Civil War

Σε μία Αμερική που ζει ένα νέο φανταστικό (;) εμφύλιο πόλεμο (χωρίς να αναφέρονται οι ακριβείς λόγοι της ρήξης), παρακολουθούμε το ταξίδι μιας ομάδας από ρεπόρτερ και φωτογράφων-ρεπόρτερ όταν αποφασίσουν να πάρουν μόνοι τους το αμάξι και από τη Νέα Υόρκη να κατευθυνθούν νοτίως προς την εμπόλεμη ζώνη που βρίσκεται πολύ κοντά στην Ουάσινγκτον. Και ο επόμενος στόχος τους: να είναι παρόντες στη σύλληψη του προέδρου της χώρας (μιας και οι δυνάμεις των επαναστατικών πολιτειών κερδίζουν διαρκώς έδαφος). Το μικρό τιμ των 4 ρεπόρτερ θα συναντήσει στο δρόμο του διαφόρων λογής καταστάσεις, όπως σκληροπυρηνικούς "πατριώτες" rednecks, αξιωματούχους που κρύβουν πτώματα, πόλεις που είναι αμέτοχες και ζούνε στην κοσμάρα τους και άλλες διάφορες καταστάσεις, με μόνιμο παρονομαστή την αγωνία να επιβιώσουν διασχίζοντας όλα αυτά τα χιλιόμετρα που αποφασίσαν να κάνουν. Σε πρώτο πλάνο πάντως κυριαρχεί η δημοσιογραφική κάλυψη, το καθήκον της ψυχρής αντικειμενικότητας και της αποτύπωσης των αψιμαχιών και των μάταιων θανάτων, η δε πολιτική κάλυψη έρχεται σε δεύτερο ρόλο: ό,τι έγινε, έγινε, το λόγο έχουν τώρα τα όπλα. Και εμείς παρακολουθούμε τη νέα τάξη πραγμάτων.

Η προπέρσινης παραγωγής ταινία Civil War του Alex Garland λέτε να είναι προφητική;

3:10 to Yuma (Οι γίγαντες συγκρούονται/Το τελευταίο τρένο για τη Γιούμα)

Η ιστορία μας απλή: ο οικογενειάρχης ραντσέρης Van Heflin που έχει πολλά οικονομικά προβλήματα, αναλαμβάνει να συνοδεύσει μέσα στα άγρια τοπία έναντι μεγάλης αμοιβής τον αιχμάλωτο και διάσημο κακοποιό Glenn Ford για να τον παραλάβουν οι σερίφηδες στο σιδηροδρομικό σταθμό και να πάρει το τρένο των 3:10 για τη Γιούμα. Ταυτόχρονα η συμμορία του Ford θα προσπαθεί διαρκώς να τον ελευθερώσει. Διάσημη ταινία που σκηνοθέτησε ο Delmer Daves, το 3:10 to Yuma βασίστηκε στην ομότιτλη νουβέλα του Elmore Leonard. Ενδιαφέρον έχει η επιλογή του Ford σε ρόλο κακού. Αλλά αυτό ίσως οδήγησε και στο μόνο μειονέκτημα της ταινίας που ήταν το τέλος της και το τελικό ξεκαθάρισμα. Δεν ήταν εύκολο να παρουσιάσεις τη δεκαετία του '50 ότι ο κακός θα εξοντώσει τον καλό και θα τη βγάλει καθαρή. Επίσης, οι διάσημοι πρωταγωνιστές παρουσιάζουν την κόντρα μεταξύ του ηθικού, εργατικού οικογενειάρχη με τον κυνικό και αριβίστα κακοποιό. Πολύ πιθανό να έχετε δει το remake που βγήκε 50 χρόνια μετά την πρώτη ταινία με τους Christian Bale και Russell Crowe στους αντίστοιχους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Εδώ σε ασπρόμαυρη φωτογραφία ένα από τα καλύτερα γουέστερν της δεκαετίας του '50.

