A Bill of Divorcement (Η τραγωδία ενός πατέρα)

Το A Bill of Divorcement είναι ένα βαρύ έργο, βασισμένο σε ένα θεατρικό της Clemence Dane που έχει για θέμα της την επιστροφή του πατέρα στο σπίτι του μετά από 15 χρόνια (!!), ο οποίος ήταν έγκλειστος σε ψυχιατρική κλινική. Θέλει να μπει ξανά στη ζωή της οικογένειας, χωρίς να γνωρίζει όμως ότι η μητέρα και σύζυγος θέλει να τον χωρίσει για να ζήσει με τον εραστή της, και ότι τα παιδιά τους έχουν μεγαλώσει και είναι σαν να μην τον γνωρίζουν.

Βαρύ έργο που ασχολείται με δύσκολα θέματα (αγάπη και απόρριψη, την αντιμετώπιση ενός ανθρώπου με ψυχικά προβλήματα μέσα στην οικογένεια), εντελώς "θεατρική" σκηνοθεσία (βρισκόμαστε εξάλλου στο 1932) από το George Cukor σε μία από τις πρώτες του ταινίες. Στους ρόλους των συζύγων ο John Barrymore και η Billie Burke (στην πρώτη ομιλούσα της ταινία μετά από 10 χρόνια αποχής από τις βωβές). Στο ρόλο της κόρης η εκθαμβωτική Katharine Hepburn στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Παρόλο τα 70 λεπτά διάρκειας του έργου, δεν νομίζω ότι θα το παρακολουθήσω ξανά.

Last Holiday (Οι τελευταίες διακοπές)

Ο Άλεκ Γκίνες είναι ένας φιλήσυχος άνθρωπος, χωρίς γυναίκα, όλο δουλειά και σπίτι, σπίτι και δουλειά. Ένα πρωινό όμως θα μάθει από το γιατρό ότι πάσχει από μία σπάνια ασθένεια και έχει λίγους μήνες ζωής! Με αυτά τα νέα, αποφασίζει να παρατήσει τη δουλειά του, να πάρει τα λεφτά των αποταμιεύσεων του και να πάει διακοπές σε χλιδάτο ξενοδοχείο. Εκεί θα συναναστραφεί με ανθρώπους της "καλής κοινωνίας", ιδιόρυθμους πλούσιους και υπουργούς και θα τους «κερδίσει» με την απλότητά του, την ειλικρίνεια και το ιδιόρυθμο στυλ του. Όλες αυτές οι γνωριμίες θα του δώσουν προτάσεις για δουλειές σε καλές θέσεις, θα κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, θα βοηθήσει αφιλοκερδώς ένα νεαρό ζευγάρι με τα οικονομικά τους προβλήματα, θα φλερτάρει, θα κερδίσει ακόμα και λεφτά, αλλά μόνο αυτός γνωρίζει ότι δεν θα μπορεί να αξιοποιήσει τίποτα από όλα αυτά. Πολύ καλό βρετανικό εργάκι το Last Holiday, που αν και ασχολείται με ένα μελαγχολικό και σοβαρό θέμα, και έχει τη μονίμως σοβαρή (και λίγο θλιμμένη;) παρουσία του κ. Γκίνες, η ταινία δεν βαραίνει ούτε κουράζει. Σ'αυτό βοηθάνε και οι κυνικές ατάκες (πες το και βρετανικό φλέγμα). Αν σας θυμίζει κάτι η ιστορία, να θυμήσουμε ότι γυρίστηκε το ριμέικ πριν λίγα χρόνια με την Queen Latifah.

Dragonwyck (Μιράντα)

Γοτθική ιστορία, μέσα 19ου αιώνα, φεουδάρχες και χωρικοί, λίγη αμερικανική ιστορία γύρω από το θέμα του anti-rent war (τον ξεσηκωμό των αγροτών κατά των φεουδαρχών παλιάς κοπής), θρησκόληπτη πρωταγωνίστρια και ο "κακός" πρωταγωνιστής που θα πληρώσει τις αμαρτίες του με διάφορους τρόπους (γυναίκα, χωράφια, παιδί). Η νεαρή Μιράντα (που υποδύεται η Gene Tierney) φεύγει από το φτωχικό σπίτι για να πάει στην έπαυλη με το όνομα Dragonwyck του μεγαλοκτηματία Vincent Price για να βοηθήσει στο μεγάλωμα της κόρης του. Εντυπωσιάζεται από την αλλαγή του τρόπου ζωής της και οι εξελίξεις και τα αναπάντεχα συμβάντα θα τη φέρουν αυτή ως οικοδέσποινα στην έπαυλη. Ενδιαφέρουσα ιστορία που επικεντρώνεται φυσικά στην πρωταγωνίστρια και έχει ένα μικρό twist στο τέλος για το πώς πέθανε η πρώτη σύζυγος του Price, αλλά δεν μας δείχνει την εξέλιξη κάποιων άλλων πραγμάτων τα οποία είναι εξίσου σημαντικά για το έργο: τι απέγινε η κόρη του Price· καμία παρουσίαση για το πώς τελείωσε το κίνημα του anti-rent· γιατί έχουν ελάχιστα λεπτά συμμετοχής ο πατέρας Walter Huston και η μητέρα Anne Revere.

