The Devil and Miss Jones (Ιδιοτροπίες εκατομμυριούχων)

Μια πιο ρομαντική αντίληψη των πραγμάτων από τους Αμερικανούς του 1941. Τόσο για τον πρωταγωνιστή Charles Coburn, που υποδύεται τον εκατομμυριούχο που αποφασίζει να δουλέψει σε μια από τις εταιρείες του χωρίς να γνωρίζουν ποιος είναι οι υπόλοιποι συνάδελφοι (και βλέπει από πρώτο χέρι πώς έχουν τα πράματα), όσο και για τον νεαρό Robert Cummings, που υποδύεται τον ιδεαλιστή απολυμένο εργαζόμενο που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων και προσπαθεί να φτιάξει σωματείο για τους εργαζομένους. Όλα αυτά (και ολίγον αριστερά) κάποια χρόνια πριν έρθει ο κ. Μακάρθι και αλλάξει τα δεδομένα. Στη μέση της ιστορίας η κυρία Τζόουνς του τίτλου είναι η Jean Arthur, μία από τις πιο διάσημες ηθοποιούς της εποχής της. Σενάριο από τον Norman Krasna σε μία παραγωγή του Frank Ross (που ήταν τότε ο σύζυγος της Arthur). Κωμικές παρεξηγήσεις γύρω από το χώρο εργασίας και εύστοχες πινελιές από τα υπονοούμενα του Coburn, που κέρδισε μία υποψηφιότητα για όσκαρ. Η σκηνοθεσία του The Devil and Miss Jones ανήκει στον έμπειρο Sam Wood, που μας έδωσε ένα καλούτσικο αποτέλεσμα. Λέω καλούτσικο, επειδή νιώθω πως η ιστορία θα μπορούσε να απογειωθεί ακόμα περισσότερο στα χέρια κάποιου άλλου σκηνοθέτη. Ο Coburn και η Arthur συνεργάστηκαν ξανά δύο χρόνια μετά στο καλύτερο The More the Merrier.

Kings Row (Έγκλημα χωρίς τιμωρία)

Η ιστορία δύο φίλων από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι την ενηλικίωση και τις σπουδές στη μικρή πόλη με το όνομα Kings Row, τοποθετημένο χρονικά στις αρχές του 20ου αιώνα. Ορφανός ο πρώτος (Robert Cummings), από αριστοκρατική οικογένεια, μελετηρός, που τον προορίζουν για γιατρό. Ο δεύτερος (ο νεαρός Ronald Reagan) ζει από το επίδομα των γονιών, πιο ατίθασος και γυναικοκατακτητής. Ο πρώτος θα κάνει πρετοιμασία για το πανεπιστήμιο σε έναν γιατρό (Claude Rains) που πλέον δεν εργάζεται και έχει εσώκλειστη την κόρη του, μία κόρη με εμφανή ψυχολογικά προβλήματα που όμως θα ερωτευθεί ο πρωταγωνιστής μας. Ο δεύτερος θα συνάψει σχέση με μία παλιά συμμαθήτριά τους, από τις φτωχικές συνοικίες της πόλης, κάτι που φυσικά για την εποχή ήταν αδιανόητο. Αυτή η σχέση θα οδηγήσει στα άκρα μία πρώην ερωμένη του, κόρη ενός άλλου χειρούργου ιατρού. Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες θα μπλέξουν αναμεταξύ τους με δραματικές εξελίξεις.

Μεγαλέπηβολη παραγωγή, με αρκετά διάσημα ονόματα στους δεύτερους ρόλους, η οποία όμως καταπλακώνεται από τις ίδιες τις προθέσεις της. Βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο κάποιου Henry Bellamann. Ήταν υποψήφια για όσκαρ καλλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας (για τον Sam Wood) και ασπρόμαυρης φωτογραφίας (James Wong Howe).

Goodbye, Mr. Chips (Αντίο, ωραία νιάτα)

Μια βιογραφική ταινία για ένα... μη υπαρκτό πρόσωπο. Το μυθιστόρημα που έγραψε μέσα σε τέσσερις(!) μέρες ο James Hilton, μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Sam Wood. Η ταινία λεγόταν Goodbye, Mr. Chips. Παρακολουθούμε διάφορα κομβικά σημεία της ζωής του κυρίου Chipping (χαϊδευτικά Chips) από τη στιγμή που πηγαίνει να δουλέψει ως καθηγητής στο ιστορικό σχολείο αρρένων Brookfield, όντας μόλις είκοσι χρονών, ως το θάνατό του 63 χρόνια μετά! Φυσικά και η ταινία δεν επικεντρώνεται σε κάποιο γεγονός, αλλά παρακολουθούμε εν τάχει κάποια κομβικά σημεία· την πρώτη του μέρα στη δουλειά, τη γνωριμία του με τη γυναίκα της ζωής του, το βαλς στη Βιέννη, μαθαίνουμε γιατί λένε το Δούναβη γαλάζιο. Τα χρόνια περνάνε, τα παιδιά μεγαλώνουν, νέες γενιές έρχονται στη θέση των παλιοτέρων, ο ίδιος όμως παραμένει στη θέση του σταθερός ακόμα και στη διάρκεια του Α' παγκοσμίου πολέμου, όταν όλοι βρίσκονται στο μέτωπο και η χώρα βομβαρδίζεται, το μάθημα όμως συνεχίζεται.