The Natural (Ο καλύτερος)

Από τις πρώτες ταινίες του Barry Levinson, η ταινία The Natural είναι ένα αθλητικό δράμα για έναν υπερ-ταλαντούχο παίκτη του μπέιζμπολ (σχεδόν υπερφυσικού ταλέντου) που λόγω κάποιων καταστάσεων (που τις παρακολουθούμε στα πρώτα 15 λεπτά) δεν καταφέρνει να γίνει επαγγελματίας όταν ήταν μικρός σε ηλικία αλλά εμφανίζεται για πρώτη φορά σε μεγάλη ομάδα στα 36 του χρόνια. Πρωταγωνιστεί ο Robert Redford, ο οποίος εμφανίζεται ξανά μπροστά από την κάμερα μετά από μία αποχή τεσσάρων χρόνων, από το 1980 όπου πήρε το όσκαρ σκηνοθεσίας για τους Συνηθισμένους ανθρώπους. Σε δεύτερους ρόλους η Glenn Close, ο Robert Duvall, η Kim Basinger, αλλά πιο χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του προπονητή που υποδύθηκε ο Wilford Brimley, ένας ηθοποιός καρατερίστας που έκανε την είσοδο του στο σινεμά σε μεγάλη ηλικία. Χαρακτηριστικοί ρόλοι του στο China Syndrome, Coccoon, Absence of Malice. H δε κυρία Close έλαβε την τρίτη της σερί υποψηφιότητα για όσκαρ, μία για κάθε ταινία που είχε βγάλει τα προηγούμενα δύο χρόνια, δηλ. μετά το The World According to Garp του '82 και The Big Chill του '83.

Και η ταινία; Κλασική all-american ταινία όπου μετά την πρόωρη "πτώση", ο πρωταγωνιστής μας επιστρέφει (αν και αρκετά καθυστερημένα), αντιμετωπίζει με ήθος όλες τις αντιξοότητες (και τις ίντριγκες στο εσωτερικό της ίδιας του της ομάδας) και θριαμβεύει. Όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο των δεκαετιών του '20 και του '30. Η ταινία βασίστηκε στο ομότιλο μυθιστόρημα του Bernard Malamud. Παρακολουθείται ευχάριστα, αλλά δεν πρέπει να έχετε περισσότερες απαιτήσεις. Και αν δεν γνωρίζετε από κανόνες μπέιζμπολ, να πω ότι στο έργο δεν αναλύεται τίποτα από τους κανόνες και τον τρόπο παιχνιδιού.

Fukushima 50

Η γιαπωνέζικη παραγωγή με τίτλο Fukushima 50 κυκλοφόρησε το 2020 και είχε πολυπληθέστατο γιαπωνέζικο καστ με τον Ken Watanabe να είναι από αυτούς που γνωρίζουμε καλύτερα. Όπως είναι προφανές από τον τίτλο, η ταινία παρουσιάζει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκοσίμα μετά το τσουνάμι στον Ειρηνικό το 2011. Και παρόλο που έχουμε μάθει μέσες-άκρες τι συνέβη τότε, στην ταινία παρακολουθούμε ό,τι συνέβη στο εργοστάσιο σε όλα τα τμήματα και όλες τις προσπάθειες να κλείσουν κρίσιμα τμήματα για να αποτρέψουν πιθανή διαρροή ραδιενέργειας που θα μπορούσε να μολύνει μία περιοχή σε ακτίνα 250 km. Κατά τη θέαση υπάρχει μία σχετική αγωνία καθώς δεν ξέρουμε λεπτομέρειες, αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο έργο είναι ότι βλέπουμε τις εργασιακές συμπεριφορές ενός λαού που είναι εντελώς διαφορετικός από αυτά που ξέρουμε, βλέπουμε τη συμπεριφορά μεταξύ των συναδέλφων, παρακολουθούμε τον τρόπο πώς αποφασίζουν οι Ιάπωνες αξιωματούχοι κλπ. Για αυτούς κυρίως τους λόγους η ταινία ήταν παραπάνω από ενδιαφέρουσα. Το 50 αναφέρεται στον αριθμό των εργατών που παρέμειναν στο πυρηνικό εργοστάσιο για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι μπορεί να μολυνθούν με ραδιενέργεια.

