα "περίεργο" αρχοντικό σπίτι. Και επειδή το Ah-ga-ssi είναι ταινία του Park Chan-Wook, το περίεργο είναι το φυσιολογικό εδώ.

A Ghost Story

Όχι, δεν είναι μία ταινία τρόμου! Αν και η παρουσία του φαντάσματος μαζί με την "υποχθόνια" μουσική υπόκρουση δημιουργεί μία υπόγεια ένταση ότι κάτι "κακό" θα συμβεί! Περισσότερο, το A Ghost Story είναι ένα δράμα φαντασίας για την απώλεια, την αγάπη, την προσμονή κάποιου ή κάτι αγαπημένου. Ίσως είναι η αναμονή πριν την ολοκλήρωση. Ελάχιστοι διάλογοι, αργές κινήσεις της κάμερας, επιβλητική ατμόσφαιρα.

The Virginian

Η ιστορία έχει γυριστεί αρκετές φορές από το Χόλιγουντ, εμείς είδαμε την b-movie έκδοση του 1946 με πρωταγωνιστή τον Joel McCrea. Με την επιτυχία του The Virginian, ο McCrea επικέντρωσε την καριέρα του στο είδος του γουέστερν. Μέτρια ως επί τω πλείστον η ταινία, με καρικατούρες-ηθοποιούς, ολίγον κωμική στην αρχή αλλά η δραματική κατάληξη της ιστορίας προς το τέλος, κάνει έντονη την αντίθεση της σε σχέση με το πώς ξεκίνησε το έργο και σου αφήνει μία αίσθηση ότι τελικά είδαμε κάτι που δεν ήταν ανάξιο λόγου.

Και τι αφορά το έργο: μία δασκάλα που έρχεται στη Δύση από τον πολιτισμό της ανατολικής ακτής και μπλέκει συναισθηματικά με τον Βιρτζίνιαν. Αυτός αρχηγός των καουμπόι της περιοχής θα μπλέξει σε διάφορες περιπέτειες και θα καταλήξει να πρέπει να συλλάβει και να οδηγήσει στη δικαιοσύνη (δηλ. στην κρεμάλα) το φίλο του (ο συνήθως δευτεραγωνιστής Brian Donlevy). Και όλη αυτή η "συνηθισμένη" βία της Άγριας Δύσης θα φέρει τη δασκάλα σε δύσκολη θέση.

Day of the Evil Gun

Μετριότατο προς αδιάφορο γουέστερν, το Day of the Evil Gun έχει “ευφάνταστες” ανατροπές και κυνικούς χαρακτήρες, που θέλει να μοιάσει με τα σπαγγέτι γουέστερν που έγιναν της μόδας εκείνη την εποχή. Πρωταγωνιστεί ο Glenn Ford με το συνηθισμένο κίτρινο τζάκετ που αναζητεί την οικογένεια του που την έχουν απαγάγει Ινδιάνοι, έχοντας στο πλευρό του τον Άρθουρ Κένεντι, ο οποίος ζούσε με τη γυναίκα του Φορντ όταν εκείνος έλειπε και τον νόμιζαν πεθαμένο(!). Στο δρόμο του συναντά όλων των ειδών διάφορους χαρακτήρες που έχουμε δει στα γουέστερν: μεξικανούς, στρατιώτες του εμφυλίου, ψευτογιατρούς, άρρωστους με χολέρα, κλπ.

Πάντως, σίγουρα προτιμούμε τα γουέστερν που μας είχε δώσει ο Γκλεν Φορντ στη δεκαετία του '50 από αυτό, βλ. The Sheepman, Jubal, Cowboy (όνομα και πράμα) και το The Violent Men.

Caos Calmo (Ήρεμο χάος)

Μετά από τον αναπάντεχο χαμό της γυναίκας του, ο ήρωας που υποδύεται ο Νάνι Μορέτι, μεγαλοστέλεχος σε εταιρεία, κάθεται όλη τη μέρα σε ένα παγκάκι έξω από το σχολείο της κόρης του, περιμένοντάς την να σχολάσει για να πάνε στο σπίτι. Αυτή η ήρεμη αντίδραση στο σοκ της απώλειας θα τον κάνει να αντιμετωπίσει διαφορετικά τη ζωή, την εργασιομανία, τη σχέση του με την κόρη του και τους συναδέλφους του.

