Με τη φωνή του Όρσον Γουέλς, ο πρώην κριτικός και νυν σκηνοθέτης Peter Bogdanovich δημιουργεί το ντοκιμαντέρ φόρο-τιμής στον καλύτερο και πιο επιτυχημένο αμερικανό σκηνοθέτη, τον John Ford, δίνοντας στο έργο τον πιο απλό και πιο ωραίο τίτλο: Directed by John Ford.
Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο που είχε εκδώσει ο Steven Bach, τότε παραγωγός της United Artists, το ντοκιμαντέρ Final Cut: the making and unmaking of Heaven's Gate παρουσιάζει συνεντεύξεις από τους ανθρώπους (πλην του σκηνοθέτη) που εργάστηκαν στη μεγαλύτερη κινηματογραφική (εμπορική) αποτυχία, 24 χρόνια μετά το 1980 όταν και πρωτοκυκλοφόρησε το Heaven's Gate, την ταινία που χρεωκόπησε την ιστορική εταιρεία που είχαν ιδρύσει οι Τσάπλιν, Φέρμπανξ, Γρίφιθ, Πίκφορντ. Καθώς όμως τα χρόνια έχουν περάσει, μπορείς να δεις κάποια πράματα πιο καθαρά. Όπως, ας πούμε, η μεγαλομανία και τελειομανία του σκηνοθέτη ήταν μάλλον η αφορμή· οι αρνητικές κριτικές από τους "κριτικούς" ίσως και εσκεμμένες. Τελικά, οι παραγωγοί και οι οικονομικοί επιτελείς βρήκαν(;) την ευκαιρία να ξαναπάρουν στα χέρια τους τον έλεγχο των ταινιών, που όλη τη προηγούμενη δεκαετία βρισκόταν στα χέρια των καλλιτεχνών/δημιουργών, σε μια εποχή που ξεκινούσε η συντηρητική προεδρία του Ρήγκαν. 
Τι γίνεται όταν τη μέρα του γάμου σου γνωρίζεις τον πραγματικό έρωτα της ζωής σου; Κάπως έτσι διαφημίστηκε η ταινία Barney’s Version, αλλά δεν πρόκειται να δείτε ακριβώς αυτό. Το παραπάνω ερώτημα είναι ένα από τα σημαντικά θέματα που βασανίζει τη ζωή του πρωταγωνιστή Μπάρνι, μια ζωή της οποίας τα σημαντικότερα συμβάντα τα βλέπουμε και μεις σε μορφή φλας-μπακ, αλλά έτσι όπως τα θυμάται ο ίδιος, από τη δικιά του οπτική γωνία και μόνο. Είναι δηλαδή η εκδοχή του Μπάρνι, όπως λέει ο τίτλος. Δραματική, υπαρξιακή ταινία με μία έξυπνη λύση του μυστηρίου ενός εξαφανισμένου πτώματος, που δίνει έξτρα θετικούς πόντους σ'αυτή την πολύ καλή ταινία που πέρασε σχετικά αδιάφορα πριν δύο χρόνια. Και από ερμηνείες; Ο Giamatti στα καλύτερά του. Ιδιαίτερο σινεφίλ ενδιαφέρον παρουσιάζει η εμφάνιση διάσημων σκηνοθετών σε μικρά περάσματα στην πορεία του έργου, όπως των Denys Arcand, David Cronenberg, Ted Kotcheff και Atom Egoyan. 
Ταινία για να εξοικειωθείτε με τους όρους bootlegging, moonshine και hillbilly. Κάτι ανάλογο (με παράνομη παρασκευή αλκοόλ) είδαμε στο Thunder Road του '58 με τον Μπόμπι Μίτσαμ. O John Hillcoat στο Lawless ενδιαφέρεται περισσότερο για τις συνθήκες αυτές που οδήγησαν στην κλιμάκωση της βίας και αυτή μας παρουσιάζει με κάθε ευκαιρία. Στο σενάριο του Νικ Κέιβ, οι ήρωες δεν έχουν άλλοι επιλογή παρά να συνεχίσουν αυτό που κάνουν με όποιο κόστος. Στο τέλος του έργου θα έχουν αλλάξει δουλειά και συνήθειες αλλά την εποχή που η κόντρα φούντωνε, δεν ήθελαν να κάνουν πίσω. Όλοι οι ηθοποιοί σε καλή φόρμα. Η Jessica Chastain συμμετέχει σε άλλο ένα έργο, από τα 10 που έχει εμφανιστεί τα τελευταία δύο χρόνια. Ο Gary Oldman κάνει ένα αγριεμένο πέρασμα. Ο Guy Pearce (και η χωρίστρα του) κερδίζει άνετα το βραβείο του καλύτερου κακού της χρονιάς. Και η ταινία θα ξεχαστεί με τον καιρό, εκτός από τους φίλους των γκανγκστερικών ταινιών.
