Pretty Baby (Η κουκλίτσα της Νέας Ορλεάνης)

Καταγραφή της ζωής σε "κυριλέ" οίκο ανοχής (με υπηρέτες, μαγείρισσες κλπ) στη Νέα Ορλεάνη των αρχών του 20ου αιώνα. Η Susan Sarandon θα γεννήσει το δεύτερο παιδί της μέσα στον οίκο, και λίγο μετά θα καπαρώσει γαμπρό και θα φύγει από το επάγγελμα. Θα παρατήσει και τη 12χρονη κόρη της (που υποδύεται η επίσης 12χρονη τότε Brooke Shields), μεγαλωμένη μέσα στον οίκο μαζί με τις άλλες πόρνες. Ο νεαρός φωτογράφος Keith Carradine, μόνιμος θαμώνας (αλλά όχι... πελάτης) θα θελήσει να πάρει υπό την προστασία του τη μικρή. Μετά τον πλειστηριασμό από τους πελάτες για το "λουλούδι" της μικρής, φυσικά! Επειδή αυτή είναι η Pretty Baby του τίτλου.

Υπάρχει περίπτωση να γυριζόταν ταινία με τέτοιο θέμα τη σήμερον εποχή;! Κατά τ' άλλα, εξαιρετική αναπαράσταση εποχής (κουστούμια/σκηνικά) παρόλο που οι περισσότερες σκηνές είναι εσωτερικές, με την υπογραφή του Louis Malle (την εποχή που γύριζε ταινίες στην Αμερική). Δεν μου άφησε όμως και τις καλύτερες εντυπώσεις, οπότε το θεωρώ από τα μέτρια έργα του κ. Malle.

The Silent Partner (Ένας δολοφόνος πέρασε)

Καναδέζικο έργο, ένα μίγμα νεο-νουάρ και χιτσκοκικού θρίλερ, ένα παιχνίδι γάτας-ποντικιού ανάμεσα στον βαριεστημένο από τη ζωή ταμία Elliot Gould και τον αδίστακτο ληστή Christopher Plummer. Ο πρώτος αντιλαμβάνεται ότι ο δεύτερος θα επιχειρήσει ληστεία στην τράπεζά του και καταφέρνει να ξεγελάσει και τον ληστή και την τράπεζα, κρατώντας αυτός τα λεφτά. Ο Plummer θα του γινεί στενός κορσές για να πάρει τα λεφτά. Ουσιαστικά, έχει γίνει ο συνεργός του, εξ ου και ο τίτλος The Silent Partner.
Πρωτότυπο σενάριο από τον Curtis Hanson, που θα ασχοληθεί αργότερα και με άλλα θρίλερ (βλέπε The bedroom window, The river wild, The hand that rocks the cradle, LA Confidential). Μία βίαιη δολοφονία προς το τέλος του έργου θα οδηγήσει τους πρωταγωνιστές στην τελική αναμέτρηση. Σκηνοθεσία από τον Daryl Duke, που ασχολήθηκε περισσότερο με τηλεοπτικές δουλειές. Αποτέλεσε την ταινία της χρονιάς του 1978 στον Καναδά. Ένα άγνωστο πλέον έργο που αξίζει να ανακαλύψετε.

Dangerous (Μία επικίνδυνη γυναίκα)

Ρεσιτάλ ερμηνείας από τη Bette Davis στο έργο Dangerous του 1935. Κέρδισε το πρώτο της όσκαρ, αλλά η Ντέιβις πάντα ανέφερε ότι ήταν βραβείο-εξιλέωση επειδή δεν κέρδισε την προηγούμενη χρονιά το βραβείο για το Of Human Bondage. Υποδύεται μία πρώην διάσημη ηθοποιό του θεάτρου, νυν αλκοολική, που θα την πάρει υπό την προστασία του ο αρχιτέκτονας Franchot Tone. Θα τη γιατρέψει και θα ρισκάρει τα οικονομικά του για να την ανεβάσει ξανά στο θεατρικό σανίδι. Θα ρισκάρει όμως και τον αρραβώνα του μιας και θα έχει αρχίσει να την ερωτεύεται. Το δράμα θα περιπλακεί επειδή το κρυφό παρελθόν της Ντέιβις θα αποτελέσει τροχοπέδη στα σχέδια τους. Από τα καλύτερα έργα της χρονιάς του '35.