Το έργο ήταν προγραμματισμένο να το σκηνοθετήσει ο Ernst Lubitsch (Lubitsch και Tierney είχαν συνεργαστεί στο Heaven Can Wait) αλλά αρρώστησε και ανέλαβε ο Mankiewicz. Ο τελευταίος με αυτή την ευκαιρία μεταπήδησε στη σκηνοθετική καρέκλα και ξεκίνησε τη μεγάλη του σκηνοθετική καριέρα. Ο Mankiewicz και η Tierney θα συνεργάζονταν τον επόμενο χρόνο στο The Ghost and Mrs. Muir. Ήταν άλλη μία μεγάλη παραγωγή της 20th Century Fox με την Tierney ένα χρόνο μετά το Leave Her to Heaven και την ίδια χρονιά με το The Razor's Edge. Ο Vincet Price είχε μικρούς ρόλους δίπλα στην Tierney στα Laura και στο Leave her to heaven αλλά εδώ προβιβάστηκε σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Σε πολύ μικρό ρόλο θα βρείτε και τη νεαρή (τότε) Jessica Tandy, την γιαγιά του Τιτανικού του κ. Κάμερον από το Σωφέρ της κας. Ντέιζι. Βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο της Anya Seton, μίας συγγραφέως που ασχολήθηκε κυρίως με ιστορικά ρομαντικά μυθιστορήματα. Όχι τίποτα αξιομνημόνευτο, λέω εγώ.

A Blueprint for Murder

B-movie με τον πρωταγωνιστή Joseph Cotten να προσπαθεί να ξεσκεπάσει την γκουβερνάντα (Jean Peters) των ορφανών παιδιών του αδερφού του και να βρει τις αποδείξεις για να την κατηγορήσει για το θάνατο του ενός παιδιού. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι ο ένοχος είναι εκείνη, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις. Η ταινία A Blueprint for Murder έχει ημιντοκιμαντερίστικο στυλ με σκηνές σε αστυνομικά τμήματα, νοσοκομεία, δικαστήρια, κλασικά στοιχεία του σκηνοθέτη Andrew Stone, όπως είχαμε δει και στο Cry Terror! πριν λίγο καιρό. Προς το τέλος όμως ασχολείται αποκλειστικά με τους δύο πρωταγωνιστές, προσθέτει μία (περιττή κατ' εμέ) voice over αφήγηση, για να μπούμε στην ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή, ο οποίος θα φθάσει στα άκρα για να πετύχει το σκοπό του.

Η Jean Peters εκείνη την περίοδο είχε ενεργό συμβόλαιο με την 20th Century Fox και είχε συμμετάσχει σε ουκ ολίγες παραγωγές: ενδεικτικά αναφέρουμε τα Viva Zapata με Μάρλον Μπράντο, Niagara δίπλα στην Μονρόε και πάλι με τον Cotten, Pickup on South Street, Apache με Μπαρτ Λάνκαστερ και Broken Lance, αλλά μετά το τέλος του συμβολαίου της το 1955 παντρεύτηκε τον Howard Hughes και εξαφανίστηκε από το σινεμά και τις δημόσιες εμφανίσεις. Για τον Cotten, είχε αρχίσει η πτωτική εποχή της καριέρας του, βρίσκοντας ρόλους περισσότερο σε β' διαλογής έργα παρά σε μεγάλες παραγωγές των στούντιο.