Η πρώτη ταινία του Luis Bunuel στο Μεξικό. Για τους φτωχούς και καταφρονημένους, με επίκεντρο τα παιδιά και τους νέους στα περίχωρα της Πόλης του Μεξικού. Συγκινητική και σκληρή αποτύπωση μιας εποχής που σε κάποιες περιοχές του κόσμου δεν φαίνεται να έχει αλλάξει και τίποτα. Τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή έρχονται σε σύγκρουση με το κατεστημένο και η παιδική εγκληματικότητα είναι η μόνη λύση. Ή μήπως όχι;
Γαλλοϊταλική παραγωγή με Άγγλο πρωταγωνιστή: είναι η ταινία Le Roi de Coeur, δηλαδή βασιλιάς της καρδιάς, τουτέστιν «ρήγας κούπα» (από τα τραπουλόχαρτα) και πρωταγωνιστεί ο νεαρός τότε Alan Bates, ο οποίος πάλι μου θυμίζει τον Mel Gibson. Τι πραγματεύεται αυτό το σχετικά άγνωστο έργο; 
Ιστορία εμφυλίου, με μία ομάδα από Νότιους στρατιώτες που σε μία περίεργη αποστολή στα Rocky Mountains (πολύ μακριά από το θέατρο του πολέμου) σώζουν μία Βόρεια γυναίκα από τα αιμοδιψή χέρια Ινδιάνων. Η συγκεκριμένη ταινία δεν ξέρω σε τι αποσκοπούσε και γυρίστηκε. Εντάξει, θα θυμόμαστε την αυτοθυσία τους, καλός και ως αξύριστος λοχαγός ο Errol Flynn (αλλά πάντα λίγο μονοδιάστατος), και ευτυχώς το ρομαντικό στοιχείο είναι υποβαθμισμένο, αλλά αυτό το τελευταίο γουέστερν του Flynn (του οποίου η καριέρα είχε πάρει την κατιούσα χωρίς εισιτήριο επιστροφής) ήθελε μάλλον να παρουσιάσει το γεγονός ότι όλοι οι Αμερικανοί ενωμένοι μπορούν να νικήσουν τους κακούς! Και το 1950 οι κακοί ήταν η κομουνιστική ΕΣΣΔ, αν μη τι άλλο. Σενάριο από τον Winston Miller (που έγραψε επίσης το αγαπημένο My Darling Clementine), τα γυρίσματα έγιναν όλα σε εξωτερκούς χώρους και η (ολίγον διεκπεραιωτική) σκηνοθεσία έγινε από τον William Keighley, ο οποίος ξανασυνεργάστηκε με τον Flynn στις περιπέτειες του ήρωα με τα κολάν Ρομπέν των Δασών. Άλλα έργα που είδαμε από τον σκηνοθέτη είναι τα Bullets or Ballots και The Street with No Name.
Σε μεγάλη σκηνοθετική ρέντα βρίσκεται ο Pedro Almodovar, που κατάφερε να μας ξετρελάνει ακόμα και με το τελευταίο του έργο, το Δέρμα που κατοικώ. Λίγο η περίεργη/ενδιαφέρουσα υπόθεση (κλείσιμο ματιού στο Μάτια δίχως πρόσωπο;), λίγο η ανωμαλία των πρωταγωνιστών και όχι μόνο (που μόνιμα βλέπουμε στα έργα του), λίγο τα θριλερικά στοιχεία, κυρίως όμως η έξυπνη παρουσίαση πρώτα της ιστορίας στο παρόν, μετά η άσχετη φαινομενικά ιστορία του παρελθόντος, που στο τέλος ενώνονται, με όλα αυτά κατάφερε να μας δώσει την ανατροπή της χρονιάς, την ανατροπή που ίσως δεν θέλαμε να δούμε!
