None but the Lonely Heart (Στο διάβα της ζωής)

Βαρύ μελόδραμα, μουχλιασμένο από την υγρασία και την ομίχλη του Λονδίνου, με τον Cary Grant πρωταγωνιστή στη ταινία None But the Lonely Heart που του έδωσε τη δεύτερη και τελευταία υποψηφιότητα για όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου για το ρόλο ενός νέου άντρα που θέλει να ζήσει τη ζωή του όπως αυτός τη θέλει και να τριγυρίζει στον κόσμο χωρίς να εξαρτάται από κανέναν. Όταν επιστρέφει στο σπίτι, πάντα κοντραρίζεται με τη χήρα μητέρα του. Επειδή «στρωμένη» δουλειά έχει, αλλά αυτός έχει αλλού το μυαλό του και δε θέλει να συμβιβαστεί με δουλειά και οικογένεια, έτσι όπως προστάζει η επιταγή της κοινωνίας. Θα προτιμήσει να συνάψει σχέσεις με μια νεαρή που είναι μπλεγμένη με τον λονδρέζικο υπόκοσμο, παρά με την νεαρή μουσικό από τη γειτονιά του που τον αγαπά. Όταν μάθει ότι η μητέρα του είναι άρρωστη από ανίατη ασθένεια, θα κάτσει να δουλέψει και να φροντίσει το μαγαζί. Το μπλέξιμο του με τους περιθωρειακούς τύπους θα βαθύνει και θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να αποφασίσει τελικά τι θα κάνει με τη ζωή του: θα ακολουθήσει το δρόμο της «αμαρτίας» (με τα εύκολα λεφτά και τον κίνδυνο) ή της «αρετής» (με τη συμβιβασμένη ζωή του απλού πολίτη);

Γνωστό και πολυπαιγμένο ίσως το θέμα, αλλά εδώ παρουσιάζεται εντελώς μελοδραματικά, με πολλή καλή εξέλιξη της πλοκής. Αναμενόμενο ίσως το τέλος, αλλά ανθρώπινη και συγκινητική η τελική σεκάνς. Για την ερμηνεία της μητέρας, η Ethel Barrymore απέσπασε το όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου, στην πρώτη της κινηματογραφική επανεμφάνιση έντεκα χρόνια μετά. Χάρη σ'αυτό το έργο, παράτησε το Μπρόντγουεϊ και τη Νέα Υόρκη και μετακόμισε στο Χόλιγουντ για μια δεύτερη κινηματογραφική καριέρα. Μια εντελώς διαφορετική ταινία για τον κύριο Γκραντ, που ίσως αξίζει για αυτόν και μόνο το λόγο. Ο Barry Fitzgerald προσθέτει άλλη μια χαρακτηριστική δευτεραγωνιστική συμμετοχή και ο ελληνικής καταγωγής George Coulouris έχει το ρόλο του αντιπάλου, ας πούμε, του Γκραντ. Η ταινία βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Richard Llewellyn, και το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο θεατρικός συγγραφέας Clifford Odets, στην πρώτη του απόπειρα να καθίσει πίσω από την κάμερα.

Pinky (Πίνκι, η μιγάς)

Η Πίνκι είναι η εμφανισιακά λευκή εγγονή μιας μαύρης υπηρέτριας που επιστρέφει μετά από χρόνια (και σπουδές στη Βοστόνη) στο φτωχικό της σε μια μικρή κωμόπολη του Νότου. Ζώντας στο Βορρά σαν λευκή, είχε ξεχάσει τι σημαίνει να έχεις την ταμπέλα του Νέγρου στο Νότο. Αυτά που συναντάει πίσω στο σπίτι είναι η προκατάληψη, η λεκτική και όχι μόνο βία, ο ρατσισμός. Θα αναγκαστεί, για χάρη της γιαγιάς της, να πάει να δουλέψει ως νοσοκόμα στο σπίτι μιας αχώνευτης, πλούσιας, ηλικιωμένης κυρίας που βρίσκεται με το ένα πόδι στον τάφο. Η Πίνκι έχει μόνο κακές αναμνήσεις από αυτήν την ψηλομύτα γεροντοκόρη, αλλά με τον καιρό θα καταλάβει πόσο λάθος είχε κάνει. Μια περίεργη σχέση θα δημιουργηθεί μεταξύ τους και με το θάνατο της κυρίας θα κληρονομήσει τη μεγάλη έπαυλη. Αυτό θα την φέρει μπροστά στο δίλημμα: να γυρίσει στη Βοστόνη και να ζήσει μαζί με τον λευκό γιατρό που την αγαπάει ή να μείνει και να διεκδικήσει το σπίτι από τους συγγενείς/αρπαχτικά της κυρίας;