Πριν δέκα χρόνια, όταν κυκλοφόρησε το Caos Calmo, θα "έβλεπα" διαφορετικά το έργο. Σήμερα, νομίζω ανήκω σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι βρίσκουν πολλά σημεία επαφής με τον πρωταγωνιστή και μπορούν να ταυτιστούν σε γεγονότα και καταστάσεις. Ίσως η παθητική αντίδραση είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε κάποια στιγμή για να αποφορτιστούμε από τις πιέσεις της ζωής; Μήπως πρέπει να βρούμε την ισορροπία μέσα μας και να εστιάσουμε στα σημαντικά θέματα της ζωής μας;

Will Success Spoil Rock Hunter? (Όλα για τον άνδρα)

Αυτό που μου αρέσει σε κάποια όχι τόσο γνωστά έργα είναι πως διαβάζοντας τις ιστορίες πίσω από τη δημιουργία τους ανακαλύπτεις ενδιαφέροντα στοιχεία που συνδέονται με άλλα γνωστά έργα.

Για παράδειγμα η κωμωδία Will Success Spoil Rock Hunter?: ανακαλύψαμε ότι βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό του George Axelrod. Ο οποίος είχε γράψει λίγα χρόνια νωρίτερα και το θεατρικό "Seven Year Itch". Η επιτυχία του θεατρικού στο Μπροντγουέι οδήγησε το έργο στον κινηματογράφο (ξέρετε, Μέριλιν κλπ). Οι αλλαγές και περικοπές όμως που έγιναν σε σημαντικά θέματα πλοκής (για λόγους λογοκρισίας) στο έργο του, τον απογοήτευσαν αλλά τον ενέπνευσαν να γράψει άλλο ένα θεατρικό με θέμα έναν συγγραφέα και το κατά πόσο είναι διατεθιμένος να "πουληθεί" για να πιάσει τη δόξα και το χρήμα. Μία παραλλαγή του Φάουστ στο χώρο του Μπροντγουέι και του Χόλιγουντ. Το θεατρικό λεγόταν "Will Success Spoil Rock Hunter?", είχε την πληθωρική ξανθιά σεξοβόμβα Jayne Mansfield σε δεύτερο ρόλο, έγινε και αυτό επιτυχία και το Χόλιγουντ αγόρασε τα δικαιώματα και αυτού του θεατρικού για να το μεταφέρει στο κινηματογραφικό πανί. Αλλά από όλο το θεατρικό έργο του Axelrod, κράτησαν μόνο το ρόλο της Mansfield και τίποτα άλλο. Όλα τα υπόλοιπα ήταν επινόηση του σκηνοθέτη Frank Tashlin. Ο τελευταίος δημιούργησε τον χαρακτήρα του Rockwell Hunter, με την ταινία τελικά να σατιρίζει τον κόσμο της τηλεόρασης και της διαφήμισης. Ο Χάντερ του τίτλου από καθαρή τύχη θα γνωριστεί και θα συμφωνήσει με την Μάνσφιλντ να υποδυθεί τον εραστή της για να πάρει αυτή εκδίκηση από τον πρώην της και αυτός -μέσω αυτής- να ανεβάσει τις πωλήσεις των καλλυντικών που χειρίζεται στο διαφημιστικό γραφείο που δουλεύει. Όλη αυτή η μασκαράτα όμως θα τον φέρει σε δύσκολη θέση με την κοπέλα του, τους συναδέλφους του και όλο τον γυναικείο πληθυσμό, που πλέον θα είναι διάσημος και ποθητός για όλες. Ο συνήθως-δευτεραγωνιστής-που-κλέβει-την-παράσταση Τόνι Ράνταλ εδώ πρωταγωνιστεί και κερδίζει τις εντυπώσεις και η ταινία έχει την αύρα των παλιών, καλών, αγνών, διακριτικών αλλά και αρκετά παλαιομοδίτικων κωμωδιών (παλαιομοδίτικες στις σχέσεις ανδρών-γυναικών) του Χόλιγουντ. Για την ιστορία, να πούμε ότι υπάρχει και μία cameo εμφάνιση του Groucho Marx στο φινάλε.

