The Emerald Forest (Σμαραγδένιο δάσος)

Μια περιπέτεια στην αχανή ζούγκλα του Αμαζονίου, ή αλλιώς μια γνωριμία με τις κρυμμένες φυλές του Αμαζονίου που δεν έχουν γνωρίσει τον «πολιτισμό». Ο σκηνοθέτης John Boorman βρίσκει σαν πρόσχημα την αληθινή ιστορία εξαφάνισης ενός μικρού παιδιού στη ζούγκλα του Αμαζονίου και βάση αυτής βρίσκει την ευκαιρία να μας ξεναγήσει σε ένα διαφορετικό κόσμο, με διαφορετικά ήθη, διαφορετικά... τα πάντα. Αν αφήσετε στην άκρη κάποιες σεναριακές ευκολίες και τις αφελείς ερμηνείες, μπορείτε να απολαύσετε εικόνες απίστευτης ομορφιάς. Ο Boorman ξαναεπισκέπτεται δάση μετά το κλασικό Deliverance του '72, αλλά το The Emerald Forest είναι πάνω απ'όλα μια οικολογική ταινία, που από πολύ νωρίς (για το 1985 μιλάμε) έκανε λόγο για τη συρρίκνωση του δάσους του Αμαζονίου από τις αδηφάγες πολυεθνικές. Τον πρωταγωνιστή Powers Booth, πέρα από χαρακτηριστικές δευτεραγωνιστικές συμμετοχές σε γνωστά έργα, τον έχουμε δει ως αντίπαλο του Νικ Νόλτε στο Extreme Prejudice αλλά και στο Southern Comfort· και τα δύο με την υπογραφή του Walter Hill. Σημειώστε ότι το χαμένο παιδί σε νεαρή ηλικία υποδύεται ο γιος του σκηνοθέτη.

Hope and Glory (Ελπίδα και δόξα)

Ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος μέσα από τα μάτια ενός μικρού αγοριού. Η ταινία Hope and Glory αποτελεί μια προσωπική δουλειά του σκηνοθέτη John Boorman, ο οποίος ήθελε να αποτυπώσει στο πανί τις δικές του αναμνήσεις από την εποχή εκείνη. Παρακολουθούμε τις αναγκαστικές αλλαγές στον τρόπο ζωής των βρετανών, τις συνθήκες διαβίωσης κάτω από τη συνεχή απειλή των βομβαρδισμών. Μόνο τα μικρά παιδιά δεν καταλαβαίνουν τίποτα και συνεχίζουν το παιχνίδι τους μέσα στα ερείπια, μαζεύοντας κομμάτια από βόμβες και πυρομαχικά! Νοσταλγική ματιά σε ένα βαρύ θέμα, αλλά η σκηνοθετική προσέγγιση του Boorman κάνει την ταινία... ελαφρότερη του αναμενόμενου. Και σε σημεία διασκεδαστική! Not bad at all. Άρεσε αρκετά και στην Ακαδημία, τόσο που την πρότειναν για πέντε όσκαρ, τα τρία για τον κύριο Boorman: σκηνοθεσίας, σεναρίου και καλύτερης ταινίας ως παραγωγός! Τα πήρε όλα όμως ο... Τελευταίος αυτοκράτορας.

Hell in the Pacific (Δύο λιοντάρια στον Ειρηνικό)

Ο τόπος είναι ένα ακατοίκητο, ερημικό νησί στη μέση του Ειρηνικού. Ο χρόνος είναι η εποχή του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Τα πρόσωπα είναι δύο επιζώντες στρατιωτικοί. Μόνο που ο ένας είναι Αμερικανός και ο άλλος Ιάπωνας. Αυτό είναι όλο και όλο το θέμα της ταινίας Hell in the Pacific που ανέλαβε να σκηνοθετήσει ο John Boorman. Με πρωταγωνιστές και μοναδικούς ανθρώπους που εμφανίζονται στην ταινία τον Lee Marvin και τον Toshiro Mifune και χωρίς ντουμπλαρίσματα και χαζομάρες, ο θεατής βλέπει, απ' τη μία, πόσο δύσκολο είναι να επικοινωνήσουν οι δύο αντίπαλοι και, απ' την άλλη, πόσο γελοίο φαίνεται το θέμα «μίσος» λόγω διαφορετικότητας τοποθετημένο μέσα σ' αυτό το πλαίσιο. Οι διαφορές πάντως με τις οποίες αντιμετωπίζει ο καθένας την επιβίωσή του έχει πολύ ενδιαφέρον. Μετά τις αναπόφευκτες κόντρες και την... επίδειξη ανδρισμού από τον καθένα, καταλαβαίνουν ότι για να σωθούνε πρέπει να συνεργαστούν και να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους. Εκπληκτική φωτογραφία από τον Conrad Hall και δυναμικές ερμηνείες από τους δύο ηθοποιούς που δεν λένε και πολλά λόγια αλλά αφήνουν τις εκφράσεις και τα βλέματα να μιλήσουν. Λακωνικότατη ταινία στην οποία προσθέτουμε το απίστευτα πεσιμιστικό φινάλε και έτσι απλά σου καρφώνεται στο μυαλό.

Point Blank (Ο επαναστάτης του Αλκατράζ)

Η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του John Boorman το 1967 ήταν ένα μοντέρνο film-noir με τίτλο Point Blank (ελληνιστί: ο επαναστάτης του Αλκατράζ). Επηρεασμένος όμως ο Boorman από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και το γαλλικό νέο κύμα, δεν έφτιαξε άλλη μια συνηθισμένη χολιγουντιανή ταινία μυστηρίου και εγκλήματος. Η υπόθεση; Ο Lee Marvin προσπαθεί να πάρει εκδίκηση από αυτούς που τον άφησαν μισοπεθαμένο(;), ύστερα από μια «δουλειά» στο βράχο του Αλκατράζ. Ο δρόμος της εκδίκησης όμως θα είναι μακρύς, βίαιος και γεμάτος πτώματα, αλλά —σημειώστε— χωρίς να σκοτώσει ο ίδιος κανέναν! Το αποτέλεσμα εδώ είναι μια μεθυστική, σουρεαλιστική ταινία (μέσα στο ανάλογο κλίμα της εποχής), η οποία σε διχάζει με το γεγονός αν όλα αυτά που βλέπεις συμβαίνουν πραγματικά ή απλά είναι οι παραισθήσεις ενός ετοιμοθάνατου. Όπως και να 'χει πάντως, η ταινία παραμένει γοητευτική έχοντας έναν λιγομίλητο και αρκούντως σκληρό (όπως θα περίμενε κανείς) Lee Marvin που δίνει ρεσιτάλ... μαγκιάς!