L’innocent (Τα πάνω κάτω)

Από τις ταινίες που μου άρεσαν πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια είναι η γαλλική ταινία του νεαρού Louis Garrel L'innocent, που τη σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί. Κωμική αλλά όχι σαχλή, χαλαρή αλλά όχι βαρετή ταινία, που έχει μία πολύ εξαίσια σεκάνς, που -για τον υπογράφων- είναι αυτή που ανεβάζει επίπεδο την ταινία: και αναφέρομαι στο σημείο όπου το πρωταγωνιστικό ζευγάρι (ο Garrel και η χαριτωμένη νεαρή και ανερχόμενη Noémie Merlant) είναι σε μία καντίνα και προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή από έναν οδηγό φορτηγού. Και για να το κάνουν αυτό ξεκινούν έναν εικονικό καβγά υποδυόμενοι το ζευγάρι, παρόλο που δεν είναι ζευγάρι αλλά μόνο φίλοι(;). Αλλά σε όλο το έργο έχουμε παρακολουθήσει και έχει υπάρξει η υπόνοια ότι ο ένας θέλει την άλλη και το ανάποδο. Οπότε σε εκείνη τη σκηνή άλλα λένε οι πρωταγωνιστές και άλλα εννοούν, και στο τέλος λένε αυτά που θα ήθελαν να έχουν πει αν βρίσκονταν σε άλλες συνθήκες. Τώρα, γιατί στα ελληνικά βαφτίστηκε "τα πάνω κάτω"; Επειδή μπλέκονται όλοι οι χαρακτήρες του έργου σε κωμικές παρεξηγήσεις και με τις επιλογές τους θα φέρουν τα πάνω κάτω στην σχετική ήρεμη και βολική ως τότε ζωή τους. Thumbs up από μένα.

The Green Knight

Από ένα ποίημα του μεσαίωνα με τίτλο "Sir Gawain and the Green Knight", ο David Lowery έγραψε, σκηνοθέτησε, μόνταρε και ήταν παραγωγός της ταινίας του 2021 με τίτλο The Green Knight. Η οποία ταινία ήταν έτοιμη μέσα στο 2020 αλλά λόγω covid, μετατέθηκε η κυκλοφορία της κατά ένα χρόνο. Ο Gawain (που υποδύεται ο Dev Patel) πρίγκιπας στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου και γιος της Μοργκάνα Λε Φέι, νιώθοντας ότι είναι παραγκωνισμένος, κάνει το μάγκα τη λάθος στιγμή, όταν δηλαδή εμφανίζεται ο τρομακτικός Πράσινος Ιππότης στο βασιλικό τραπέζι τα Χριστούγεννα και ζητάει από κάποιον να του ρίξει ένα χτύπημα στο κεφάλι με το τσεκούρι του. Το οποίο αναλαμβάνει να κάνει ο Gawain αλλά μετά από ένα χρόνο, πάλι τη μέρα των Χριστουγέννων, θα πρέπει ο ίδιος να πάει στο κάστρο του Πράσινου Ιππότη και να δεχτεί αυτός ένα πλήγμα στο δικό του κεφάλι. Και αυτό που παρακολουθούμε μετά είναι (στην αρχή) η προσπάθεια του πρωταγωνιστή να κρατήσει το λόγο του και να μην το σκάσει, και μετά να ξεκινήσει το μοναχικό ταξίδι για να τηρήσει τον όρκο του. Ονειρική ατμόσφαιρα, αργοί ρυθμοί σε μια ταινία φαντασίας που δεν είναι μία απλή περιπέτεια, αλλά περισσότερο ένα έντονο ψυχολογικό ταξίδι με σωματικές και πνευματικές δυσκολίες, που μπερδεύει πραγματικότητα και φαντασία. Αν είχα οποιεσδήποτε ενστάσεις για το υπόλοιπο έργο, έρχεται το τελευταίο ατμοσφαιρικό 15λεπτο της ταινία και την απογειώνει (κατά εμέ). Και εξαφανίζονται οι όποιες ενστάσεις και τελικά το έργο σου μένει στη μνήμη. Αυτό δεν είναι και το νόημα μιας καλής ταινίας;