Ιστορική, κλασική ταινία της δεκαετίας του '30, παρακολουθείται παραπάνω από ευχάριστα, παρόλο τα 71 χρόνια που έχουν περάσει. Κάποια πράγματα είναι διαχρονικά όπως είναι η σχέση των μαθητών με το σχολείο και τους διδάσκοντες, η μοναξιά, ο έρωτας και η απώλεια, και αυτό φαίνεται και σ'αυτήν την ταινία. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο νεαρός Robert Donat (που πρωτογνωρίσαμε στα 39 σκαλοπάτια του Χίτσκοκ), στον πιο διάσημο ρόλο της καριέρας του, κερδίζει το όσκαρ α' ανδρικού ρόλου. Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας υποδύεται τον ηλικιωμένο και είναι φορτωμένος με μπόλικο μέικ-απ και μεγάλα μουστάκια. Η ταινία απέσπασε άλλες έξι υποψηφιότητες, αλλά δεν είχε μεγάλη τύχη επειδή εκείνη ήταν η χρονιά του Όσα παίρνει ο άνεμος.

The Pride of the Yankees (Η αποθέωση)

Αγαπημένο άθλημα το μπέιζμπολ στην Αμερική, αγαπημένη ομάδα οι Yankees, αγαπημένος σταρ και ο Gary Cooper, οπότε ο συνδυασμός αυτών των στοιχείων δεν μπορούσε παρά να είναι ελκυστικότατος. Η ταινία The Pride of the Yankees αποτελεί μια βιογραφική ταινία για τον θρύλο του αθλήματος Lou Gehrig, που άφησε εποχή στα γήπεδα, και κυκλοφόρησε 17 μόλις μήνες μετά το θάνατο του. Ο μεγαλοπαραγωγός Samuel Goldwyn προσέλαβε τον καλό επαγγελματία Sam Wood στη σκηνοθεσία, τον Herman J. Mankiewicz να αναλάβει το σενάριο, τον Rudolph Maté στη φωτογραφία και τον William Cameron Menzies στη διεύθυνση της παραγωγής. Πρωταγωνιστής φυσικά ο Gary Cooper με την Teresa Wright στο πλευρό του στο ρόλο της συζύγου και τον Walter Brennan στο ρόλο του αθλητικού συντάκτη και φίλο του Gehrig. Ο κύριος Cooper βρισκόταν στην καλύτερη τριετία της καριέρας του έχοντας κερδίσει ένα όσκαρ και δύο υποψηφιότητες (μία ήταν για αυτήν εδώ την ταινία). Συνολικά δέκα υποψηφιότητες μάζεψε η ταινία, κερδίζοντας αυτό για το μοντάζ.

Η ταινία επικεντρώνεται αρκετά στη σχέση του Gehrig με τη μητέρα του, στα πιο σημαντικά αθλητικά γεγονότα της καριέρας του αλλά και στη σχέση με τη γυναίκα της ζωής του. Ενδιαφέρον έχει η χρησιμοποίηση αληθινών παικτών των Yankees και κυρίως η εμφάνιση ενός άλλου θρύλου του αθλήματος, του Babe Ruth που υποδύεται τον εαυτό του. Χωρίς να είναι καμιά επιτομή στις αθλητικές ταινίες, πρόκειται για μια καλοφτιαγμένη παραγωγή που αξίζει τη θέασή της.

Για ποιον χτυπά η καμπάνα

Μέσα από το ομώνυμο βιβλίο του Ernest Hemingway, η ταινία For Whom the Bell Tolls, σκηνοθετήθηκε από τον καλό επαγγελματία Sam Wood και είχε ένα από τα καλύτερα πρωταγωνιστικά ζευγάρια που είδαμε στην κινηματογραφική οθόνη: τον Gary Cooper και την Ingrid Bergman. Σημειώστε ότι επιλέχτηκαν προσωπικά από τον Hemingway. Αφήνοντας όμως κατά μέρος τα πολιτικά σχόλια κατά του Ισπανού δικτάτορα Φράκνο (ένα γεγονός που δυσαρέστησε πολύ τον Hemingway), η ταινία επικεντρώνεται στην ιστορία του Αμερικανού δολιοφθορέα που αναλαμβάνει να ανατινάξει μια γέφυρα με τη βοήθεια ανταρτών που ζουν στα βουνά. Εκεί συναντά τη νεαρή Μαρία και ένας έρωτας αναπτύσσεται.

Βρισκόμαστε στο 1943, καταμεσής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ήταν λογικό η ταινία να επικεντρωθεί σε στοιχεία ρομαντικά, σε θέματα αυτοθυσίας και υπέρ πίστεως της πατρίδος του αγώνα! Αυτό φυσικά δε μειώνει την ταινία. Με τις θαυμάσιες ερμηνείες (ειδικότερα από τη δικιά μας Κατίνα Παξινού, που κέρδισε το βραβείο Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου) και την Technicolor φωτογραφία, η ταινία παραμένει... πανέμορφη!