Jungle Fever

Το επόμενο έργο του Σπάικ Λι, μετά το Mo Better Blues, ήταν το Jungle Fever, αυτός ο ίδιος πυρετός της ζούγκλας που έχει πιάσει τον Wesley Snipes, όπως αναφέρει ο φίλος του ο Σπάικ Λι, επειδή "έβαλε στο μάτι" τη λευκή γραμματέα του (Annabella Sciora). Η ανακάλυψη της απιστίας του Σνάιπς θα κλονήσει το γάμο του και τις σχέσεις του με τους θρησκόλυπτους γονείς του αλλά και με τους φίλους του. Από την άλλη πλευρά, η διαφυλετική σχέση της Ιταλικής καταγωγής Sciora θα εξοργίσει τον πατέρα και τα αδέρφια της. Η επιλογή των δύο πρωταγωνιστών θα ανασταστώσει τις δύο συνοικίες και θα φέρει μόνο στεναχώρια. Το έργο έχει ολίγον από Ρωμαίο και Ιουλιέτα, αρκετή κριτική για τα κοινωνικά στερεότυπα, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις παρωπίδες που φοράμε όλοι μας.

Βραβείο ερμηνείας δεύτερου ρόλου στις Κάννες για τον Samuel L. Jackson, που υποδύεται τον ναρκομανή αδερφό του Σνάιπς και κάνει τη ζωή δύσκολη στον ίδιο και στους γονείς τους (που υποδύονται οι παλαίμαχοι Ossie Davis και Ruby Dee). Επιπλέον, σε δεύτερους ρόλους και πιο μικρές συμμετοχές βρίσκουμε και άλλα γνωστά ονόματα, όπως τον John Turturro, τη Halle Berry, τον Tim Robbins και το μεγάλο Anthony Quinn.

No Way Out (Το μίσος προστάζει)

Ο ρατσιστής μικροκακοποιός που υποδύεται ο Richard Widmark τραυματίζεται σε μια απόπειρα ληστείας μαζί με τον αδερφό του και τους μεταφέρουν στο νοσοκομείο αλυσοδεμένους, όπου ο εφημερεύων γιατρός είναι ο Sidney Poitier. Καταλαβαίνει αμέσως ότι ο μικρότερος αδερφός έχει πολύ σοβαρό πρόβλημα και προσπαθεί να του σώσει τη ζωή, μάταια όμως. Στο διπλανό κρεβάτι ο Widmark φωνάζει και ωρύεται ότι ο Poitier σκότωσε τον αδερφό του. Το μόνο που μένει για να αποδείξει την αλήθεια των ισχυρισμών του είναι να γίνει νεκροψία, κάτι που ο Widmark φυσικά δεν θέλει. Όλη η καριέρα του Πουατιέ κρέμεται από μία κλωστή, καθώς κανένα νοσοκομείο δε θέλει να διαβάζει ιστορίες των έγχρωμων γιατρών του στις εφημερίδες. Μετά από μια συμπλοκή συμμοριών λευκών και μαύρων, ο Πουατιέ θα παραδοθεί μόνος του στην αστυνομία λέγοντας ότι όντως σκότωσε τον αδερφό του Widmark, μόνο και μόνο για να γίνει πλέον με απόφαση εισαγγελέα η νεκροψία και να αποδειχθεί το δίκιο του.

Απίστευτα δυναμική ταινία του 1950 από τον μεγάλο σκηνοθέτη Joseph L. Mankiewicz, σε ένα σενάριο του ίδιου, ο οποίος παίζει με ένα πολύ επικίνδυνο θέμα για την εποχή του. Αυτά που ακούγονται στην ταινία No Way Out και οι βρισιές που ξεστομίζει ο Widmark δεν ακούγονται ούτε σε ταινίες του σήμερα (επιταγές της πολιτικής ορθότητας στο σινεμά και όχι μόνο). Όντας πολύ καλοί φίλοι οι δυο τους από παλιά, με το τέλος κάθε σκηνής ο Widmark ζητούσε συγγνώμη από τον Poitier. Η ταινία έκανε αίσθηση αλλά κέρδισε μόνο μία υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου. Όπως ξέρουμε όμως, τα πήρε όλα το Όλα για την Εύα, η άλλη ταινία του Μάνκιεβιτς εκείνη τη χρονιά. Σημειώστε ότι η ταινία αποτελεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Poitier, του Ossie Davis που υποδύεται τον αδερφό του και τη πρώτη συνεργασία του τελευταίου με τη μετέπειτα σύζυγό του Ruby Dee.