Private Hell 36

Η ταινία Private Hell 36 είναι ένα τυπικό αστυνομικό b-movie της εποχής, με την Ida Lupino να ξεχωρίζει, αλλά το γενικό στόρι να είναι αδύναμο και στην τελική η ταινία πλέον αφορά αποκλειστικά σκληρό σινεφίλ κοινό για αυτό το είδος μόνο, ίσως και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους(;). Το ηθικοπλαστικό φινάλε του έργο είναι άλλος ένας λόγος που η ταινία διαφέρει πολύ από τα πολύ καλύτερα και πιο αμοραλιστικά νουάρ έργα των προηγούμενων χρόνων.

Σημειώνουμε εδώ ότι είδαμε το όνομα του Sam Peckinpah, ο οποίος συμμετέχει ως dialogue director, με credit ως David Peckinpah (το κανονικό του πρώτο όνομα) σε μία από τις 5 συνολικά ταινίες που δούλεψε ως βοηθός του παλαίμαχου σκηνοθέτη Don Siegel.

Sorcerer (Το μεροκάματο του φόβου)

Η αμερικανική εκδοχή της εκπληκτικής ταινίας Le salarie le peur του 1955 άλλαξε όνομα και πήρε τον τίτλο Sorcerer και μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα έργο αντάξιο της "αμερικανικής σχολής" της δεκαετίας του '70, δηλαδή ένα έργο του δημιουργού και όχι των στούντιο. Και ο εν λόγω δημιουργός ήταν ο William Friedkin, που επεδίωξε γυρίσματα σε διάφορα μέρη του πλανήτη, σε ζούγκλες και δύσκολες τοποθεσίες, σκηνικά με απαιτήσεις (φορτηγά, γερανοί, καταστροφές, εκρήξεις), έχοντας σαν κύριο μέλημα του την "ιστορία" και την παρουσίαση της με όσο το δυνατόν την πιο ρεαλιστική καταγραφή της. Φανταστείτε κάτι αντίστοιχο με την Αποκάλυψη Τώρα του Κόπολα. Όπως και στη γαλλική ταινία, και εδώ υπάρχουν τέσσερις φυγάδες από το νόμο που αποτραβήχτηκαν (κρύφτηκαν) σε χώρα της Λατινικής Αμερικής αλλά εδώ κατάγονται από διάφορα μέρη του πλανήτη. Η ανάγκη για γρήγορο χρήμα (για να βγουν από το βούρκο που έχουν μπλέξει) θα τους αναγκάσει να γίνουν οι οδηγοί των δύο φορτηγών που θα πρέπει να κουβαλήσουν επικίνδυνα εκρηκτικά για 300 χιλιόμετρα μέσα στη ζούγκλα. Και η συνέχεια είναι... κινηματογραφική αγωνία to the maximum και για εμάς τους θεατές... maximum απόλαυση.