Time Without Pity (Το άλλοθι της τελευταίας ώρας)

Αποξενωμένος, αλκοολικός πατέρας προσπαθεί να σώσει το γιο του από την κρεμάλα. Ο γιος του είναι στη φυλακή για το φόνο της φιλενάδας του. Ζούσε με την οικογένεια ενός συμφοιτητή του. Μία οικογένεια ενός πλούσιου αυτοκινητοβιομήχανου. Ο πατέρας έχει ένα 24ωρο για να προσπαθήσει να βρει κάποια απόδειξη για την αθωώτητα του γιου. Θα μπλέξει με την περίεργη αυτή οικογένεια που έχει αρκετά μυστικά και πολλά πάθη! Στο τέλος θα βρει την ένδειξη που ψάχνει, αλλά όχι την απόδειξη. Θα χρειαστεί να θυσιάσει όμως κάτι για να πετύχει το σκοπό του.

Βρετανική παραγωγή το Time Without Pity με τον Joseph Losey στη σκηνοθεσία. Σκληρό έργο με έμφαση στην ψυχολογία των χαρακτήρων. Τα χαρακτηριστικά κοντινά πλάνα, οι καθρέφτες και οι περίεργες γωνίες λήψης βρίσκονται παρόντα και σ'αυτό το έργο του Losey. Ο Michael Redgrave δίνει μία δυναμικά πειστική ερμηνεία στο ρόλο του βασανισμένου, αλκοολικού πατέρα. Ένα έργο πάντως που ξέρω ότι δεν θα κάτσω να ξαναδώ. Ίσως οι αντιπαθητικοί δεύτεροι ρόλοι ευθύνονται γι'αυτό.

Wake in Fright

Καθηγητής σε απομονωμένη περιοχή της Αυστραλίας φεύγει για τις διακοπές των Χριστουγέννων και προσπαθεί να φθάσει στο Σίδνεϋ. Κάνοντας στάση σε μία ιδιόμορφη κωμόπολη ανθρακορύχων, θα χάσει όλα του τα λεφτά και θα αναγκαστεί να εξαρτηθεί από την... καλοσύνη των ντόπιων. Η παρέα με κάποιους περίεργους τύπους θα τον οδηγήσει στο να αντιμετωπίσει τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης υπόστασης!

Χριστούγγενα στην Αυστραλία ίσον πολλή μα πολλή ζέστη. Η μπύρα ρέει ασταμάτητα και το σοκαριστικό κυνηγητό των καγκουρό είναι αληθινό (με την άδεια των αρμόδιων αρχών). Όλα αυτά στην καλτ ταινία Wake in Fright, μια ταινία που είχε εξαφανιστεί για χρόνια και επανεκδόθηκε πριν λίγα χρόνια. Η σκηνοθεσία είναι του Ted Kotcheff. Ξέρετε, αυτός που σκηνοθέτησε το Ράμπο: πρώτο αίμα και το Τρελό Σαββατοκύριακο του Μπέρνι! Εδώ μάλλον σε μια απρόσμενη κορύφωση της καριέρας του που επηρέασε ολόκληρο το Αυστραλέζικο σινεμά.

The Million Pound Note

Πώς πιστεύετε ότι θα συμπεριφερόταν η «καλή» κοινωνία σε έναν άφραγκο και ρακένδυτο άνθρωπο; Θα του έριχναν ένα δεύτερο βλέμμα; Θα ασχολιόνταν μαζί του; Πώς θα συμπεριφερόταν ο κόσμος στο ίδιο άτομο αν ήξεραν ότι έχει ένα εκατομμύριο λίρες; Αυτό είναι το απλό θέμα της ταινίας The Million Pound Note του Ronald Neame που βασίστηκε στο ομότιτλο διηγηματάκι του μεγάλου Μαρκ Τουέιν. Πώς αλλάζει η συμπεριφορά των ανθρώπων μπροστά στο χρήμα. Ο Gregory Peck είναι ο ίδιος άνθρωπος πριν και μετά αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία στον απλό κόσμο, για τον οποίο μετράει μόνο η δύναμη του χρήματος και το «κύρος» που αυτό αποπνέει! Χαριτωμένη κωμική αγγλική παραγωγή του 1954 που θα παραμένει επίκαιρη όσο το χρήμα εξουσιάζει τον κόσμο, δηλ. για πολύ καιρό ακόμα.

