Ψάχνοντας (δηλαδή βλέποντας) όχι και τόσο γνωστές ταινίες (κυρίως παλιές). Και ευκαιρία να θυμηθούμε (ή να γνωρίσουμε) κάποιες κλασικές!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sandy Dennis. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Sandy Dennis. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011

The Out-of-towners (Οι επαρχιώτες)

Με αεροπλάνα (τρένα) και βαπόρια, που λέει και το γνωστό τραγούδι. Κάπως έτσι, ο Jack Lemmon με τη γυναίκα του ξεκινάνε από την κωμόπολή της για να πάνε στη Νέα Υόρκη για συνέντευξη σε νέα δουλειά. Μόνο που η ομίχλη στο αεροδρόμιο της ΝΥ θα τους στείλει στη Βοστόνη. Από τη Βοστόνη μετά βίας θα προλάβουν το τρένο. Θα φτάσουν νύχτα στην αμερικανική μητρόπολη, πεινασμένοι, μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, με όλα τα ξενοδοχεία να είναι γεμάτα, στην οποία έχει κηρυχτεί γενική απεργία στα μέσα μεταφοράς! Οι αναποδιές, η μια μετά την άλλη, δεν λένε να σταματήσουν: κλέφτες, κυνηγητό κακοποιών μαζί με τους αστυνομικούς, να τριγυρνάνε στο Σέντραλ Παρκ χωρίς παπούτσια. Ο Lemmon αρχίζει να τα παίρνει στο κρανίο και η καημένη η γυναίκα υπομένει στωικά τα πάντα ελπίζοντας σε ένα καλύτερο... τι; Το Out-of-towners έγραψε ο Neil Simon κατευθείαν για τον κινηματογράφο, βάζοντας όλα τα κακά και ανάποδα μιας μητρόπολης να τα πάθει το πρωταγωνιστικό μας ζευγάρι. Ενδιαφέρουσα κωμική ταινία, με τον Lemmon να δίνει άλλη μια σπιρτόζικη και... τσιτωμένη ερμηνεία. Δίπλα του η Sandy Dennis, που είδαμε και στο Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, που έφυγε πολύ νωρίς απ'τη ζωή το 1992, μόλις στα 54 της. Τώρα το ριμέικ με τον Στιβ Μάρτιν και την Γκόλντι Χόουν, δεν το έχουμε δει και δεν μπορούμε να κάνουμε συγκρίσεις.

Δευτέρα 21 Απριλίου 2008

Who's Afraid of Virginia Woolf?

Όταν το Χόλιγουντ αποφάσισε να γυρίσει σοβαρές δραματικές ταινίες τη δεκαετία του '60 χωρίς προκαταλήψεις και λογοκρισίες, το αποτέλεσμα ήταν -το λιγότερο- συγκλονιστικό. Ένα καλό παράδειγμα αποτελεί η ταινία Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; του 1966, η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό έργο του κυρίου Edward Albee. Ίσως η ταινία με τις καλύτερες (πες και φαρμακερές, φονικές κ.ο.κ.) ατάκες που εκτοξεύει το ένα φύλο στο άλλο. Ήταν αυτή η ταινία (για τη λεκτική και σεξιστική της βία) μαζί με το Blow-Up του Αντονιόνι (για την εμφάνιση γυμνού σώματος) που ώθησαν την επιτροπή λογοκρισίας MPAA να φτιάξει τις βαθμίδες καταλληλότητας των ταινιών που τέθηκαν σε ισχύ το 1968. Η επιτυχία της ταινίας ήταν πολύ μεγάλη και την οδήγησε μέχρι τα Όσκαρ με πολλές υποψηφιότητες, κερδίζοντας στις κατηγορίες της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, πρώτου γυναικείου ρόλου για την Taylor και β' γυναικείου ρόλου για την Sandy Dennis. Ενδιαφέρον είναι πάντως το γεγονός ότι η 34χρονη τότε Taylor επέλεξε να υποδυθεί το ρόλο της 50-και-βάλε Μάρθας, όταν μάλιστα είχε ακουστεί ότι για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους προορίζονταν οι (πιο ηλικιωμένοι) Bette Davis και James Mason. Και κάτι ακόμα που δεν ήξερα ούτε εγώ: η Warner, αμέσως μετά την κυκλοφορία της ταινίας, έβγαλε στο εμπόριο σε διπλό LP (για τους νεότερους αναφερόμαστε στο δίσκο βινυλίου) όλο το διάλογο της ταινίας. Ένα άλμπουμ που είναι πλέον παν-σπάνιο.