The Card Counter

Έχετε νιώσει ενοχές σε τέτοιο βαθμό που να θέλετε να αυτοτιμωρηθείτε; Μάλλον όχι, αλλά ο πρωταγωνιστής μας που υποδύεται ο Oscar Isaac έχει σκοτεινό παρελθόν. Όταν συναντηθεί με έναν νεαρό που θέλει βοήθεια για να εκδικηθεί το χαμό του πατέρα του, θα μάθουμε το μυστικό του Isaac, το οποίο θα τον οδηγήσει στην σύγκρουση (κυριολεκτικά και μεταφορικά) με το παρελθόν, για να οδηγηθεί πάλι στο σημείο μηδέν. Οι πράξεις του είναι υπολογισμένες έτσι ώστε να οδηγηθεί (ξανά;) στη τιμωρία που ο ίδιος πιστεύει ότι αξίζει. Παρόλο που το ταλέντο του στα χαρτιά, του παρέχει εύκολο χρήμα για μια εύκολη ζωή.

"Βαριά" ταινία, με αργούς ρυθμούς, με πολλά παιχνίδια πόκερ που ξεγελάνε το θεατή και του κεντρίζουν το ενδιαφέρον, αλλά η "ουσία" τελικά είναι αλλού. Ο Willem Dafoe σε μικρό ρόλο, στην ταινία The Card Counter, άλλη μια υπαρξιακή ταινία σε σενάριο & σκηνοθεσία του Paul Schrader.

Cure

Γιαπωνέζικη ταινία του 1997 από τον Kiyoshi Kurosawa, που δεν έχει καμία σχέση με τον γνωστό Akira. Η ταινία Cure πραγματεύεται την αναζήτηση του ηθικού αυτουργού από μαζικές δολοφονίες που διενεργούν άσχετοι, καθημερινοί τύποι, των οποίων οι ενέργειες έχουν κοινό χαρακτηριστικό. Ο ερευνητής ντετέκτιβ της υπόθεσης έχει τα δικά του οικογενειακά προβλήματα και επηρεάζουν την κρίση του, και ο κύριος ύποπτος φαίνεται να έχει αμνησία. Ή μήπως όχι;

Ταινία που "παίζει" με το θεατή, με αρκετά μεταφυσικά στοιχεία, με εμβόλιμες σκηνές ονείρων (ή μήπως εφιάλτων μέσα στην πραγματικότητα), και ένα αμφίσιμο τέλος που σε κάνει να αναρωτιέσαι (α) αν τελικά νίκησε όντως ο καλός και (β) τι σημαίνει τελικά η τελική σκηνή στην καφετέρια. Λεπτομέρειες που δίνουν πόντους στην ταινία και κάθεσαι και τη γυροφέρνεις στο μυαλό σου αργότερα. Θεωρείται ο προπομπός των γιαπωνέζικων ταινιών τρόμου που ήρθαν από το 2000 μετά.

The Changeling (Απόλυτος τρόμος)

 Changeling, δηλ. στα ελληνικά, το αλλαξοπαίδι. Ναι, υπάρχει τέτοια έννοια. Το παιδί που παίρνεις στη θέση άλλου παιδιού. Το οποίο είναι ένα βασικό σημείο πλοκής σε αυτή την ταινία τρόμου του 1980. Μία ταινία για την οποία δεν είχα ακούσει, ούτε είχα διαβάσει κάτι στα διάφορα περιοδικά όλα τα προηγούμενα χρόνια, σαν να ήταν εξαφανισμένη ή παραγνωρισμένη. Μάλλον επισκιάστηκε από την άλλη ταινία τρόμου εκείνης της χρονιάς, τη μεγάλη επιτυχία της Λάμψης. Και με τα χρόνια, έπεσε στην αφάνεια.