Red Dust (Μια γυναίκα πειρασμός)

Η ταινία Red Dust από τη χρονιά του 1932 είναι αρκετά παλιομοδίτικη με θέμα τη σκληρή ζωή σε φυτείες πλαστικού στην εξωτική Ινδοκίνα. Είναι όμως αρκετά απελευθερωμένη (πες το και "χύμα") σε θέματα σεξουαλικής φύσεως, μιας και βρισκόμαστε στην εποχή προ του κώδικα Χέιζ, αλλά και ολίγον ρατσιστική απέναντι στους κινέζους. Τη σκηνοθέτησε ο Victor Fleming για λογαριασμό της MGM καθοδηγώντας τον Clark Gable (ως τον ιδιοκτήτη της φυτείας), τη Jean Harlow (μία πόρνη που συζεί με τον Gable) και τη Mary Astor (η σύζυγος ενός τοπογράφου που θα της την "πέσει" ο Gable). Το σενάριο βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό του 1928 κάποιου Wilson Collison. Γυρίστηκε σε ριμέικ το 1953. Η ταινία ήταν το Mogambo, πάλι με τον Clark Gable και την Ava Gardner στο ρόλο της Harlow και τη Grace Kelly στο ρόλο της Astor.

Colorado Territory

Ο Raoul Walsh αντιγράφει τον εαυτό του και παίρνει το σενάριο της ταινίας του High Sierra και το τοποθετεί στην άγρια Δύση. Στο Colorado Territory, ο Joel McCrea έχει το ρόλο του Humphrey Bogart και προσπαθεί να κάνει μία τελευταία ληστεία και να αποσυρθεί. Στους γυναικείους ρόλους η Virginia Mayo υποδύεται τη γυναίκα που θα τον ακολουθήσει μέχρι τέλους και η Dorothy Malone υποδύεται τη γυναίκα που θα κάνει πίσω μόλις μάθει την αλήθεια γύρω από τον McCrea. Συνεχής δράση, πιστολίδια, ίντριγγα, πισώπλατα μαχαιρώματα αλλά εντελώς "χάρτινοι" οι δεύτεροι χαρακτήρες και γραφικές ανατροπές οδηγούν στην τελική κλιμάκωση, με αποτέλεσμα να θεωρήσουμε μέτριο το τελικό αποτέλεσμα. Στα ελληνικά βγήκε με δύο τίτλους: «Ματωμένοι βράχοι» και «Ο εκδικητής του κόκκινου βράχου».

The Devil and Miss Jones (Ιδιοτροπίες εκατομμυριούχων)

Μια πιο ρομαντική αντίληψη των πραγμάτων από τους Αμερικανούς του 1941. Τόσο για τον πρωταγωνιστή Charles Coburn, που υποδύεται τον εκατομμυριούχο που αποφασίζει να δουλέψει σε μια από τις εταιρείες του χωρίς να γνωρίζουν ποιος είναι οι υπόλοιποι συνάδελφοι (και βλέπει από πρώτο χέρι πώς έχουν τα πράματα), όσο και για τον νεαρό Robert Cummings, που υποδύεται τον ιδεαλιστή απολυμένο εργαζόμενο που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων και προσπαθεί να φτιάξει σωματείο για τους εργαζομένους. Όλα αυτά (και ολίγον αριστερά) κάποια χρόνια πριν έρθει ο κ. Μακάρθι και αλλάξει τα δεδομένα. Στη μέση της ιστορίας η κυρία Τζόουνς του τίτλου είναι η Jean Arthur, μία από τις πιο διάσημες ηθοποιούς της εποχής της. Σενάριο από τον Norman Krasna σε μία παραγωγή του Frank Ross (που ήταν τότε ο σύζυγος της Arthur). Κωμικές παρεξηγήσεις γύρω από το χώρο εργασίας και εύστοχες πινελιές από τα υπονοούμενα του Coburn, που κέρδισε μία υποψηφιότητα για όσκαρ. Η σκηνοθεσία του The Devil and Miss Jones ανήκει στον έμπειρο Sam Wood, που μας έδωσε ένα καλούτσικο αποτέλεσμα. Λέω καλούτσικο, επειδή νιώθω πως η ιστορία θα μπορούσε να απογειωθεί ακόμα περισσότερο στα χέρια κάποιου άλλου σκηνοθέτη. Ο Coburn και η Arthur συνεργάστηκαν ξανά δύο χρόνια μετά στο καλύτερο The More the Merrier.