The Scalphunters (Γκουέριλο)

Ήταν μια επικίνδυνη εποχή που όχι μόνο τα δέρματα των ζώων αλλά και τα «σκαλπ» των Ινδιάνων είχαν αξία. Ο κυνηγός Τζο βρίσκεται καθ' οδόν προς την πόλη με όλο το απόθεμα από δέρματα ζώων που είχε από τον προηγούμενο χειμώνα. Όμως μια ομάδα Ινδιάνων του στήνει μπλόκο και του παίρνει όλα τα δέρματα αφήνοντάς του για αντάλλαγμα έναν σκλάβο που έχει αποδράσει, τον Τζόζεφ. Ο Τζο, όμως, δεν χρειάζεται τον Τζόζεφ· αυτό που χρειάζεται είναι τα δέρματα των ζώων που του ανήκουν και γι' αυτό ακολουθεί τους Ινδιάνους. Οι Ινδιάνοι όμως, γίνονται στόχος επίθεσης από μια αιμοδιψή ομάδα κυνηγών κεφαλών, με αρχηγό τον άπληστο Χάουι που κλέβει όχι μόνο τα δέρματα των ζώων αλλά και τον Τζόζεφ. Ο Τζο ακολουθεί τους κυνηγούς κεφαλών πλέον και προσπαθεί να τους αποσπάσει αυτά που του ανήκουν. Η σκληροτράχηλη ομάδα των... Scalphunters βρίσκεται για πρώτη φορά κυνηγημένη υπό την απειλή ενός δεινού κυνηγού.

Έξυπνη, κωμική και διασκεδαστική περιπέτεια με το δίδυμο Burt Lancaster και Ossie Davis να είναι όλα τα λεφτά, αφού τα ρατσιστικά σχόλια δίνουν και παίρνουν. Φανταστείτε επίσης τον Τέλι Σαββάλας να κυκλοφορεί τον περισσότερο χρόνο στην ερημιά με τις πυτζάμες του και προσθέστε το γεγονός ότι ο Davis επιμένει να δηλώνει ότι είναι... Ινδιάνος, οπότε καταλαβαίνετε τι γίνεται! Είμαστε ειδικά σε μια εποχή (1968) που κάποια πράματα έχουν αρχίσει να λέγονται και να δείχνονται έξω από τα δόντια. Αυτή η τίμια, στις προθέσεις της, ταινία είναι μία από τις πρώτες του Sydney Pollack, ο οποίος μας άφησε χρόνους πριν λίγες μέρες. Για τον ελληνικό τίτλο, πάλι... no comment!

The Hill (Ο λόφος)

Η ταινία The Hill του 1965 ξεκινάει και από τα πρώτα λεπτά καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται. Για να είμαι όμως ειλικρινής, δεν ήξερα καν τι πραγματεύεται η ταινία πριν τη δω. Δύο ώρες μετά, έχω παρακολουθήσει μια απίστευτη ταινία που μου τίναξε τα μυαλά και μου τσίτωσε τα νεύρα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα δυνατό δράμα στρατιωτικής φυλακής. Όλοι οι πικραμένοι λιποτάκτες και όσοι άλλοι ένστολοι έχουν διαπράξει αδικήματα εν καιρώ πολέμου, μεταφέρονται σ' αυτή τη φυλακή για να στρώσουν χαρακτήρα με τη βοήθεια των βάναυσων και υπερβολικά τυπικών (πες και στρατόκαυλων) καραβανάδων. Ψυχολογική βία και ανδρική τεστοστερόνη στο μάξιμουμ σ' αυτήν την ταινία, όπου πολλοί έχουν αναφέρει ότι ο σκηνοθέτης Sidney Lumet πήρε τη δύναμη των 12 Ένορκων (για πολλούς, η καλύτερη ταινία του) από το δωμάτιο του δικαστηρίου και την τοποθέτησε στη βρετανική στρατιωτική φυλακής καταμεσής της ερήμου στη Νότια Αφρική. Σίγουρα η καλύτερη ταινία του Lumet από τις δουλειές που έκανε τη δεκαετία του '60. Αυτή παρεπιμπτόντως αποτέλεσε την πρώτη συνεργασία του σκηνοθέτη με τον Sean Connery, από τις πέντε συνολικά. Οι υπόλοιπες ήταν: Η μεγάλη ληστεία της Νέας Υόρκης, Αυτή είναι η ιστορία μου, Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές και Οικογενειακή υπόθεση.