Το στόρι θέλει έναν μουσικό που έχει περάσει ένα οδυνηρό τραύμα (το χαμό της γυναίκας και του παιδιού του), να νοικιάζει μια έπαυλη, στην οποία αρχίζουν να συμβαίνουν και να ακούγονται περίεργα πράγματα. Που θα τον οδηγήσουν να ανακαλύψει σιγά σιγά μυστικά του παρελθόντος. Αλλά όλα αυτά, δεν τον αφορούν. Έχει χρόνο, και ασχολείται να λύσει το μυστήριο. Αλλά με κάποια σχετική απάθεια, και χωρίς να βρίσκεται σε απόλυτο κίνδυνο. Και για αυτό ίσως  δεν μπορείς να "νιώσεις" τον τρόμο, απλά τον παρακολουθείς ως θεατής και συ αποστασιοποιημένος. Καλοφτιαγμένη καναδική παραγωγή μεν, όχι τίποτα σπουδαίο, στην τελική. Ίσως και γι' αυτό δεν είχα ακούσει σχετικά για αυτή την ταινία.

Stand up comedy movies

Είχα ξεκινήσει να ετοιμάζω αυτή τη λίστα πίσω στο σωτήριο έτος... 2012!  Τελικά, δώδεκα χρόνια μετά, έχουμε δει περισσότερο stand up, και το εγχώριο είδος έχει ανέβει και εδραιωθεί πλέον ως είδος διασκέδασης (δείτε ως σύγκριση την παλιά μου κριτική στο Punchline). Κινηματογραφικά, ακολουθεί η μικρή λίστα παρακάτω. Ευπρόσδεκτα πάντα τα σχόλια, αν κάτι μου ξέφυγε. 

The king of comedy (1983)

Se habla español (2005)
http://www.imdb.com/title/tt0443630/

Punchline (1988)

Man on the Moon
http://www.imdb.com/title/tt0125664/

Lenny (1974)

Mickey One (1965)

Funny people (2009)
http://www.imdb.com/title/tt1201167/

Man of the Year (2006)
http://www.imdb.com/title/tt0483726/

Two Way Stretch (Οι εντιμότατοι κύριοι του κελιού 13)

Ο Peter Sellers υποδύεται έναν διάσημο κλέφτη, ο οποίος βρίσκεται μέσα στη φυλακή μαζί με τους δύο συνεργάτες του και περνάνε...ζωή χαρισάμενη, έχοντας όλα τα κομφόρ και την ησυχία τους. Λίγες μέρες πριν αποφυλακιστούν, σχεδιάζουν να αποδράσουν, να κάνουν ένα τελευταίο μεγάλο κόλπο και να μπούνε ξανά πίσω από τα σίδερα, για να έχουν το τέλειο άλλοθι. Η μετάθεση όμως σε αυτή τη φυλακή ενός σκληρού δεσμοφύλακα θα φέρει δυσκολίες στα σχέδια των επίδοξων δραπετών. Η βρετανική παραγωγή Two Way Stretch είναι καλοφτιαγμένη, έχει ενδιαφέρουσα πλοκή με κωμικές πινελιές και ανατροπές. Από τις καλές πρωταγωνιστικές ταινίες του Πίτερ Σέλερς της βρετανικής περιόδου, πριν γίνει υπερ-διάσημος με Ροζ Πάνθηρα, το Πάρτι κλπ.

Blue Collar (Θανάσιμη απειλή)

Δύο χρόνια μετά τον Ταξιτζή, ο Paul Schrader γράφει ένα νέο έργο και σκηνοθετεί για πρώτη φορά. Full spoilers ahead.