Το ότι ο Peck δεν πολυπείθει στο ρόλο του φτωχού αμερικανού που βρέθηκε στο Λονδίνο μπορούμε να το προσπεράσουμε. Το θέμα του στοιχήματος που βάζουν δύο ηλικιωμένοι ώστε να κάνουν έναν φτωχό πλούσιο για ένα μήνα, φυσικά και χρησιμοποιήθηκε στο Πολυθρόνα για δύο (με Έντι Μέρφι και Νταν Ακρόιντ). Άλλη ταινία όμως από κει και πέρα. Στα ελληνικά τιτλοφορήθηκε δύο φορές: «Κυνηγώντας το εκατομμύριο» και «Ένας φτωχός εκατομμυριούχος».

Predestination (Ταξιδιώτης στο χρόνο)

Άλλη μία ταινία με το αγαπημένο θέμα για τον υπογράφοντα: ταξίδι μπρος-πίσω στο χρόνο, με τον πρωταγωνιστή να επηρεάζει το παρελθόν για να αλλάξει το μέλλον. Ή μήπως όμως όλα είναι προκαθορισμένα; Ο Ethan Hawke παίζει μετά από χρόνια σε αξιομνημόνευτο έργο και η Sarah Snook κλέβει την παράσταση. Αναζητήστε το Predestination για να κάψετε τον εγκέφαλό σας και να μείνετε με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σας για μέρες μετά.

Song of the Thin Man (Το τραγούδι του ανθρώπου σκιά)

Έκτη και τελευταία ταινία της σειράς Thin Man, με τον ντετέκτιβ Νικ Τσαρλς και τη γυναίκα του να αναλαμβάνουν να βρουν το δολοφόνο ενός μουσικού παραγωγού. Όπως και στις άλλες ταινίες, έτσι και εδώ οι ύποπτοι με κίνητρο είναι πάρα πολλοί, οι ζωές του πρωταγωνιστικού διδύμου μπαίνουν σε κίνδυνο και η αποκάλυψη της ταυτότητας του δολοφόνου έρχεται όταν ο Τσαρλς τους μαζεύει όλους μαζί (όπως και στις άλλες ταινίες). Σε γενικές γραμμές, χαριτωμένη η ταινία Song of the Thin Man. Λίγα κωμικά ευρύματα, πάντα πετυχημένη η χημεία των πρωταγωνιστών Powell και Loy, αλλά μέτρια η αστυνομική ιστορία του έργου. Έχει ενδιαφέρον η παρουσίαση των παρασκηνίων των μουσικών σκηνών της εποχής αλλά και τα τζαμαρίσματα των τζαζ συγκροτημάτων σε κλαμπ και σε σπίτια! Σε μικρούς ρόλους ο μικρός Dean Stockwell στο ρόλο του Τσαρλς Τζούνιορ (του υιού), η Gloria Grahame ως τραγουδίστρια και ο Don Taylor στο ρόλο διάσημου κλαρινίστα.

I Walk Alone (Ματωμένες αλυσίδες)

Φίλοι και συνεργάτες στην παρανομία την εποχή της ποτοαπαγόρευσης οι Kirk Douglas και Burt Lancaster. Μετά από ένα κυνηγητό με την αστυνομία, ο πρώτος θα γλυτώσει, ο δεύτερος θα πάει 14 χρόνια στη φυλακή. Με το που βγαίνει όμως η ποτοαπαγόρευση έχει τελειώσει. Οι γκάνγκστερς, όπως τους γνώριζε, αποτελούν παρελθόν. Στο σήμερα την εξουσία έχουν οι επιχειρήσεις. Όλες οι παρανομίες κρύβονται στη γραφειοκρατία και τα λογιστικά τεχνάσματα. Κάτι που δεν μπορεί να καταλάβει ο χαρακτήρας του Lancaster και θέλει το μερίδιό του. Η Lizabeth Scott είναι το κορίτσι του κυνικού, ψυχρού επιχειρηματία Douglas που θα τον σιχαθεί και θα πάει με την πλευρά του Lancaster.

Ενδιαφέρον, σκληρό νουάρ εργάκι από τον Byron Haskin, έναν πολυπράγμων του Χόλιγουντ σε ειδικά εφέ, κάμερα και φωτογραφία που κατέληξε μετά στη σκηνοθεσία. Η ταινία I Walk Alone αποτελεί την πρώτη συνεργασία των δύο μεγάλων ηθοποιών από τις επτά συνολικά. Βασίστηκε στο θεατρικό "Beggars Are Coming to Town" του Theodore Reeves, και γι'αυτό ίσως οι εξωτερικές σκηνές και οι σκηνές δράσης είναι ελάχιστες, και οι συγκρούσεις είναι περισσότερο λεκτικές με έμφαση στους χαρακτήρες και το διάλογο, σε αντίθεση με άλλα παρόμοια έργα του είδους. Αυτός είναι ένας ενδιαφέρον παράγοντας για να παρακολουθήσετε το έργο, που δεν θα λέγαμε ότι είναι και κάποιο αξιομνημόνευτο πάντως.