Santa Fe Trail

Έργα και ημέραι γύρω από τη δράση του διφορούμενου χαρακτήρα της αμερικανικής ιστορίας John Brown. Ήταν οραματιστής-επαναστάτης (επειδή ήθελε να ελευθερώσει τους μαύρους) ή τρομοκράτης (επειδή το έκανε με τη βία και τα όπλα); Ευκαιρία να ξεσκονίσουμε την Αμερικανική ιστορία της εποχής λίγο πριν την έναρξη του εμφυλίου πολέμου. Το έργο του Michael Curtiz παίρνει πολλές ελευθερίες και καταστάσεις και τα γεγονότα που αναπλάθει απέχουν παρασάγκας από τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Στο έργο πρωταγωνιστεί ο Έρολ Φλιν και για άλλη μια φορά είναι κινηματογραφικό ζευγάρι με την Olivie De Haviland. Δίπλα του ο (40 χρόνια πριν γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ) Ronald Reagan και απέναντι τους ο επιβλητικός Raymond Massey στο ρόλο του Brown με βοηθό τον οπορτουνιστή Van Heflin. Και γιατί ονομάστηκε Santa Fe Trail; Επειδή εκεί στο Σάντα Φε μετατέθηκαν οι δύο αξιωματικοί και φίλοι για να επιτηρούν την περιοχή όπου χτίζονταν και οι νέες γραμμές του σιδηροδρόμου, εκεί γνώρισαν την Ντε Χάβιλαντ και άρχισαν να την κορτάρουν και εκεί άρχισαν και τις αψιμαχίες τους με τον Μπράουν. Ο ορισμός της κλασικής ταινίας από την χρυσή εποχή του Χόλιγουντ.

Operation Mad Ball

Κωμωδία με θέμα τον στρατό, τον πόλεμο, λίγο μαύρο χιούμορ με τον τομέα που συλλέγει τα πτώματα και για όλα αυτά ευθύνεται ο Jack Lemmon, ο οποίος βρίσκεται κάπου στη Γαλλία στο τέλος του Β'ΠΠ και περιμένει, μαζί με τα υπόλοιπα φαντάρια, την ώρα που θα επιστρέψουν πίσω στα σπίτια τους. Και επειδή βαριούνται του θανατά, αποφασίζει να διοργανώσει έναν χορό για όλα τα φαντάρια και τις στρατιωτικίνες (γιατρέσες και νοσοκόμες) στο διπλανό χωριό. Αυτή είναι η επιχείρηση που θα ενορχηστρώσει κάτω από τη μύτη των αξιωματικών, Operation Mad Ball. Από όλους τους αξιωματικούς, μόνο ένας λοχαγός το παίζει προβλεπόμενος και προσπαθεί να πιάσει τον Λέμμον στα πράσα για να τον οδηγήσει σε στρατοδικείο. Ο ηθοποιός Ernie Kovacs κερδίζει τις εντυπώσεις και το θαυμασμό μας. Ένας ηθοποιός που έφυγε νωρίς από τη ζωή το 1962 σε ηλικία μόλις 42 ετών. Συμμετέχει επίσης ο Dick York, λίγα χρόνια πριν γίνει ο πρωταγωνιστής στην τηλεοπτική σειρά Bewitched και σε μικρό ρόλο ο Mickey Rooney. Ίσως είναι η καλύτερη ταινία που μας έδωσε ο σκηνοθέτης (κωμωδιών) Richard Quine.

Fences

Όλοι χτίζουμε "φράχτες" γύρω μας, άλλοι για να αφήσουν από έξω τα προβλήματά τους, άλλοι για να προστατέψουν τον μικρόκοσμό τους από τον έξω κόσμο. Στο τέλος, οι επιλογές μας και το πώς αντιμετωπίζουμε τις σφαλιάρες της ζωής είναι αυτά που μας καθορίζουν.

Από το θεατρικό Fences του August Wilson σε σενάριο του ιδίου, η ομότιτλη ταινία του Denzel Washington είναι ένα βαρύ δράμα γύρω από την οικογένεια και τις σχέσεις των μελών μεταξύ τους.

Dark City

Το αγαπημένο μου είδος είναι μάλλον το φιλμ νουάρ. Οι αντι-ήρωες με τα ψυχολογικά τους βάρη, προβλήματα και βάσανα του παρελθόντος που τους καταδιώκουν, ζουν επικίνδυνα, τυποποιούνται και στο τέλος επιλέγουν να κοντραριστούν (με το κατεστημένο, με την εξουσία, ίσως και με τον ίδιο τον εαυτό τους) για να κάνουν τελικά το σωστό. Κάπως έτσι και ο Charlton Heston στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση στο έργο με τίτλο Dark City. Αφού γίνει έφοδος στην παράνομη λέσχη που διατηρεί και μείνει ταπί, θα παγιδέψει με τους συνεργάτες του έναν αθώο τουρίστα και θα του φάνε τα λεφτά σε στημένο παιχνίδι πόκερ. Το κόλπο είναι απλό, αλλά οι συνέπειες θα είναι οδυνηρές. Στο προσκήνιο θα εμφανιστεί ο αδερφός του θύματος που θα θέλει να πάρει εκδίκηση από το Χέστον και την παρέα του. Σε δεύτερο ρόλο και στο πλευρό του πρωταγωνιστή, η μόνιμη γυναικεία φιγούρα των νουάρ, η Lizabeth Scott. Η σκηνοθεσία του William Dieterle είναι ευπρεπής και το έργο παρακολουθείται παραπάνω από ευχάριστα. Και φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με την ομότιτλη sci-fi ταινία του Άλεξ Πρόγιας από το 1998.