Σε πρώτο ρόλο ο Harvey Keitel και ο Richard Pryor, φίλοι και εργάτες σε βιομηχανία στο Ντιτρόιτ, δεν βγάζουν άκρη ούτε από τα αφεντικά, ούτε έχουν κάποια βοήθεια της προκοπής από το συνδικάτο. Τα χρέη και οι υποχρεώσεις τρέχουν (και κάποια "γούστα" που είναι λίγο πιο ακριβά) οπότε σκοπεύουν να ληστέψουν και να πάρουν τα λεφτά από το συνδικάτο. Καταφέρνουν να διαρρήξουν το χρηματοκιβώτιο, αλλά ανακαλύπτουν ελάχιστα χρήματα. Ανακαλύπτουν όμως και αποδείξεις για παράνομες συναλλαγές του συνδικάτου. Έτσι, αποφασίζουν να εκβιάσουν το σωματείο. Μετά από αυτό τα πράματα θα παρεκτραπούν: ο τρίτος συνεργός θα βρει θανάσιμο ατύχημα στο εργοστάσιο προς το τέλος, οι άλλοι δύο θα αντιμετώπισουν απειλές από μπράβους, και η κλιμακούμενη ένταση θα φέρει ρίξη στη φιλία τους. Το Blue Collar είναι μία δυναμική κριτική στις όχι τόσο ρόδινες πρακτικές των συνδικάτων (τι μου λες;) και των αφεντικών. Τι'χες Γιάννη, τι'χα πάντα. Μία χαρακτηριστικότατη ταινία της δεκαετίας του '70.

Films rewatched: Wild at Heart

Περίεργοι χαρακτήρες (αφού ταινία του Λιντς έβαλες να δεις), σε ένα ιδιαίτερο road-movie, κάποιους θα τους χαρακτήριζες και "παρανοϊκούς" (κύριε Dafoe, πάλι βρήκες ρόλο να "κεντίσεις"), σεξ και βία, Sex and Death, όπως λένε οι Motorhead σε ένα τραγούδι τους.

A Run for your Money

Δύο Ουαλοί ανθρακωρύχοι πηγαίνουν στο Λονδίνο να πάρουν βραβείο από εφημερίδα, αλλά χάνονται στη διαδρομή καθώς ο ένας μπλέκει με λωποδύτισσα που του κάνει τα γλυκά μάτια και προσπαθεί να του πάρει το βραβείο (τα λεφτά) και ο άλλος μπλέκει με παλιό φίλο μουσικό και την άρπα του, με τον οποίο καταλήγουν να κάνουν πολλές στάσεις στις παμπ για μπύρες και ουίσκι. Ο Άλεκ Γκίνες συμμετέχει σε δεύτερο ρόλο ενός δημοσιογράφου που προσπαθεί να τους συμμαζεψει, για λογαριασμό της εφημερίδας. Το A Run for your Money είναι μία απλή παλαιομοδίτικη κωμωδία των Studio Ealing, η οποία έχει κάποια καλά σημεία, αλλά στο σύνολο της μπορεί να φανεί κουραστική. Μόνο για τους φανατικούς του παλιού Βρετανικού κινηματογράφου και σε αυτούς που... θέλουν να δούνε ποιες είναι οι διαφορές των Ουαλών από τους Άγγλους!

Private's Progress

Περιπέτειες στο στράτευμα από το Ian Carmichael, που συνεχίζει να υποδύεται τον αγαθό και ηθικό τύπο που είχε κάνει σε προηγούμενα έργα (ειδικά των αδερφών Boulting). Εδώ, στο Private’s Progress, κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ, στρατολογείται από το πανεπιστήμιο και λόγω των γνώσεων του σε ξένες γλώσσες, συμμετέχει σε μία ομάδα που θα μπει σε γερμανικό έδαφος, για να αποσπάσει έργα τέχνης που έχουν πάρει οι Γερμανοί. Οι Βρετανοί αξιωματικοί υπεύθυνοι του σχέδιου (ο ένας ναύαρχος είναι και θείος του Carmichael) έχουν σκοπό να πουλήσουν μετά κάποια από τα ορίτζιναλ έργα τέχνης στη μαύρη αγορά. Όλα φυσικά θα πάνε ανάποδα σε αυτή την κωμωδία, που παρακολουθείται παραπάνω από ευχάριστα. Ο νεαρός Richard Attenborough συμμετέχει ως φαντάρος που είναι άσος στην κοπάνα και στη λούφα, βάζοντας στα κόλπα και τον Carmichael.