Η ταινία ήταν άλλο ένα πρότζεκτ του μεγαλοπαραγωγού Darryl F. Zanuck με το οποίο ήθελε να ταράξει τα ήρεμα νερά της εποχής. Με το Συμφωνία κυρίων του '47 ασχολήθηκε με τον αντισημιτισμό, εδώ «παίζει» με το πάντα ευαίσθητο θέμα του ρατσισμού προς τους μαύρους. Τη σκηνοθετική μπαγκέτα είχε αναλάβει ο John Ford, αλλά ο Ζανούκ τον απέλυσε επειδή δεν του άρεσε η σκηνοθετική του προσέγγιση και έτσι κάλεσε τον Elia Kazan. Αυτός ήρθε και ανέλαβε κατευθείαν χωρίς να διαβάσει το σενάριο, καθώς ένιωθε ότι το χρώσταγε στο Ζανούκ επειδή αυτός τον ανέδειξε. Η ταινία κέρδισε τρεις υποψηφιότητες για τις ερμηνείες των βασικών πρωταγωνιστριών, α' γυναικείου ρόλου στη νεαρή Jeanne Crain και β' γυναικείου ρόλου στην έγχρωμη Ethel Waters και στην παλαίμαχη Ethel Barrymore. Όσον αφορά την επίδραση που είχε η ταινία, να πούμε απλά ότι η πόλη Μάρσαλ στο Τέξας απαγόρευσε την προβολή της ταινίας. Φαίνεται ότι δεν τους πολυάρεσε αυτό που έβλεπαν στην μεγάλη οθόνη. Η ταινία, παρά τους μελοδραματισμούς της, είναι πολύ ενδιαφέρουσα για το ιδιαίτερο θέμα της. Με ένα παρόμοιο θέμα ασχολήθηκε και ο Douglas Sirk δέκα χρόνια αργότερα στο Immitation of Life (Αυτή είναι η ζωή μου).

Deadline - U.S.A.

Ο Humphrey Bogart είναι ο εκδότης μιας εφημερίδας και έχει να αντιμετωπίσει το κλείσιμο της εφημερίδας του ενώ ταυτόχρονα πρέπει να συνδυάσει τις διάφορες ιστορίες για να ξεσκεπάσει έναν γκάνγκστερ που εξουσιάζει ολόκληρη την πόλη, να τα βγάλει πέρα με τους τραμπουκισμούς και τις απειλές του, αλλά και να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι η πρώην γυναίκα του ετοιμάζεται να ξαναπαντρευτεί. Η δυναμική ταινία Deadline - U.S.A. έχει τον ταλαντούχο Richard Brooks να σκηνοθετεί το δικό του σενάριο. Η ταινία επικεντρώνεται φυσικά στο δημοσιογραφικό κομμάτι και στη δύναμη του Τύπου. Δείτε την για να συγκρίνετε τον ιδεαλιστή πρωταγωνιστή μας με τους δημοσιογραφίσκους του σήμερα και για να θυμηθούμε (ή, πρωτοδούμε) πώς φτιάχνονταν μια εφημερίδα πριν 50 και βάλε χρόνια χωρίς υπολογιστές και μοντέρνα τεχνολογία. Το συμπρωταγωνιστικό καστ στέκει καλά στο ύψος του, αλλά η ταινία είναι καθαρά μια ταινία του Μπόγκι! Σημειώστε πως στα ελληνικά τιτλοφορήθηκε αρχικά ως Κάτω οι μάσκες και πιο μετά με δεύτερο τίτλο Τιμωρός χωρίς οίκτο.