Even Cowgirls Get the Blues

Λίγα λόγια για το Even Cowgirls Get the Blues που σκηνοθέτησε ο Gus van Sant το 1993.

Αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο του Τομ Ρόμπινς: θα χαθείτε στην ιστορία (άνευ ιδιαίτερης πλοκής) της νεαρής Σίσι με τους τεράστιους αντίχειρες που η ζωή της είναι να κάνει συνέχεια ωτοστόπ και καταλήγει σε ένα ράντσο με καουμπόισες. Ολόκληρη η σεκάνς με τον Κιάνου Ριβς θα έπρεπε να μην υπάρχει αφού δεν παίζει κάποιο ρόλο στη συνέχεια του έργου. Ο ρόλος του Πατ Μορίτα δεν αναλύεται ιδαίτερα οπότε δεν βγάζεις ιδιαίτερα άκρη με το τι συμβαίνει με αυτόν τον τύπο.

Αν έχετε διαβάσει το βιβλίο: η ταινία παίρνει συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου, δεν πετυχαίνει να κάνει κριτική στους γιάπηδες ψευτοκουλτουριάρηδες της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του '70, παρουσιάζει τους χαρακτήρες επιφανειακά, δεν αναφέρει καθόλου τα Ρολόγια, δεν αποτελεί έναν ύμνο στη Γυναίκα (όπως και τα περισσότερα βιβλία του Ρόμπινς), και αποτελεί απορίας άξιο πώς συμμετείχε ο συγγραφέας ως αφηγητής. Στην τελική, η ταινία δεν έχει καθόλου από την αύρα μυστικισμού και φυσικά το χιούμορ που βγάζουν τα βιβλία του Ρόμπινς.

Συμμετέχουν πολλά ονόματα με πρωταγωνίστρια την Uma Thurman, την αδερφή του Ρίβερ Φοίνιξ τη Rain Phoenix, τη Lorraine Braco, την Angie Dickinson και τον John Hurt σε απίστευτο αντρόγυνο ρόλο.

Twenty-four eyes

Κλάμα με το κιλό σ'αυτή την coming-of-age ταινία για 12 παιδιά που ξεκινάνε σχολείο σε ένα απομονωμένο ψαροχώρι με μία καινούρια νεαρή δασκαλά εν έτη 1928. Και καθώς περνάνε τα χρόνια, σε πρώτο φόντο βλέπουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κάθε οικογένεια των παιδιών όπως και η δασκάλα (φτώχεια, έλλειψη δουλειάς κλπ), και από πίσω παρακολουθούμε τις επιπτώσεις της ανόδου του Ιαπωνικού εθνικισμού εκείνης της περιόδου και πόσο επηρέασε τις ζωές των ανθρώπων. Καθώς περνάνε τα χρόνια, η δασκάλα θα σταματήσει τα μαθήματα μιας και πάει κόντρα στο σύστημα, θα μεγαλώσει τη δική της οικογένεια με όλα τα βάρη που θα έχει αφήσει ο πόλεμος πίσω της και αργότερα θα γίνει πάλι δασκάλα, έχοντας μαθητές μερικά παιδιά των παλιών μαθητών της. Ο κύκλος της ζωής θα έχει ολοκληρωθεί και η συνάντηση (reunion) των εναπομείναντων παλιών μαθητών με τη δασκάλα τους στο τέλος του έργου, θα ολοκληρώσει τη συγκίνηση. Αναζητήστε το Twenty-four eyes του Keisuke Kinoshita από τη χρονιά του 1954 που γνώρισε ο δυτικός κόσμος στο φεστιβάλ της Βενετίας το 1955 και αποτελεί μία από τις πιο κλασικές ταινίες του ιαπωνικού κινηματογράφου (δηλ. πέρα από αυτές του Κουροσάβα).