Frankenweenie

Φόρος τιμής σε ποιες ταινίες;












Καλή χρονιά!

The Enemy Below (Μονομαχία στον Ατλαντικό)

Αμερικανική πολεμική ταινία που το θέμα της είναι όλο κι όλο το κυνηγητό ενός γερμανικού υποβρυχίου από αμερικανικό πλοίο κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ. Το The Enemy Below έχει εντυπωσιακές σκηνές εκρήξεων (με τη συνδρομή του αμερικανικού ναυτικού), κυνηγητό σαν τη γάτα με το ποντίκι, κόλπα για να μην αντιληφθεί ο ένας την παρουσία του άλλου, σχετική αγωνία και δόσεις θρίλερ, και ένα κάπως σαν happy-για-όλους-ending. Αυτό που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει όμως είναι η απεικόνιση του γερμανού καπετάνιου (που υποδύεται ο Curd Jurgens) ως έναν απλό σκεπτόμενο άνθρωπο, που κατακρίνει τον Χίτλερ, πολεμά όμως για το καθήκον και την πατρίδα του, χωρίς δηλαδή να μας τον παρουσιάζει ως άλλον έναν σκληροπυρηνικό σαδιστή ναζιστή, όπως έχουμε δει σε τόσα και τόσα έργα. Νομίζω ήταν και η πρώτη φορά μετά τον πόλεμο που αμερικανική ταινία παρουσίασε έτσι τον εχθρό. Πρωταγωνιστής και αντίπαλός του ο all american Robert Mitchum. Η σκηνοθεσία υπογράφεται από τον ηθοποιό Dick Powell.

The Enforcer

Συνδικάτο φόνων με τη φιλοσοφία ότι ο αν δολοφόνος δεν έχει κίνητρο, δεν θα πιαστεί από την αστυνομία. Παρόμοιας φιλοσοφίας με το χιτσκοκικό "Άγνωστο του εξπρές". Με το θάνατο του μοναδικού μάρτυρα κατά τους αρχικακού της ιστορίας, ο εισαγγελέας Humphrey Bogart μένει ξεκρέμαστος την τελευταία βραδιά πριν τη δίκη. Μη έχοντας τι άλλο να κάνει, ξανακούει τις αφηγήσεις των διάφορων μαρτύρων και (με φλάσμπακ μέσα σε φλάσμπακ) προσπαθεί να ξεδιαλύνει το μυστήριο των περίεργων φόνων, και να βρει το ενοχοποιητικό στοιχείο που του έχει ξεφύγει. Αρχικακός ο σπουδαίος καρατερίστας Everett Sloane, σε ρόλο μικρής διάρκειας, όπως και στο Σιρόκο της ίδιας χρονιάς, πάλι με πρωταγωνιστή τον Μπόγκαρτ. Ένα χρόνο μετά είχε το ρόλο του γιατρού στο The Men (που είδαμε προ λίγων ημερών).

Το The Enforcer αποτέλεσε την τελευταία ταινία του Bogart στη Warner. Σκηνοθετήθηκε από τον (κυρίως θεατρικό σκηνοθέτη) Bretaigne Windust, ο οποίος αρρώστησε κατά τα γυρίσματα και ο Raoul Walsh ανέλαβε να την ολοκληρώσει. Αρκετά σκληρή ταινία με ψυχρούς χαρακτήρες και ωμούς φόνους, η οποία όμως είχε βασιστεί σε αληθινά περιστατικά και τις δίκες για το οργανωμένο έγκλημα και τους γκάνγκστερ των δεκαετιών '30-'40, που ο τύπος της εποχής τους είχε δώσει το όνομα Muder Inc.