The Glass Menagerie

Το θεατρικό του Tennesse Williams The Glass Menagerie μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Irving Rapper με τον ίδιο το συγγραφέα να βοηθάει στο σενάριο. Η ταινία έχει ελάχιστα σκηνικά, τέσσερις όλους κι όλους χαρακτήρες και όλη η πλοκή -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- εκτελίσσεται στο φτωχικό σπίτι της οικογένειας. Η μεταφορά είναι αρκετά πιστή στο θεατρικό (φτώχεια, αναζήτηση καλύτερης τύχης, μητρική καταπίεση προς τα παιδιά απόντος του πατέρα και η προσκόλληση στις αναμνήσεις του παρελθόντος) εκτός από το αισιόδοξο τέλος, το οποίο δεν άρεσε φυσικά στο συγγραφέα. Στους κεντρικούς ρόλους βρίσκουμε τους Arthur Kennedy και Jane Wyman (τα δύο αδέρφια), την Gertrude Lawrence (η μητέρα) και τον Kirk Douglas (ο συνάδελφος του Kennedy). Ενδιαφέρον το αποτέλεσμα για τον υπογράφοντα, για την εποχή που γυρίστηκε.

Jigokumon (Gate of hell)

Πάνω από εκατό ταινίες σκηνοθέτησε ο Teinosuke Kinugasa από την εποχή του βωβού ως τη δεκαετία του '60. Περισσότερο ασχολήθηκε με το jidaigeki, δηλαδή το γιαπωνέζικο δράμα εποχής, κυρίως της εποχής των σαμουράι και αγροτών της εποχής Έντο (17ο με 19ο αιώνα). Το Jigokumon είναι το πρώτο έγχρωμο έργο των στούντιο Dahei. Ο σαμουράι έχει εμμονή με τη γυναίκα που έσωσε κατά την περίοδο της επανάστασης αλλά αυτή είναι παντρεμένη. Στο πρώτο μισάωρο παρακολουθούμε την εξέγερση: μάχες και μονομαχίες. Στην υπόλοιπη μία ώρα ο σκηνοθέτης επικεντρώνεται στο δράμα του σαμουράι που θέλει να κατακτήσει την παντρεμένη γυναίκα και τον αντίκτυπο που θα έχουν οι προσπάθειές του στον κοινωνικό του περίγυρο αλλά και στο ίδιο το παντρεμένο ζευγάρι.

Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ των Καννών το 1953. Ήταν η εποχή που η Δύση ανακάλυπτε τον γιαπωνέζικο σινεμά (βλέπε Kurosawa, Ozu κλπ).

Ex Machina

Ex Machina: Η sci-fi γυναίκα-αράχνη που "παίζει" με τους άντρες.

Ή, για να το περιγράψουμε και διαφορετικά, αν παίζεις με τη φωτιά στο τέλος θα καείς!

Along the Great Divide (Δρόμος γεμάτος αίμα)

Τυφλή υποταγή στο Καθήκον και το Νόμο. Σε μια άγρια δύση που η αυτοδικία και το λιντσάρισμα είναι η μόνη λύση, ο Kirk Douglas θα έρθει αντιμέτωπος με το κατεστημένο. Λίγο πριν τραβηχτεί η θηλιά από το λαιμό του Walter Brennan (κατηγορούμενος για το φόνο ενός γιου μεγαλοκτηματία), θα παρέμβει ο Douglas και θα τον συλλάβει για να του αποδωθεί η πρέπουσα δικαιοσύνη. Μαζί τους θα έρθει και η κόρη του Brennan, που υποδύεται η Virginia Mayo. Ο μεγαλοκτηματίας θα αποφασίσει να τους κυνηγήσει για να σκοτώσει τον Brennan και έτσι έχουμε τον Douglas να προσπαθεί, από τη μία πλευρά, να αποφύγει το απόσπασμα του μεγαλοκτηματία, αλλά και από την άλλη να μην του αποδράσει ο κρατούμενος, ο οποίος μαζί με την κόρη του ψάχνουν αφορμή σε κάθε δοθείσα ευκαιρία. Ενδιαφέρον το γουέστερν Along the Great Divide του έμπειρου Raoul Walsh, με ωραία πλάνα σε ερημικά τοπία, αλλά και που επικεντρώνει το ενδιαφέρον στην ψυχολογία των ηρώων του. Η ανατροπή με το ρολόι τσέπης στο τέλος του έργου ήταν, βεβαίως-βεβαίως, αναμενόμενη. Σημειώστε πως αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση του Douglas σε γουέστερν.