Συγκίνηση και ωραία ατμόσφαιρα, το Κοτόπουλο με δαμάσκηνα είναι ένα γαλλικό ερωτικό δράμα από τους δημιουργούς Vincent Paronnaud & Marjane Satrapi του Persepolis που εξελίσσεται στο Ιράν πριν την Ιρανική Επανάσταση. Κάποιες καρτουνίστικες σεκάνς θυμίζουν Persepolis φυσικά και εμπλουτίζουν πανέμορφα την στυλιστικά όμορφη ταινία. Ο Mathieu Amalric αποδεικνύει (σε μένα περισσότερο) ότι είναι ένας από τους καλύτερους σύγχρονους Γάλλους ηθοποιούς. Βασίστηκε σε ένα κόμικ που είχε σχεδιάσει και γράψει πριν λίγα χρόνια η ίδια η Satrapi. 
Η ταινία Niagara είναι ένα από τα πιο γνωστά φιλμ-νουάρ επειδή i) είναι από τα πρώτα έγχρωμα (technicolor) νουάρ και ii) συμμετέχει η Marilyn Monroe με τα έντονα κόκκινα βαμμένα χείλη της! Παρά τη συμμετοχή του Charles Brackett στο σενάριο (μέχρι το '50 συνεργάτης του Billy Wilder) και του Henry Hathaway στη σκηνοθεσία, η ταινία αποτελεί περισσότερο μια τουριστική παρουσίαση των καταρρακτών του Νιαγάρα (και όλων των γύρω αξιοθεάτων) και λιγότερο μια ταινία θρίλερ. Σώζεται από κάποιες σεκάνς όπως, ας πούμε, αυτής με το κυνηγητό μέσα στο καμπαναριό και τις σιωπηλές/ακίνητες καμπάνες, αλλά στο σύνολό της είναι ένα προβλέψιμο έργο με ηθικοπλαστικό φινάλε (όλοι οι κακοί πρέπει να πεθάνουν). Ήταν να πρωταγωνιστήσει η Anne Baxter αλλά όταν αποχώρησε, αποφασίστηκε να δοθεί περισσότερο έμφαση στο χαρακτήρα (και το κορμί) της Monroe που σχεδιάζει να δολοφονήσει τον ψυχολογικά ανισόρροπο άντρα της Joseph Cotten.
Ο τηλεοπτικός ηθοποιός Art Carney πρωταγωνίστησε σε λίγες ταινίες τη δεκαετία του ’70, όντας κάποιας ηλικίας, κέρδισε το όσκαρ το ’75 για το Harry and Tonto (με αντιπάλους τους Al Pacino, Jack Nicholson, Dustin Hoffman και Albert Finney!!!) και το 1977 πρωταγωνιστεί σε ένα νεο-νουάρ έργο του σκηνοθέτη Robert Benton (δύο χρόνια πριν βγάλει το Kramer vs. Kramer) και σε παραγωγή του Robert Altman. Βετεράνος ιδιωτικός ντετέκτιβ θα αναλάβει μία περίεργη υπόθεση. Η εξαφάνιση της γάτας της αλλοπαρμένης Lily Tomlin θα είναι η άκρη του μίτου που θα οδηγήσει σε μια μπλεγμένη υπόθεση που έχει απ’όλα: σεξ και βία, απιστίες και βρώμικο χρήμα, πολλά πτώματα και μοιραίες γυναίκες. Εύστοχη η επιλογή του ηλικιωμένου ντετέκτιβ που δουλεύει με το «κλασικό σύστημα» των ντετέκτιβ (δηλαδή κυρίως με το μυαλό του) που γνωρίσαμε από τις ταινίες του ’40 και του ’50, καθώς έτσι ο σκηνοθέτης βρίσκει ευκαιρία να σχολιάσει το τέλος μιας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά οι χαρακτήρες του έργου δε φαίνεται να το έχουν συνειδητοποιήσει. Το The Late Show είναι ένα σχετικώς άγνωστο, μικρό διαμαντάκι (μικρό είπαμε, έτσι;) που αξίζει να αναζητήσετε/ ανακαλύψετε. 