Locke (Σε λάθος χρόνο)

Είδαμε ταινίες με μοναδικούς πρωταγωνιστές: έναν τύπο ανάμεσα σε δύο βράχους, έναν άλλο θαμένο σε φέρετρο, έναν τρίτο (Robert Redford) μόνο του σε βάρκα που βουλιάζει σιγά-σιγά (All Is Lost). Ήρθε η ώρα να δούμε και έναν πρωταγωνιστή για μίαμιση ώρα να οδηγάει το αυτοκίνητό του και να μιλάει στο κινητό. Ενίοτε και στον καθρέφτη του αυτοκινήτου. Ο Tom Hardy είναι ο κύριος Locke, που αν και καθήμενος όλη την ώρα, δίνει μία δυνατή ερμηνεία μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου του. Μετά από 90 λεπτά (spoilers ahead) θα καταφέρει να χάσει τη δουλειά του, να χαλάσει το γάμο του, να σώσει όμως από καταστροφή το έργο της επόμενης μέρας, και όλα αυτά για την τιμή και το όνομά του που θέλει να τα κρατήσει καθαρά, κατά τη δική του εκτίμηση πάντα. Αν η καταλυτική στιγμή που άλλαξε τη ζωή του Locke ερχόταν άλλη στιγμή, ίσως γλύτωνε τα πάντα. Την ώρα των δύσκολων αποφάσεων, όμως, ο πρωταγωνιστής επέλεξε το δύσκολο δρόμο. Ο σεναριογράφος των Eastern Promises και Dirty Pretty Things, Steven Knight, υπογράφει και αυτό το σενάριο αλλά και τη σκηνοθεσία.

Take Shelter (Το καταφύγιο)

Αγχωτική, ατμοσφαιρική ταινία με λίγες δόσεις θρίλερ. Αυτό ήταν το Take Shelter που αν και «μικρή ταινία», ξεχώρισε μέσα στη χρονιά του 2011. Ίσως η κρυφή δύναμη του φιλμ ήταν ο ρεαλισμός. Ο Michael Shannon στο ρόλο του πρωταγωνιστή με τα ψυχολογικά προβλήματα δίνει μία εκπληκτική υποτονική ερμηνεία. Είναι επίσης η ταινία στην οποία πρωτοείδαμε τη Jessica Chastain, λίγο πριν πάρει φόρα και τη δούμε να συμμετέχει σε τόσα και τόσα έργα τα επόμενα χρόνια.

The Men (Το κορμί μου σου ανήκει)

Το ντεμπούτο στο σινεμά του Μάρλον Μπράντο ήταν ένα έργο για τους τραυματισμένους στρατιώτες του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η πτέρυγα όπου νοσηλεύεται έχει τους καθηλωμένους σε αναπηρικό καροτσάκι στρατιώτες (όπως κι αυτός), οι οποίοι δεν είναι τραυματισμένοι μόνο σωματικά, αλλά και ψυχολογικά, καθώς προσπαθούν να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν θα περπατήσουν ποτέ ξανά και προσπαθούν να βρουν τον τρόπο να ενταχθούν ξανά στο κοινωνικό σύνολο, χωρίς να νιώθουν μόνο τον οίκτο των συνανθρώπων τους. Η Teresa Wright είναι στο πλευρό του θέλοντας να τον βοηθήσει, ενώ αυτός πεισματικά αρνείται κάθε βοήθεια. Ο γιατρός του έργου (τον υποδύεται ο Everett Sloane, γνωστός από συμμετοχές σε έργα του Όρσον Γουέλς) αναλύει υπέρ του δέοντος πολλά στοιχεία, για να παρουσιάσει το πλήρως θέμα στο μέσο αμερικανό που θα έβλεπε την ταινία, και δεν είχε ιδέα τι γίνεται με αυτούς τους παλαίμαχους.

Το The Men είναι μία σπουδαία ταινία του Fred Zinnemann, σε σενάριο του Carl Foreman και παραγωγή του Stanley Kramer, που ξεμπροστιάζει τον κοινωνικό αποκλεισμό των ανάπηρων παλαίμαχων του Β' Π.Π. Έχει επίσης και την ιστορική της αξία, αυτής της παρθενικής εμφάνισης στο σελιλόιντ του μεγαλύτερου αμερικανού ηθοποιού.

Cry Terror!

B-movie με τη συνδρομή της MGM, γυρισμένο εξ ολοκλήρου σε φυσικούς χώρους, με ένα θέμα που έχει κοπιαριστεί πολλές φορές: ο mastermind τρομοκράτης που ζητάει ένα τεράστιο ποσό για να μην ανατινάξει αεροπλάνα, είναι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από το FBI, και έχει απαγάγει μία οικογένεια για να πετύχει τους σκοπούς του. Η μητέρα θα παραλάβει τα χρήματα με το φόβο μην πάθει τίποτα η μικρή κόρη της και ο πατέρας.