A Night to Remember (Τιτανικός: Μια νύχτα να θυμάσαι)

Το A Night to Remember του 1958 είναι η βρετανική έκδοση για το δυστύχημα του Τιτανικού, μετά το αμερικάνικο έργο του 1953 με τη Barbara Stanwyck. Εδώ οι ηθοποιοί είναι σχεδόν όλοι άγνωστοι, αλλά το φιλμ θέλει να δώσει αυθεντικότητα σε λεπτομέρειες. Βασίστηκε στο ομότιλο βιβλίο του Walter Lord και το σενάριο ανέλαβε ο συγγραφέας Eric Ambler. Συμμετείχαν ως σύμβουλοι άνθρωποι και αξιωματικοί επιζήσαντες του ναυαγίου. Παρόλο την εμπορική της αποτυχία, εξυμνείται από τους ιστορικούς για τη μεγάλη της πιστότητα. Εκτός, φυσικά, από το σπάσιμο του πλοίου στη μέση, κάτι για το οποίο κανείς δεν είχε αποδείξεις, μέχρι που βρέθηκε το ναυάγιο το 1985.

Για το σημερινό θεατή, που έχει δει και την α λα Τζέιμς Κάμερον έκδοση του Τιτανικού, ίσως να μην εντυπωσιαστεί, παρακολουθώντας όμως την ταινία, σε πιάνει πάλι το στομάχι σου για το μέγεθος αυτής της καταστροφής, σε πιάνουν τα νεύρα από τις ανθρώπινες αντιδράσεις (κυρίως της αριστοκρατίας) και μία θλίψη για το ότι στις μεγάλες καταστροφές πολλά πράματα θα είχαν αποβεί σωτήρια αν κάποιος άνθρωπος είχε προνοήσει λίγο καλύτερα.

Number 17

Άλφρεντ Χίτσκοκ από τη βρετανική περίοδο, μία από τις πρώτες ομιλούσες ταινίες του, με γραφικούς χαρακτήρες, έντονο θεατρικό στοιχείο και αρκετά, μα αρκετά παλιομοδίτικο ύφος, καμία σχέση με τα κατοπινά του έργα. Στο Number 17 ξεχωρίζει η καταδίωξη στο τρένο προς το τέλος του έργου, που καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μακέτες, αλλά εκεί «νιώθεις» λίγο τη σφραγίδα του Χίτσκοκ. Μόνο για τους σκληροπυρηνικούς φαν του κ. Χίτσκοκ.

Books in films: Ο Sergio Leone επιλέγει Τζακ Λόντον

Στο Κάποτε στην Αμερική βλέπουμε τον πρωταγωνιστήνα διαβάζει στην τουαλέτα το Martin Eden του Τζακ Λόντον.

Seven Days to Noon (Πανικός στο Λονδίνο/Ο δυναμιτιστής του Λονδίνου)

Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας Seven Days to Noon αναφέρεται στο τελεσίγραφο που έδωσε τρελαμένος επιστήμονας, πριν ενεργοποιήσει βόμβα σε άγνωστο σημείο στο κέντρο του Λονδίνου. Η υπόλοιπη ταινία των αδερφών Boulting μοιάζει με κινηματογραφοποιημένο ντοκιμαντέρ, παρακολουθούμε δηλαδή τις κινήσεις που κάνει το σύστημα ασφαλείας της Βρετανίας (στρατός, πυροσβεστική, νοσοκόμοι κλπ.) για να βρει πού έχει κρυφτεί ο επιστήμονας αλλά και να προετοιμαστεί για να εκκενώσει την πόλη, εφόσον χρειαστεί. Το έργο δεν το λες κακό, έχει φυσικά παλιομοδίτικη αισθητητική, μιας και η ταινία βγήκε το 1950, έχει δόσεις αγωνίας, και είναι εντελώς μέσα στο πνεύμα της νέας -τότε- πυρηνικής εποχής, λίγα μόνο χρόνια μετά το τέλος του Β’ ΠΠ.