Civil War

Σε μία Αμερική που ζει ένα νέο φανταστικό (;) εμφύλιο πόλεμο (χωρίς να αναφέρονται οι ακριβείς λόγοι της ρήξης), παρακολουθούμε το ταξίδι μιας ομάδας από ρεπόρτερ και φωτογράφων-ρεπόρτερ όταν αποφασίσουν να πάρουν μόνοι τους το αμάξι και από τη Νέα Υόρκη να κατευθυνθούν νοτίως προς την εμπόλεμη ζώνη που βρίσκεται πολύ κοντά στην Ουάσινγκτον. Και ο επόμενος στόχος τους: να είναι παρόντες στη σύλληψη του προέδρου της χώρας (μιας και οι δυνάμεις των επαναστατικών πολιτειών κερδίζουν διαρκώς έδαφος). Το μικρό τιμ των 4 ρεπόρτερ θα συναντήσει στο δρόμο του διαφόρων λογής καταστάσεις, όπως σκληροπυρηνικούς "πατριώτες" rednecks, αξιωματούχους που κρύβουν πτώματα, πόλεις που είναι αμέτοχες και ζούνε στην κοσμάρα τους και άλλες διάφορες καταστάσεις, με μόνιμο παρονομαστή την αγωνία να επιβιώσουν διασχίζοντας όλα αυτά τα χιλιόμετρα που αποφασίσαν να κάνουν. Σε πρώτο πλάνο πάντως κυριαρχεί η δημοσιογραφική κάλυψη, το καθήκον της ψυχρής αντικειμενικότητας και της αποτύπωσης των αψιμαχιών και των μάταιων θανάτων, η δε πολιτική κάλυψη έρχεται σε δεύτερο ρόλο: ό,τι έγινε, έγινε, το λόγο έχουν τώρα τα όπλα. Και εμείς παρακολουθούμε τη νέα τάξη πραγμάτων.

Η προπέρσινης παραγωγής ταινία Civil War του Alex Garland λέτε να είναι προφητική;

3:10 to Yuma (Οι γίγαντες συγκρούονται/Το τελευταίο τρένο για τη Γιούμα)

Η ιστορία μας απλή: ο οικογενειάρχης ραντσέρης Van Heflin που έχει πολλά οικονομικά προβλήματα, αναλαμβάνει να συνοδεύσει μέσα στα άγρια τοπία έναντι μεγάλης αμοιβής τον αιχμάλωτο και διάσημο κακοποιό Glenn Ford για να τον παραλάβουν οι σερίφηδες στο σιδηροδρομικό σταθμό και να πάρει το τρένο των 3:10 για τη Γιούμα. Ταυτόχρονα η συμμορία του Ford θα προσπαθεί διαρκώς να τον ελευθερώσει. Διάσημη ταινία που σκηνοθέτησε ο Delmer Daves, το 3:10 to Yuma βασίστηκε στην ομότιτλη νουβέλα του Elmore Leonard. Ενδιαφέρον έχει η επιλογή του Ford σε ρόλο κακού. Αλλά αυτό ίσως οδήγησε και στο μόνο μειονέκτημα της ταινίας που ήταν το τέλος της και το τελικό ξεκαθάρισμα. Δεν ήταν εύκολο να παρουσιάσεις τη δεκαετία του '50 ότι ο κακός θα εξοντώσει τον καλό και θα τη βγάλει καθαρή. Επίσης, οι διάσημοι πρωταγωνιστές παρουσιάζουν την κόντρα μεταξύ του ηθικού, εργατικού οικογενειάρχη με τον κυνικό και αριβίστα κακοποιό. Πολύ πιθανό να έχετε δει το remake που βγήκε 50 χρόνια μετά την πρώτη ταινία με τους Christian Bale και Russell Crowe στους αντίστοιχους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Εδώ σε ασπρόμαυρη φωτογραφία ένα από τα καλύτερα γουέστερν της δεκαετίας του '50.

The Natural (Ο καλύτερος)

Από τις πρώτες ταινίες του Barry Levinson, η ταινία The Natural είναι ένα αθλητικό δράμα για έναν υπερ-ταλαντούχο παίκτη του μπέιζμπολ (σχεδόν υπερφυσικού ταλέντου) που λόγω κάποιων καταστάσεων (που τις παρακολουθούμε στα πρώτα 15 λεπτά) δεν καταφέρνει να γίνει επαγγελματίας όταν ήταν μικρός σε ηλικία αλλά εμφανίζεται για πρώτη φορά σε μεγάλη ομάδα στα 36 του χρόνια. Πρωταγωνιστεί ο Robert Redford, ο οποίος εμφανίζεται ξανά μπροστά από την κάμερα μετά από μία αποχή τεσσάρων χρόνων, από το 1980 όπου πήρε το όσκαρ σκηνοθεσίας για τους Συνηθισμένους ανθρώπους. Σε δεύτερους ρόλους η Glenn Close, ο Robert Duvall, η Kim Basinger, αλλά πιο χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του προπονητή που υποδύθηκε ο Wilford Brimley, ένας ηθοποιός καρατερίστας που έκανε την είσοδο του στο σινεμά σε μεγάλη ηλικία. Χαρακτηριστικοί ρόλοι του στο China Syndrome, Coccoon, Absence of Malice. H δε κυρία Close έλαβε την τρίτη της σερί υποψηφιότητα για όσκαρ, μία για κάθε ταινία που είχε βγάλει τα προηγούμενα δύο χρόνια, δηλ. μετά το The World According to Garp του '82 και The Big Chill του '83.

Και η ταινία; Κλασική all-american ταινία όπου μετά την πρόωρη "πτώση", ο πρωταγωνιστής μας επιστρέφει (αν και αρκετά καθυστερημένα), αντιμετωπίζει με ήθος όλες τις αντιξοότητες (και τις ίντριγκες στο εσωτερικό της ίδιας του της ομάδας) και θριαμβεύει. Όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο των δεκαετιών του '20 και του '30. Η ταινία βασίστηκε στο ομότιλο μυθιστόρημα του Bernard Malamud. Παρακολουθείται ευχάριστα, αλλά δεν πρέπει να έχετε περισσότερες απαιτήσεις. Και αν δεν γνωρίζετε από κανόνες μπέιζμπολ, να πω ότι στο έργο δεν αναλύεται τίποτα από τους κανόνες και τον τρόπο παιχνιδιού.