Σαν το Cry Terror! έχουμε δει αρκετές παραπλήσιες ταινίες όλα αυτά τα χρόνια. Αλλάζει μόνο η τεχνολογία της εποχής και το πώς την αντιμετωπίζει ο κακός της κάθε ιστορίας. Εδώ η φυσιογνωμία και η ερμηνεία του Rod Steiger κερδίζει τις εντυπώσεις. Επίσης, ο James Mason είναι ό,τι πρέπει στο ρόλο του αθώου οικογενειάρχη, του μεροκαματιάρη ανθρώπου που μπλέκει σ'αυτή την απίστευτη υπόθεση. Αν και τη μεγαλύτερη προβολή στο μιάμισης ώρα διάρκειας έργο έχει η μητέρα της υπόθεσης, η Inger Stevens. Παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία από τον άγνωστο (σε εμάς) μπι-μουβά Andrew L. Stone. Η νεαρή Angie Dickinson συμμετέχει στο ρόλο συνεργάτιδας του Steiger.

Στα ελληνικά τιτλοφορήθηκε δύο φορές: «24 ώρες αγωνίας» και «Ο μεγάλος τρομοκράτης».

The Stalking Moon (Στη σκιά του φεγγαριού)

Γουέστερν σε παραγωγή Alan J. Pakula και σκηνοθεσία Robert Mulligan δεν μπορεί να είναι ένα κλασικό έργο του είδους. Και πραγματικά, στο The Stalking Moon παρακολουθούμε την προσπάθεια διαφυγής του ιχνηλάτη Gregory Peck να σώσει τη (λευκή) Eva Marie Saint και το (μιγά) γιο της (που ζούσε για πολλά χρόνια με ινδιάνους) από τα χέρια του αιμοδιψούς ινδιάνου πατέρα. Ο οποίος ινδιάνος βεβαίως-βεβαίως τους ακολουθεί κατά πόδας (o stalker του τίτλου) και σκοτώνει τους πάντες στο πέρασμά του. Και όταν λέμε τους πάντες, εννοούμε τους πάντες. Πρόκειται στην ουσία για ένα θρίλερ καμουφλαρισμένο στην άγρια δύση. Δεν βλέπουμε ποτέ τις σφαγές του κακού, μόνο τα πτώματα που αφήνει πίσω του και τις περιγραφές. Δεν βλέπουμε το πρόσωπο του κακού, παρά μόνο στο αποκορύφωμα του τέλους. Όχι ότι έχει καμιά σημασία τότε.

Ένα ατμοσφαιρικό έργο, με έναν Peck που ψάχνει για την ηρεμία. Προσπαθεί να αποφύγει την υποχρέωση (να τους συνοδέψει και να διασχίσουν αρκετές πολιτείες), αλλά σιγά-σιγά αρχίζει να αρέσκεται στην περίεργη αυτή παρέα και κατά βάθος θα ήθελε να είναι δικιά του η οικογένεια.

Body and Soul (Δάφνες στο ρινγκ)

Η άνοδος και η πτώση ενός μποξέρ. Από την αφάνια και τις υποβαθμισμένες φτωχικές συνοικίες, στα μεγάλα σαλόνια και τον τίτλο του πρωταθλητή. Μαζί με την επιτυχία όμως, θα έρθει η έκλυτη ζωή, τα μεγάλα έξοδα, η αποξένωση με την οικογένεια, με τη μελλοντική σύζυγό του και τον καλύτερό του φίλο. Στο τέλος, θα ενδώσει στους όρους των παραγόντων που εξουσιάζουν και ελέγχουν το άθλημα και θα τον πείσουν να «στήσει» τον τελευταίο του αγώνα. Κλασικό το θέμα της ταινίας Body and Soul, της πρώτης σκηνοθετικής δουλειάς του Robert Rossen σε μια μεγάλη παραγωγή της United Artists. Σημειώστε: φωτογραφία από James Wong Howe, ο Robert Aldritch σε ρόλο βοηθού σκηνοθέτη, σε ένα ορίτζιναλ σενάριο του Abraham Polonsky. Όλη όμως η ταινία στηρίζεται στους ώμους του σπουδαίου John Garfield, που χάθηκε πρόωρα το 1952 σε ηλικία 39 ετών από καρδιακό επεισόδιο.