Τα χρόνια θα περάσουν, τα μαλλιά θα γκριζάρουν, θα συμβιβαστείς στην καθημερινότητα, στις επιταγές του κοινωνικού καθωσπρεπισμού, αλλά στο βάθος του μυαλού σου θα υπάρχουν εκείνα τα χρόνια, ή εκείνες μόνο οι στιγμές που ερωτεύτηκες, που έζησες πραγματικά ξέγνοιαστα και ελεύθερα, όπως -ας πούμε- ένα βράδυ σε μια μοναχική παραλία με το κορίτσι που αγαπάς και σε αγαπάει.
Μια εσωτερική ματιά στον κόσμο του ροντέο, στους ανθρώπους που δελεάζονται από το εύκολο χρήμα, στους άντρες που εθίζονται στην έκρηξη αδρεναλίνης και τεστοστερόνης χωρίς να λογαριάζουν οικογένεια και παιδιά. Πολύ καλή η ταινία του Nicholas Ray, η οποία μάς συστήνει έναν άγνωστο κόσμο, κάτι σαν τσίρκο με νοσταλγούς της Άγριας Δύσης. Το έργο έχει και στοιχεία ερωτικού δράματος, καθώς ο Robert Mitchum, ως παλαίμαχος σταρ του ρόντεο, θα δώσει τις συμβουλές του στον "μαθητή" Arthur Kennedy, θα πάρει επίσης το 50% των κερδών, αλλά θα διαπληκτίζεται με τη σύζυγο του Κένεντι, που υποδύεται η Susan Hayward, μέχρι το σημείο να τη γοητεύσει και να δημιουργήσει προβλήματα σ'αυτό το επαγγελματικό/ερωτικό τρίγωνο. Η ταινία The Lusty Men κυκλοφόρησε στα ελληνικά με δύο τίτλους: «Σκληροί άντρες» και «Ο πόθος των δύο».
Την εποχή που οι δημιουργοί έφτιαχναν μία ταινία (τουλάχιστον) τη χρονιά. Ο Όλτμαν μετά την κωμωδία (MASH), μετά το γουέστερν (McCabe and Mrs. Miller), μετά το θρίλερ (Images), μετά το φιλμ-νουάρ (The Long Goodbye), ασχολείται με το γκανγκστερικό είδος αλλά, φυσικά, με έναν πιο ρεαλιστικό, μη-χολιγουντιανό, αρκετά ήρεμο και εστιασμένο στους χαρακτήρες τρόπο. Όταν κινηματoγραφούσε το βιβλίο του Edward Anderson δεν ήξερε ότι είχε γυριστεί ξανά πριν χρόνια από τον Nicholas Ray στο κλασικό They Live By Night. Δεν πρόκειται να δείτε κάτι αντίστοιχο του Νονού ή του Μπόνι και Κλάιντ. Το Thieves Like Us είναι περισσότερο μια πολύ καλή αναπαράσταση της εποχής του '30 (ειδικά της μετά-κραχ εποχής) με επίκεντρο τρεις δραπέτες που ειδικεύονται στις ληστείες τραπεζών. Πρωταγωνιστικό ζευγάρι ο Keith Carradine και η Shelley Duvall, η οποία εκείνη την εποχή έπαιζε σχεδόν αποκλειστικά σε έργα του Altman. 
Όλοι πιστεύω ότι περιμέναμε κάτι περισσότερο/καλύτερο από την τελευταία δουλειά του Tim Burton με τίτλο Dark Shadows. Έχοντας (πάλι) τον Johnny Depp για πρωταγωνιστή και ένα ελκυστικό/πληθωρικό καστ σε δεύτερους ρόλους (Michelle Pfeifer, Helena Bonham Carter, Jackie Earle Haley, Eva Green), η ταινία με απογοήτευσε κυρίως επειδή είχε έλλειψη συνοχής. Θα προτιμούσα να ακολουθήσει και να εξελίξει το σατιρικό στυλ που είχαν κάποιες σκηνές. Αντ' αυτού, οδηγηθήκαμε στην αχαλίνωτη φαντασία με ένα φινάλε που δεν κολλούσε καθόλου με το υπόλοιπο έργο. Πέσανε τελικά στην παγίδα της μόδας με το βαμπιρικό μύθο και την πάτησαν. 