Pitfall (Ματωμένο ρομάντζο)

Πετυχημένος επαγγελματίας, οικογενειάρχης, που έχει υλοποιήσει το "αμερικανικό όνειρο" οδηγείτε στην καταστροφή μέσω της σαγηνευτικής Lizabeth Scott. Οι τύψεις θα τον φέρουν πίσω στην οικογένειά του, και για να διατηρήσει τη συνοχή της οικογένειας θα προβεί σε αλλεπάλληλα ψέματα ακόμα και σε φόνο. Το απαισιόδοξο, υποκριτικό, μαύρο φινάλε στο film-noir Pitfall είναι που κερδίζει πόντους και αξίζει η θέασή του μία ευκαιρία. Η πτώση μέσα στο λάκκο, όπως λέει ο τίτλος, θα είναι αναπόφευκτη. Κατ’ τα άλλα, ο Dick Powell είναι τόσο ψυχρός στην οθόνη που νομίζεις ότι κάνει αγγαρία. Από την άλλη, η Lizabeth Scott υποδύεται τη femme fatale, όπως και σε τόσα άλλα έργα εκείνης της περιόδου, αλλά και με κάποιες δόσεις τύψης για το μπλέξιμο του Powell. Στη σκηνοθεσία αυτού του μικρού b-movie βρίσκουμε τον ουγγρικής καταγωγής Andre De Toth.

A Taste of Honey (Γεύση από μέλι)

Εν συντομία: δεκαεφτάχρονη ζει μόνη με τη μητέρα της (που τριγυρνάει με νεότερους άντρες), αλλάζουν σπίτια κάθε τρεις και λίγο λόγω χρεών, γνωρίζει νεαρό μαύρο ναυτικό, η μητέρα την αφήνει μόνη της, αυτή βρίσκει δουλειά, συγκατοικεί με νεαροό ομοφυλόφυλο και διαπιστώνει ότι είναι έγκυος από τον μαύρο. Όλα αυτά κόντρα στις προκαταλήψεις της εποχής στο Λονδίνο του 1961, σε μια ταινία του Tony Richardson, βασισμένη σε ένα θεατρικό κάποιας Shelagh Delaney. Το A Taste of Ηoney είναι άλλη μία χαρακτηριστική ταινία του βρετανικού νέου κύματος, επικεντρωμένη στους απλούς καθημερινούς ανθρώπους με τα δικά τους ανθρώπινα πάθη και προβλήματα. Παρθενική εμφάνιση της Rita Tushingham στον πρωταγωνιστικό ρόλο που σε κερδίζει με τα μεγάλα, εκφραστικά μάτια της. Η ταινία της χρονιάς στα βρετανικά βραβεία Bafta και βραβεία ερμηνείας για τη Tushingham και τον Murray Melvin στο φεστιβάλ των Καννών το 1962.

The Electric Horseman (Ηλεκτρικός καβαλάρης)

Πεντάκις πρωταθλητής του ροντέο διαφημίζει πλέον δημητριακά για πρωινό, φοράει στολή καουμπόι με λαμπάκια και περιφέρεται σαν άλλος κλόουν. Κάποια στιγμή, σε εκδήλωση της εταιρείας στο Λας Βέγκας, το ποτήρι του εξευτελισμού θα ξεχειλίσει, οπότε θα πάρει το άλογο των 12 εκατομμυρίων δολαρίων και θα το σκάσει μαζί του. Στο κατόπι του, μία δαιμόνια δημοσιογράφος που ψάχνει ζουμερή είδηση και όλη η αστυνομία της περιοχής.

Στο πρώτο μισό του The Electric Horseman, ο Sydney Pollack παρακολουθεί τον καουμπόι μέσα σε κόσμο, αυτοκίνητα, εκδηλώσεις, φώτα. Στο δεύτερο μισό, παρακολουθούμε το μεγαλείο της Αμερικανικής ενδοχώρας. Ο καουμπόι μόνος με το άλογο και τη δημοσιογράφο, να διασχίζουν βουνά και λαγκάδια για να φθάσουν στον τελικό τους προορισμό. Μία ταινία για την στυγνή δύναμη της τηλεόρασης, για τη στυγνότητα των καπιταλιστικών εταιριών, για την ελευθερία. Πολύ καλή η χημεία του πρωταγωνιστικού ζευγαριού και πετυχημένη η σκιαγράφιση του χαρακτήρα του καβαλάρη. Το κυνηγητό του καβαλάρη με τα αυτοκίνητα μας θύμισε λίγο από το Lonely Are the Brave. Η Fonda έπαιξε σε άλλη μία ταινία με τη λέξη "horseman" ένα χρόνο πριν από αυτή την κυκλοφορία, το Comes a Horseman. Αποτελεί επίσης την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του country τραγουδοποιού Willie Nelson (που τραγούδησε και κάποια τραγούδια στην ταινία).

The Search (Παιδιά χωρίς όνομα)

Στο Βερολίνο, πάνω στα ερείπια του Β' Παγκοσμίου πολέμου, ένα ορφανό παιδί που δεν μιλάει, το σκάει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του ΟΗΕ. Θα το βρει ο στρατιωτικός Montgomery Clift και θα το περιθάλψει. Θα του δώσει φαγητό και θα του μάθει αγγλικά και στο τέλος θα θελήσει να το πάρει μαζί τους στις ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά, η μητέρα του παιδιού έχει επιζήσει από στρατόπεδο συγκέντρωσης και ψάχνει για το παιδί της, αλλά και κάτι που θα δώσει νόημα στη ζωή της. Ο Fred Zinnemann σκηνοθετεί το The Search πάνω στα ερείπια των γερμανικών πόλεων, και παρουσιάζει στη μεγάλη οθόνη το χειρότερο αντίκτυπου του (κάθε) πολέμου: τα ορφανά παιδιά που έζησαν την απόλυτη φρίκη, παιδιά που δεν χαμογελούν, με φοβισμένα πρόσωπα, που δεν παίζουν παιχνίδια. Για αυτές τις πληγωμένες ψυχές θα έπρεπε να είμαστε υπόλογοι απέναντι στην ανθρωπότητα. Παρθενική εμφάνιση του Clift στη μεγάλη οθόνη και όσκαρ σεναρίου στους συγγραφείς.

M (Ο δράκος του Λονδίνου)

B-movie ριμέικ του ομότιτλου κλασικού έργου του Fritz Lang, από τον Joseph Losey γυρισμένο στο Λος Άντζελες. Ο ελληνικός τίτλος που δώσανε στο έργο ήταν... "Ο δράκος του Λονδίνου"! Το Μ ίσως φαντάζει το πιο άκυρο αμερικανικό ριμέικ. Είναι εξάλλου γνωστή η μανία των αμερικανών να αντιγράφουν πετυχημένα και διάσημα έργα και να τα "αμερικανοποιούν". Εδώ πάντως βρίσκουμε ως παραγωγό τον Seymour Nebenzal, τον παραγωγό του ορίτζιναλ γερμανικού έργου (και άλλων έργων του Fritz Lang) που ήταν υπεύθυνος για αυτό το ριμέικ. Σκηνοθέτης ο ανερχόμενος Losey, λίγο πριν μπει στη μαύρη λίστα του Μακάρθι και αυτοεξοριστεί στην Ευρώπη. Στο τέλος, από το έργο μας έμεινε: τα ωραία εξωτερικά πλάνα από το Λος Άντζελες του '50, την πειστική ερμηνεία του δολοφόνου, τις ερμηνείες-καρικατούρες των υπόλοιπων ρόλων, τη μεγάλη σεκάνς κυνηγητού μέσα στο κτίριο Bradbury (με πιο γνωστή και χαρακτηριστική χρήση του ως ντεκόρ στο Blade Runner) και τη μεγάλη σεκάνς με το λαϊκό δικαστήριο που λαμβάνει χώρα σε υπόγειο γκαράζ.

The Charge of the Light Brigade

Ξεκινάς να δεις το έργο The Charge of the Light Brigade και καταλύγεις να διαβάζεις ιστορία (στρατιωτική και... χολιγουντιανή). Η Warner επέλεξε το 1936 να γυρίσει ένα έργο με θέμα τη Βρετανική αυτοκρατορία του 19ου αιώνα, μετά την επιτυχία του Lives of a Bengal Lancer του '35. Ο τίτλος του έργου βασίστηκε στο ομότιτλο ποίημα του Λόρδου Alfred Tennyson γύρω από την επέλαση ελαφριάς ταξιαρχίας Βρετανών εναντίον των Ρώσων (στη μάχη του Balaklava-1854) στον πόλεμο της Κριμαίας. Οι δυνάμεις των Ρώσων ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτό που πίστευαν οι Βρετανοί και η συντριβή της ταξιαρχίας ήταν αναπόφευκτη.

Η ιστορία της ταινίας που παρακολουθούμε πάντως επικεντρώνεται στο ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα στον Errol Flynn, την αρραβωνιαστικιά του Olivia de Haviland και τον αδερφό του Flynn (κάποιον σχετικά άσημο Patrick Knowles), και το δράμα περιπλέκεται από τις εξελίξεις και το περιβάλλον στο οποίο διαδραματίζεται. Το οποίο περιβάλλον είναι η Ινδία και η επανάσταση του 1857. Το μεγαλύτερο κομμάτι της ταινία βασίστηκε πάνω στην ιστορία της σφαγής του Cawnpore και μόνο στο τέλος παρουσιάζεται η μάχη στο Balaklava. Επειδή όμως υπήρχε χρονολογική ανακρίβεια με τα δύο συμβάντα, οι του Χόλιγουντ επέλεξαν να αλλάξουν ονομασία στο Cawnpore και το μετονόμασαν στο φανταστικό Chukoti. Η βία που παρουσιάζεται στο έργο είναι αρκετά... light και γραφικά απλοϊκή για τα δεδομένα του σύγχρονου θεατή αλλά και για την λογοκρισία της εποχής του 1936, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος της αποτροπιαστικής σφαγής που έλαβε χώρα στο Cawnpore από τους Ινδούς. Και φυσικά, στη συνέχεια, τα αντίποινα των Βρετανών ήταν εντελώς εκδικητικά και ομοίως αποτροπιαστικά.

Μετά αναρωτιέσαι αν έχει αλλάξει τίποτα στον κόσμο μας εδώ και χιλιάδες χρόνια: οι μεγάλεις δυνάμεις επεμβαίνουν σε διάφορα σημεία του πλανήτη, οι προστριβές οδηγούν σε αιματοχυσίες και εν έτη 2015 η τρομοκρατική ενέργεια στο Παρίσι επιβεβαιώνει την απορία μου· τίποτα δεν έχει αλλάξει σ'αυτόν τον κόσμο.

Κατά τ'άλλα, το έργο είναι άλλη μία δημιουργία του κλασικού Χόλιγουντ με σκηνοθέτη τον Michael Curtiz (της Καζαμπλάνκας και άλλων τετρακοσίων έργων!), με εμφάνιση των στίχων του ποιήματος πάνω στην οθόνη κατά τη διάρκεια της τελικής μάχης (σαν ταινία του βωβού) και με πλήθος από κουστούμια, σκηνικά, κομπάρσων και αλόγων. Σημειώστε ότι (αντιγράφω από wikipedia) στην τελική σκηνή, χρησιμοποιήθηκε ως είθισται σύρμα για να ανατρέπονται τα άλογα αλλά χρειάστηκε να θανατωθούν 25 από τα 125. Μετά από αυτό το συμβάν, το αμερικανικό Κονγκρέσο θέσπισε νόμο για την προστασία των ζώων στα γυρίσματα ταινιών και φυσικά απαγορεύτηκε η χρήση των συρμάτων.

Sylvia Scarlett

Η πρώτη συνεργασία της Katharine Hepburn και του Cary Grant (από τις 4 συνολικά) ήταν το Sylvia Scarlett του 1935. Παρόλο που οι προσδοκίες ήταν μεγάλες, αν προσθέσουμε και το ότι το στόρι θέλει την Hepburn να υποδύεται το αγόρι, τελικά το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περίμενα. Με ένα σενάριο που δεν ξέρει προς τα πού να κινηθεί, η ταινία ξεκινάει ως κωμωδία και καταλήγει απότομα στο δράμα. Στην αρχή, μοιάζει με μία συρραφή σκηνών όπου ο κομπιναδόρος Grant προσπαθεί να μυήσει στα κόλπα τη Hepburn και τον πατέρα της, με ελάχιστα επιτυχή αποτελέσματα. Και όταν αποφασίσουν να παρατήσουν τις κομπίνες, θα πάνε στις αγγλικές παραλίες για να βγάλουν τα προς το ζην ως υπαίθριοι τραγουδοποιοί. Και εκεί θα γνωρίσουν έναν πλούσιο κύριο που θα εντυπωσιάσει τη Hepburn και για τα μάτια του θα φορέσει ξανά τα γυναικεία ρούχα. Και από κείνο το σημείο και μετά η ταινία ασχολείται με το ερωτικό τετράγωνο που έχει δημιουργηθεί και με το ποιος θα είναι με ποια. Όσο η Hepburn υποδύεται το αγόρι (για λόγους που θα δείτε στο πρώτο πεντάλεπτο του έργου), η ταινία έχει ενδιαφέρον, τα αστεία και οι παρεξηγήσεις μεταξύ των δύο φύλων είναι ενδιαφέροντα. Στο σύνολο, όμως, τελικά θα χαρακτήριζα το έργο μέτριο. Στο ρόλο του πατέρα βρίσκουμε τον Edmund Gwenn, που τον θυμόμαστε κυρίως από το ρόλο του ως Άη Βασίλης στο Θαύμα στο Μανχάταν.

Υ.Γ. Οι άλλες τρεις -και πολύ καλύτερες- συνεργασίες, κατά χρονολογική σειρά: Holiday το 1938, το Bringing Up Baby το 1939 και το The Philadelphia Story το 1940.

A Canterbury Tale

Καθώς πηγαίνουν για προσκύνημα στον ιστορικό καθεδρικό του Canterbury, οι ζωές τριών ανθρώπων (ένας Άγγλος στρατιωτικός, ένας Αμερικανός φαντάρος και μία κοπέλα) διασταυρώνονται στο διπλανό χωριό, όταν κατεβαίνουν από το τρένο σε λάθος στάση. Ακολουθεί μία ιστορία τύπου-ντετέκτιβ για την ανεύρεση του Glue Man, του ανθρώπου που πετάει κόλλες στα μαλλιά νεαρών γυναικών. Στο ενδιάμεσο, τα αστεία με τις διαφορετικές λέξεις των Βρετανών και Αμερικανών για τα ίδια πράματα αλλά και των διαφορετικών συνηθειών δίνουν και παίρνουν. Και μετά τη λύση του μυστηρίου, οι εκπλήξεις στις ζωές τους, όταν φθάνουν τελικά στο Canterbury, μπορούν να ερμηνευτούν, από τον καθένα προσωπικά, και ως μικρά θαύματα.

Το δίδυμο των Powell και Pressburger υπογράφει το σενάριο, τη σκηνοθεσία και την παραγωγή του A Canterbury Tale, άλλης μίας κορυφαίας ταινίας φιαγμένη μέσα στον πολέμο χωρίς καμία σκηνή μάχης και πολέμου. Παράλληλα, παρατηρούμε και τη ζωή της αγγλικής υπαίθρου κατά τη διάρκεια του πολέμου. Και το δυναμικό μοντάζ που κάνει άλμα 600 χρόνων στην αρχή της ταινίας, από τον αετό του 14ου αιώνα στο αεροπλάνο του σήμερα, μας έφερε στο μυαλό το αντίστοιχο του Κιούμπρικ στην Οδύσσεια του διαστήματος (από το κόκκαλο-όπλο στο διαστημόπλοιο).

Wagon Master (Τραγικό καραβάνι)

Πρωταγωνιστής ο (συνήθως καρατερίστας-δευτεραγωνιστής στα έργα του John Ford) Ben Johnson ως ο αρχηγός ενός καραβανιού Μορμόνων, που προσπαθούν να διασχίσουν την Άγρια Δύση για να βρούνε τη δικιά τους γη της Επαγγελίας και να χτίσουν την κοινότητα που ονειρεύονται. Αυτός είναι ο Wagon Master, του τίτλου του έργου. Αν και η ταινία ξεκινάει αρκετά απλοϊκά και γραφικά, στην πορεία η επιμονή του καραβανιού στις αντίξοες συνθήκες και τους κινδύνους σε κερδίζουν τελικά. Η ολοκλήρωση του έργου έρχεται με το πιο γρήγορο πιστολίδι-ξεκαθάρισμα λογαριασμών που έχουμε δει σε αντίστοιχες ταινίες της εποχής, το μοναδικό πιστολίδι σε ολόκληρο έργο γουέστερν (μετά την πολύ μικρή σκηνή της αρχής). Χαρακτηριστικό γουέστερν του John Ford, εξ ολοκληρού σκηνοθετημένο σε άγρια τοπία (φυσικά στο Monument Valley), σε ποτάμια και σε ερήμους. Αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία της τηλεοπτικής σειράς Wagon Train με πρωταγωνιστή τον μεγάλο καρατερίστα Ward Bond, που στο έργο μας εδώ υποδύεται τον αρχηγό των Μορμόνων. Σημειώστε, τέλος, πως οι Ινδιάνοι δεν είναι οι κακοί της υπόθεσης (αυτό κι αν είναι έκπληξη).

Altered States (Ανεξέλεγκτες καταστάσεις)

Επιστημονική αναζήτηση της Απόλυτης Αλήθειας, για τον άνθρωπο, το σύμπαν, τη ζωή. Η μονομανία του καθηγητή William Hurt να αποκαλύψει το Απόλυτο, τον βυθίζει όλο και περισσότερο σε περίεργα πειράματα με χρήσεις ουσιών. Βυθίζεται ο ίδιος σε ιδιοκατασκευασμένη δεξαμενή νερού και γίνεται ο ίδιος το πειραματόζωο των πειραμάτων του. Και εκεί που δεν τον πιστεύει κανένας, θα κατακτήσει την απόλυτη γνώση.

Ο ιδιαίτερος σκηνοθέτης Ken Russell παρουσιάζει το 1980 το Altered States και μας στέλνει αδιάβαστους. Σουρεαλιστικές, ψυχεδελικές σεκάνς με χρήση ειδικών εφέ, επηρεασμένος τα μάλλα από την Οδύσσεια του Κιούμπρικ, δημιουργώντας ένα καλτ έργο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας για λίγους. Παρθενική εμφάνιση του William Hurt στον κινηματογράφο, όπως επίσης και της μικρής (τότε) Drew Barrymore (στο ρόλο της κόρης του). Επιπλέον διάβασμα για το έργο στον cinetenta.

Local Hero (Ο ήρωάς μας)

Υπάλληλος αμερικανικού πετρελαϊκού κολοσσού πηγαίνει σε μικρό σκοτσέζικο παραλιακό χωριό για να το εξαγοράσει, ώστε να χτίσει η εταιρεία του μεγάλο σταθμό άντλησης πετρελαίου. Οι κάτοικοι είναι συνεννοημένοι και τον καθυστερούν ώστε να αυξήσει την προσφορά του. Και εκεί που όλα φαντάζουν εύκολα (και για τις δύο πλευρές), η υπόθεση θα περιπλακεί από έναν γέροντα που ζει στην παραλία και από το αφεντικό του υπαλλήλου από την Αμερική (ο ηλικιωμένος Burt Lancaster) που έχει μανία με την αστρονομία.

Η επαφή του Αμερικανού με τους ανθρώπους και τη ζωή στο σκοτσέζικο ψαροχώρι είναι που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο Local Hero. Ο επεκτατισμός και η δύναμη των πολυεθνικών εταιριών παρουσιάζεται χωρίς εξάρσεις και φανφαρισμούς. Ο σκηνοθέτης Bill Forsyth εστιάζει στους ηθοποιούς και τους διαλόγους, παρατηρώντας τους διακριτικά. Σημειώστε το ότι κέρδισε και το Bafta καλύτερης σκηνοθεσίας. Τέλος, ήταν το πρώτο έργο στο οποίο έγραψε μουσική ο Mark Knopfler, ο τραγουδιστής/κιθαρίστας των Dire Straits.