Θα θυμόμαστε επίσης το έργο ως τη σύμπραξη μερικών σπουδαίων καλλιτεχνών, που λίγα χρόνια μετά βρέθηκαν στη μαύρη λίστα του ΜακΚάρθι και ουσιαστικά οι καριέρες τους έλαβαν άδοξο τέλος: σημειώστε τους Polonsky, τον ίδιο τον Garfield και την Anne Rever (που υποδύεται στο έργο τη μητέρα του).

Eyewitness (Ο μυστικός επισκέπτης της νύχτας)

Ο Peter Yates μαζεύει τα διάσημα ονόματα της εποχής (οι ανερχόμενοι William Hurt και Sigourney Weaver μαζί με τον ταλαντούχο James Woods), βάζει δίπλα τους τον ώριμο Christopher Plummer και τον νεαρό Morgan Freeman (ίδιος και απαράλλαχτος από το '81;), τους αναμιγνύει σε μία ιδιόμορφη ιστορία και καταφέρνει να φτιάξει ένα από τα πιο περίεργα έργα που είδαμε: το Eyewitness έχει αστυνομικό μυστήριο, αρκετές δόσεις θρίλερ, στοιχεία δημοσιογραφίας, διπλωματικά επεισόδια με ασιάτες, επαναπατρισμούς εβραίων, προβλήματα στην οικογένεια του πρωταγωνιστή με τον ανάπηρο πατέρα, αστυνομικοί με δικά τους οικογενειακά προβλήματα που παρακολουθούν τους υπόπτους και ένα κατά λάθος ερωτικό τριγώνο που ευθύνεται για τα βάσανα του πρωταγωνιστή William Hurt.

Δύο χρόνια μετά την επιτυχία που είχε ο Yates με το σεναριογράφο Steve Tesich για το ποδηλατικό Breaking Away, ξανασυνεργάστηκαν σε αυτό το έργο. Το σενάριο βασίστηκε σε δύο διαφορετικές ιστορίες του Tesich που ήθελε να τις γυρίσει σε ξεχωριστά εργά. Μιας και δεν έβρισκε χρηματοδότηση, ο Yates τον έπεισε και ένωσαν τις δύο ιστορίες. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που νομίζεις ότι παρακολουθείς διαφορετικά κινηματογραφικά ήδη ανά μισάωρο. Σίγουρα, για μένα όμως αυτός είναι ο λόγος που η ταινία δεν αποκτάει δικό της χαρακτήρα και στο τέλος μένεις με την αίσθηση του μετρίου.

Clash by Night

Έρωτες και πάθη σε ένα ψαροχώρι της Αμερικής. Η γεροντοκόρη Barbara Stanwyck επιστρέφει στο πατρικό της και αποφασίζει να παντρευτεί τον ώριμο Paul Douglas, έναν ψαρά με δικό του καράβι, καλό εισόδημο, αλλά και λίγο αγαθό. Ο φίλος του Douglas είναι ο εργένης Robert Ryan (προβολατζής στο τοπικό σινεμά) και θα επηρεάσει με τα μεγάλα του λόγια και τις φιλελεύθερες ιδέες την Stanwyck. Η παράνομη σχέση που θα δημιουργήσουν θα αποκαλυφθεί από τον ηλικιωμένο μπεκρή πατέρα του Douglas, και οι συνέπειες για όλους τους εμπλεκόμενους θα είναι δραματικές. Σε δεύτερο πλάνο βλέπουμε και τη σχέση του αδερφού της Stanwyck με τη νεαρή Marilyn Monroe.

Οικογενειακές υποχρεώσεις, καταπιεσμένος έρωτας, αναζήτηση της ελευθερίας έξω από φραγμούς και κανόνες που έρχονται κόντρα στους κοινωνικούς "κανόνες" ηθικής, όλα αυτά στο ερωτικό, ψυχολογικό δράμα Clash by Night. Οι μακροσκελείς διάλογοι μαρτυράνε τη θεατρική καταγωγή του έργου (του Clifford Odets), αλλά η σκηνοθετική σφραγίδα του Fritz Lang δίνει στο έργο κινηματογραφικό αέρα. Αν αναλογιστούμε και τις άλλες ταινίες βασισμένες σε έργα του Odets που είδαμε (None but the Lonely Heart και The Country Girl), τα θέματα ερωτικό τρίγωνο, αλκοόλ, καταπιεσμένος έρωτας και κοινωνική αποδοχή είναι τα κύρια χαρακτηριστικά σε όλα. Δύο ελληνικοί τίτλοι δόθηκαν στο έργο: «Δεν άξιζε να μ’ αγαπήσεις» και «Συγκρούσεις εραστών».