Όταν κυκλοφόρησε αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη επειδή α) ήταν μια παραγωγή από τη Νέα Ζηλανδία (χωρίς να έχει σχέση με τον Peter Jackson) και β) είχε το άκουσον-άκουσον θέμα με τα πρόβατα που γίνονται ζόμπι και επιτίθονται στους ανθρώπους! Απίστευτη σάτιρα των ταινιών-ζόμπι, η οποία είναι εξίσου αιμοτοκυλισμένη και σιχαμερή. Τελικά, με τα χρόνια που πέρασαν το Black Sheep παρακολουθείται ξανά μόνο με μεγάλη παρέα και κανιβαλιστική διάθεση. 
Αρκετά χρόνια από την προηγούμενη ταινία του, ο Peter Weir έκατσε ξανά στην καρέκλα του σκηνοθέτη και μας παρέδωσε το The Way Back. Μια ταινία επιβίωσης για μια μικρή ομάδα ανθρώπων που το σκάνε από ένα γκούλαγκ της Σιβηρίας και διασχίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα σε βουνά, χιόνια, ερήμους μέχρι να φτάσουν στα Ιμαλάια και μετά να πρέπει να καταλήξουν στην Ινδία. Πολυπληθέστατο καστ με τον νεαρό Jim Sturgess να ηγείται της προσπάθειάς τους (ο νεαρός δίπλα στον Kevin Spacey στο 21), με τον Ed Harris, τον Colin Farrell, τον Mark Strong, αλλά και τη μικρή Saoirse Ronan που γνωρίσαμε στο The Lovely Bones και ξαναείδαμε στο Hanna. Παρόλο που η ταινία είναι καλογυρισμένη και παρόλο που ο Weir έχει ξανασχοληθεί με το θέμα της επιβίωσης (αν θυμηθούμε την Ακτή του Κουνουπιού), εδώ δεν μεγαλουργεί ίσως επειδή η σκιαγράφιση των χαρακτήρων είναι κάπως επιφανειακή και ίσως επειδή έχουμε δει αρκετά άλλα έργα με παραπλήσια θεματολογία.
Ο πρωταγωνιστής μας (με ελάχιστα διαπιστευτήρια, κάτι σαν τον "Man with no name" του Ίστγουντ) είναι περαστικός από τη μικρή πόλη Agry Town, την οποία διοικούν και ορίζουν τα αδέρφια Agry, μπλέκεται στις υποθέσεις τους και βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του ουκ ολίγες φορές. Είναι αυτές οι επιλογές στη ζωή του πρωταγωνιστή που καθορίζουν τελικά το ήθος του χαρακτήρα του, παρόλο που μπορεί να τον βάλουν σε περιπέτειες. Δε θα νοιαστεί αν θα τον βάλουν φυλακή (που θα τον βάλουν) ή αν θα μπει θηλειά γύρω από το λαιμό του (που θα μπει) ή αν θα τον πυροβολήσουν πισώπλατα (που θα τον πυροβολήσουν)! Πραγματικά, ο Μπουκάναν καλπάζει μόνος του, όπως λέει κι ο τίτλος Buchanan Rides Alone, κι όποιος θέλει (και έχει τα κότσια) ακολουθεί. Άλλο ένα γουέστερν του Budd Boetticher με τον Randolph Scott. Λοιπές πληροφορίες στις παλιότερες αναφορές (στα αντίστοιχα tags).
Είχαν ρωτήσει κάποτε τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ γιατί δεν γυρίζεται καμιά ταινία για καθημερινούς ανθρώπους. Είχε απαντήσει: γιατί να ξαναγυρίσουμε το The Crowd; Πραγματικά, αυτό που παρακολουθούμε είναι η ιστορία ενός απλού, καθημερινού ζευγαριού, με τον υπάλληλο άντρα και τη νοικοκυρά γυναίκα, τα προβλήματα στη σχέση τους και στην ανεύρεση δουλειάς, τις προσπάθειες για επιβίωση, την ανατροφή των παιδιών τους. Ο πολυ-πετυχημένος σκηνοθέτης της MGM τη δεκαετία του '20 King Vidor αποφάσισε να γυρίσει ένα πιο προσωπικό πρότζεκτ που είχε μεγάλο κίνδυνο αποτυχίας. Με την εμπνευσμένη χρήση της κάμερας και τα καλοστημένα πλάνα, μας παρέδωσε μία από τις καλύτερες και πιο ρεαλιστικές αμερικανικές ταινίες του βωβού κινηματογράφου. Πανέξυπνη και γλυκόπικρη η σκηνή με τον κλόουν στην αρχή και στο τέλος του έργου. Ήταν η εποχή που το βουβό σινεμά είχε φτάσει σε υψηλά επίπεδα τεχνικής, αλλά ο ερχομός του ήχου και οι περιορισμοί του νέου μέσου έριξαν ταφόπλακα στην εξέλιξη της εικόνας. Έπρεπε να περάσουν σχεδόν δέκα χρόνια για να ξαναδούμε παραπλήσιες εικόνες. Πρωταγωνίστρια η Eleanor Boardman, τότε σύζυγος του σκηνοθέτη και στο ρόλο του συζύγου ο James Murray, που οχτώ χρόνια μετά την κυκλοφορία του έργου έφυγε από τη ζωή όντας μόλις 36 ετών, ζώντας τα τελευταία χρόνια της ζωής του μέσα στη ζητιανιά. 
Κωμική περιπέτεια εποχής, με πρωταγωνιστές μερικά από τα πιο διάσημα πρόσωπα της εποχής: οι James Caan και Elliott Gould είναι ο Χάρι και ο Γουόλτερ αντίστοιχα, οι δύο ατζαμήδες μικροκακοποιοί και ατάλαντοι θεατράνθρωποι που μέσα στη φυλακή έρχονται σε επαφή με τον διάσημο, κοσμοπολίτη κλέφτη Michael Caine, απ'τον οποίο αποσπούν το σχέδιο διάρρηξης μιας τράπεζας. Στο πλευρό τους θα σταθεί και η φεμινίστρια, ιδιοκτήτρια εφημερίδας Diane Keaton που δεν χωνεύει τον Caine. Με το μεγάλο κόλπο, ονειρεύονται να βρεθούν στα μεγάλα σαλόνια της Νέας Υόρκης του 19ου αιώνα, εξ ου και ο τίτλος Harry and Walter Go to New York. Ήταν μία από τις πιο φιλόδοξες ταινίες της χρονιάς της, αλλά σύμφωνα με τα λεγόμενα του σκηνοθέτη Mark Rydell, η Columbia έκοψε μεγάλο μέρος του έργου με κύριο θύμα τα αστεία. Κάτι που τελικά δικαιολογεί την κάπως μέτρια συνοχή του έργου. Παρόλο που δεν το λες κακό το έργο και παρά τις μερικές καλοστημένες σκηνές, νιώθεις ότι τα αστεία θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. 
Έναν κυνικό αμερικανό έμπορο στην εξωτική αλλά και πολύπαθη Δαμασκό (την αρχαιότερη πόλη που κατοικείται αδιαλείπτως από το 6000 π.Χ. πιθανών) υποδύεται ο Humphrey Bogart, που ασκεί όμως και μερικές σκοτεινές συναλλαγές, επί γαλλικής κατοχής όλα αυτά. Ο Γάλλος αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών Lee J. Cobb(!) θα θελήσει να συναντηθεί με τον αρχηγό των ανταρτών για να του μιλήσει για εκεχειρεία, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ξεσκεπάσει το δίκτυο των λαθρέμπορων όπλων. Κάπως έτσι, οι δρόμοι τους θα συγκλίνουν και τα πράγματα θα περιπλακούν από ένα ερωτικό τρίγωνο που θα δημιουργηθεί με την προστατευόμενη του Cobb. 
