Shampoo

Κομμωτής που "αγαπάει" όλες τις γυναίκες, αλλά δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει, ανακαλύπτει λίγο αργά ότι έχει αισθήματα και τελικά καταλήγει μόνος, αφού τον παρατάνε όλες. Τέτοια ταινία μόνο τη δεκαετία του '70 θα μπορούσε να βγει. Ο Hal Ashby υπογράφει τη σκηνοθεσία. Το σενάριο του Σαμπού έγραψε ο Warren Beatty μαζί με τον Robert Towne (που ένα χρόνο πριν είχε γράψει το Chinatown). Ο πρώτος φυσικά υποδύεται τον μεγάλο γόη (θα μπορούσε κάποιος κακοπροαίρετος να πει ότι υποδύεται τον εαυτό του), με τις Julie Christy, Goldie Hawn και Lee Grant να τον πλαισιώνουν μέσα και έξω από τα σεντόνια. Λέγεται ότι ο ρόλος του βασίστηκε σε διάφορους κομμωτές που μπλέχτηκαν και ως παραγωγοί στο Χόλιγουντ. Όλη η ιστορία εκτυλίσσεται από το απόγευμα και το βράδυ της παραμονής των αμερικανικών εκλογών του 1968 ως την επόμενη μέρα, όταν και βγήκε νικητής ο Νίξον για πρώτη φορά. Ενδιαφέρουσα καταγραφή των ηθών της εποχής (ελεύθερες σχέσεις, χίπικη κουλτούρα, στο background ακούμε διάφορες αρλούμπες του Νίξον), αλλά και απίστευτα χτενίσματα! Εν συνόλω, όχι και κάτι σπουδαίο το έργο, αλλά έχει το ενδιαφέρον του.

$

Δολάρια! Ακριβώς αυτό το σύμβολο του δολαρίου είχε για τίτλο η ταινία του Richard Brooks, παραγωγής 1971, που στα ελληνικά τη μεταφράσαμε ως Το κόλπο αρχικά και μετά Σ' αυτή την πόλη υπάρχουν καθάρματα. Ένα πανέξυπνο και καθόλου αιματηρό κόλπο ληστείας οργάνωσε ο Warren Beatty δουλεύοντας εκ των έσω σε μια γερμανική τράπεζα. Βοηθός του η (πολύ) νεαρή Goldie Hawn, η οποία απέσπασε τα κλειδιά των θυρίδων από τρεις τύπους των οποίων οι δραστηριότητες δεν είναι και τόσο νόμιμες. Μέχρι να έρθει το κόλπο, όμως, περνάει ένα ψιλοβαρετό σαραντάλεπτο με τον σκηνοθέτη Richard Brooks να θέλει να παίξει με τα νεύρα μας. Και στο τέλος ακολουθεί ένα ανελέητο κυνηγητό στους δρόμους και στα τρένα του Αμβούργου, σε χωράφια και πάνω σε πάγους. Έχει μια μικρή αγωνία προς το τέλος περιμένοντας να δεις την έκβαση, αλλά ουσιαστικά δεν μας άφησε και καμιά τρελή εντύπωση. Πέρα από μια γερή δόση νυχτερινής ζωής στη Γερμανία της δεκαετίας του '70! Σημειώνουμε μόνο ότι τη μουσική της ταινίας υπέγραψε ο Quincy Jones.

Υπάρχει μια φήμη που λέει ότι η Goldie Hawn δεν πρόλαβε να δει ολοκληρωμένη την ταινία, ούτε στην πρεμιέρα της. Όταν μετά από χρόνια την πέτυχε στην τηλεόραση, λέγεται ότι την έκλεισε στα μισά του έργου!