The Angry Hills (Οργισμένοι λόφοι)

Ο Robert Mitchum υποδύεται έναν Αμερικανό δημοσιογράφο που βρίσκεται στην Αθήνα το '41, την εποχή που οι Γερμανοί εισβάλλουν και καταλαμβάνουν την πρωτεύουσα. Θα βρεθεί μπλεγμένος στο αντιστασιακό κίνημα, όταν του πλασάρουν ύπουλα μία λίστα 15 ονομάτων Ελλήνων που θα δουλεύουν ως διπλοί πράκτορες: στον κόσμο θα φαίνονται σαν προδότες που δουλεύουν για τους Γερμανούς, αλλά από πίσω θα δίνουν πληροφορίες σε Άγγλους. Για αυτή τη λίστα, θα αρχίσει ένα ατελείωτο ανθρωποκυνηγητό με τη Γκεστάπο να κυνηγάει τον Αμερικανό στα σοκάκια της παλιάς Αθήνας, σε ορεινά χωριά, σε μοναστήρια και ξανά πίσω στην Αθήνα.

Ήταν το 1959 και μετά την προ διετίας επιτυχία του Boy on a Dolphin, αμερικανικές παραγωγές άρχισαν να επιλέγουν την Ελλάδα για το σκηνικό των ταινιών. Μόνο που τη συγκεκριμένη φορά, η ιστορία στο The Angry Hills είναι σχετικά απλοϊκή, το δράμα δεν κορυφώνεται σε κανέναν από τους πρωταγωνιστές, έχεις την αίσθηση ότι όλα έγιναν διεκπεραιωτικά. Το σενάριο υπέγραψε ο γνωστός μας Bezzeridis, που είχε συνεργαστεί ξανά με τον σκηνοθέτη Aldrich, αλλά όλοι οι συντελεστές αργότερα ανέφεραν ότι αυτή είναι η πιο αδιάφορη από τις ταινίες που έφτιαξαν.
Αξιομνημόνευτο: η σεκάνς γυμνόστηθου χορού στην αρχή της ταινίας που λαμβάνει χώρα σε εστιατόριο(!) του κέντρου.

Barbarella

Δεν είχα δει ποτέ (ποτέ, όμως) τη Μπαρμπαρέλα! Η καλτ ταινία του Roger Vadim με το σουρεαλιστικό σενάριο, τα εξωπραγματικά σκηνικά και κουστούμια, θέλει να υμνήσει τον ελεύθερο έρωτα και φυσικά να δείξει όσο γίνεται περισσότερο από το γυμνό κορμί της Jane Fonda. Είμαστε εξάλλου στο 1968, στο κλίμα της εποχής, κλίμα σεξουαλικής επανάστασης και απελευθέρωσης. Θα τη βρείτε σε κάθε λίστα Κακών Ταινιών Που Πρέπει Να Δείτε. Μπορείτε να τη δείτε για ιστορικούς λόγους. Οι φαν καλτ ταινιών θα την έχουν δει ήδη.

Johnny Eager

Ένα από τα πρώτα φιλμ-νουάρ έργα, με τον αντι-ήρωα πρωταγωνιστή που υποδύεται ο Robert Taylor με τον ονοματεπώνυμο Johnny Eager να παρουσιάζεται ως ταξιτζής στον αστυνομικό που τον επιτηρεί μετά την αποφυλάκιση του, αλλά παρασκηνιακά συνεχίζει να εξουσιάζει το κομμάτι του υπόκοσμου που είχε και πριν μπει φυλακή. Στην προσπάθεια του να ανοίξει το δικό του νόμιμο κυνοδρομείο, θα παγιδεύσει τον εισαγγελέα που τον κυνηγάει, χρησιμοποιώντας την κόρη του Lana Turner, η οποία "δάγκωσε τη λαμαρίνα" για τον Eager. Οι σύμμαχοι του Eager θα αποκτήσουν δικές τους φιλοδοξίες και οι αντίπαλοί του θα προσπαθήσουν να το χρησιμοποιήσουν αυτό. Οι ανατροπές θα είναι συνεχόμενες και θα οδηγήσουν τον Eager να πάρει τις αποφάσεις του. Αλλά έχοντας τελικά ερωτευτεί και αυτός την κόρη του εισαγγελέα, θα πάρει εκείνες τις αποφάσεις για να σώσει την Lana Turner, γνωρίζοντας ότι θα τον οδηγήσουν στο μοιραίο τέλος.

Από τα πιο ενδιαφέροντα έργα της εποχής, που έχει συμπρωταγωνιστή τον απίστευτο Van Heflin, στο ρόλο του αλκοολικού φίλου του Eager με τις φιλοσοφικές & λογοτεχνικές του ατάκες. Για αυτή την ερμηνεία κέρδισε το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου.