There Was A Crooked Man...

Ταινία φυλακής με περιτύλιγμα γουέστερν, με μεγάλους σταρ (Kirk Douglas και Henry Fonda) σε περασμένα μεγαλεία και πτωτική εκείνη την εποχή πορεία. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη έκατσε για προτελευταία φορά ο Joseph Mankiewicz στη δύση της καριέρας του, ενώ το σενάριο συνυπόγραψε ο Robert Benton (Κράμερ εναντίον Κράμερ κ.λ.π.) στην αρχή της δικής του (δύο χρόνια μετά την υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου για το Μπόνι και Κλάιντ). Στο πρώτο λοιπόν μισάωρο του There Was A Crooked Man... παρακολουθούμε τις συνοπτικές διαδικασίες που οδήγησαν τον πρωταγωνιστή Ντάγκλας και το πολυπληθέστατο δευτεραγωνιστικό καστ (Hume Cronyn, Warren Oates, Burgess Meredith, John Randolph) στη φυλακή και τον σερίφη Φόντα στην σύνταξη. Αυτοί οι φυλακισμένοι (που αν τους παρατηρήσετε θα δείτε ότι πρόκειται για χαρακτήρες που εκφράζουν όλα τα κοινωνικά στρώματα) θα τοποθετηθούν μαζί σε ένα κελί και με ιθύνοντα νου και μπροστάρη τον Ντάγκλας, θα αρχίσουν να σχεδιάζουν την απόδρασή τους. Και πώς τους έπεισε να συμμετάσχουν; Επειδή όλοι ξέρουν ότι έκλεψε 500.000 δολάρια, που έχει κάπου κρυμμένα! Τα πραμάτα θα περιπλακούν όταν έρθει ο Φόντα ως νέος διευθυντής των φυλακών, που έχει βλέψεις και οράματα να αναμορφώσει το σύστημα και να βελτιώσει τις συνθήκες των κρατουμένων. Ως επί τω πλείστον πρόκειται για μια διασκεδαστική ταινία, με πολλές κωμικές καταστάσεις, έχοντας μια υπόγεια σάτιρα αλλά και κάποιους στυγνούς σκοτωμούς προς το τέλος που υποδηλώνουν ότι είμαστε στην αρχή της δεκαετίας του '70 και δεν πρόκειται για ταινία γουέστερν του '50. Πρωτοκυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα του 1970 αλλά πάτωσε οικτρά. Ήταν μια δύσκολη εποχή για το γουέστερν ως είδος αλλά και για τους κλασικούς πρωταγωνιστές του παρελθόντος. Παρόλο αυτά, πρόκειται για μια πολύ καλή παραγωγή, μια καλή αναλαμπή στο είδος που είχε κορεστεί και είχε πάρει την κατιούσα, και σίγουρα δεν πρόκειται να σας κουράσει.

Celui Qui doit Mourir (Ο Χριστός ξανασταυρώνεται)

Για τον Ζυλ Ντασέν ήταν το Ριφιφί και για την Μελίνα Μερκούρη η Στέλλα του Κακογιάννη. Γνωρίστηκαν στις Κάννες το 1955 και από κει ξεκίνησε ένας έρωτας μεγάλος. Ο Ντασέν αρχίζει να ασχολείται με την ελληνική κουλτούρα. Το '56 κατεβαίνουν στην Κρήτη και αρχίζουν να κινηματογραφούν το πασίγνωστο έργο του Νίκου Καζαντζάκη, «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», το οποίο τιτλοφόρησαν Celui Qui doit Mourir, δηλαδή «αυτός που πρέπει να πεθάνει». Ήταν μια δύσκολη εποχή για να βάλεις τον τίτλο του βιβλίου του Καζαντζάκη πάνω στη μαρκίζα (ενώ σήμερα είναι;).

Η ιστορία παρουσιάζει τους κατοίκους της Λυκόβρυσης, ενός μικρού χωριού της Ανατολίας, οι οποίοι κάθε 7 χρόνια επιλέγουν μερικούς συγχωριανούς για να αναπαριστήσουν τα πάθη του Χριστού τη Μεγ. Εβδομάδα. Υπάρχει ο Ιησούς, οι Απόστολοι, ο Ιούδας, η Μαγδαληνή. Ο ερχομός όμως κάποιων ξεριζωμένων, πεινασμένων και φτωχικών Ελλήνων από άλλο χωριό που έκαψαν οι Τούρκοι, με αρχηγό τον παπα-Φώτη, θα αναταράξει την ηρεμία του χωριού. Ο παπα-Γρηγόρης της Λυκόβρυσης, όμως, μαζί με τους προύχοντες θα τους διώξει κακήν κακώς συκοφαντώντας τους κι αυτοί οι πεινασμένοι άθλιοι θα καταφύγουν στο διπλανό βουνό βρίσκοντας καταφύγιο στις σπηλιές. Κάτω από τον εκτυφλωτικό ελληνικό ήλιο ο Ντασέν θα ξεγυμνώσει τον ψυχισμό των πρωταγωνιστών, θα φανερώσει το αληθινό τους πρόσωπο και δεν θα αφήσει τίποτα κρυφό. Ο τραυλός «Ιησούς» μαζί με τους «Απόστολους» θα λυπηθούν και θα προσπαθήσουν να βοηθήσουν τους κατατρεγμένους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αλλά θα βρούνε μπροστά τους τα εμπόδια της εξουσίας. Ο φθόνος, η περηφάνεια, η απληστεία και η αχαριστία θα βρεθούν αντιμέτωπες με την καλοσύνη, την ανιδιοτελή προσφορά, την ελεημοσύνη και την φιλανθρωπία.

Σπουδαία καταγραφή των ανθρώπινων παθών μέσα από πλήθος χαρακτήρων, που σκιαγραφεί πετυχημένα ο Ντασέν. Αναγκαστικά αφαίρεσε κάποιες σκηνές του βιβλίου και μείωσε κάποιους χαρακτήρες, άλλαξε και λίγο το τέλος δίνοντας περισσότερη επαναστατική νότα στο έργο μειώνοντας λίγο το θρησκευτικό στοιχείο. Παρά τα γαλλικά της ταινίας, αυτοί οι Γάλλοι πρωταγωνιστές ενσωματώνονται τέλεια στο κλίμα της ταινίας, φτιάχνοντας μια ταινία πιο «ελληνική» από πολλές άλλες δήθεν παραγωγές. Αναζητήστε την, ή ψάξτε την στο πρόγραμμα του καναλιού της Βουλής!

Virginia City (Ο δρόμος των ηρώων)

Γουέστερν της κλασικής εποχής του Χόλιγουντ, ενώ ο πόλεμος μαινόταν στην Ευρώπη, ένα χρόνο πριν μπει και η Αμερική στο... παιχνίδι. Έτσι οι ηρωισμοί, το καθήκον, η πίστη στα ιδανικά (που εκφράζει η κάθε πλευρά) και ο πατριωτισμός δίνουν και παίρνουν σ'αυτό το παραδοσιακά στημένα γουέστερν, που δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο, αλλά είναι ευπρόσωπο και τίμιο στις προθέσεις του. Μεγάλη για την εποχή παραγωγή της Warner, με τον Michael Curtiz (πάλι) στην καρέκλα του σκηνοθέτη και ένα πλήθος από σταρ να σκονίζονται στους δρόμους της δύσης. Πρώτο βιολί ο Errol Flynn που είναι φυλακισμένος βόρειος, δραπετεύει και πηγαίνει στη Virginia City σε μυστική αποστολή να ξετρυπώσει ένα φορτίο χρυσού που θέλουν να μεταφέρουν οι Νότιοι για να μπορέσουν να συνεχίσουν τον εμφύλιο πόλεμο. Αντίπαλος του ο Randolph Scott και η τραγουδίστρια Miriam Hopkins, που θα παίζει διπλό παιχνίδι. Μικρό ρόλο κακού (φυσικά) έχει και ο Humphrey Bogart, σε μια δεύτερη και τελευταία (νομίζω) εμφάνιση σε ταινία του είδους, αν και εδώ νομίζω ότι δεν είναι τόσο αταίριαστος όπως στο Oklahoma Kid. Συνολικά είναι ένα ενδιαφέρον εργάκι μέσα στην απλοϊκότητά του.

Αγαπημένες ταινίες με Jeff Bridges

Μετά το εξαιρετικό Αληθινό θράσος με το οποίο ο Jeff Bridges «ευχαρίστησε» τους σκηνοθέτες που του έδωσαν μια δεύτερη καριέρα (όπως έγραψε πολύ εύστοχα ένας φίλος), είπαμε να καταγράψουμε τις αγαπημένες μας ταινίες με τον Bridges ως πρώτο βιολί, καθώς υπάρχουν και αρκετές όπου ξεχωρίζει και ως δευτεραγωνιστής. Έχουμε και λέμε...

1. The Fisher King (Ο βασιλιάς της μοναξιάς)


2. The Big Lebowksi (Ο μεγάλος Λεμπόφσκι)


3. Starman


4. Fearless (Σχέση ζωής)


5. 8 Million Ways to Die (8 εκατομμύρια τρόποι για να πεθάνεις)


6. Tucker: The Man and His Dream


7. Arlington Road (Ο ύποπτος της οδού Άρλινγκτον)


8. K-Pax

Four Lions

Οι Τέσσερις Λέοντες είναι βρετανοί μουσουλμάνοι, 100% αποφασισμένοι να ανατιναχθούν για να σκοτώσουν «άπιστους» αλλά είναι επίσης και κατά το 50% ηλίθιοι! Τέτοιο μαύρο χιούμορ και τέτοια ανηλεής σάτιρα (σε όλα τα επίπεδα) μόνο από τους βρετανούς μπορούσε να γίνει! Ο σκηνοθέτης Christopher Morris καταπιάστηκε με ένα επικίνδυνο θέμα (μόνο πέντε χρόνια από τους βομβαρδισμούς του Λονδίνου) αλλά πέτυχε μη χαρίζοντας κάστανα σε τίποτα και σε κανέναν.

Caught (Για λίγη στοργή)

Άλλο ένα καλό, ψυχολογικό, ολίγον τι βαρύγδουπο δράμα παρουσίασε ο Max Ophuls στην αμερικανική περίοδό του. Η ταινία έχει τίτλο Caught και αφορά μια νεαρή, φτωχική κοπελιά (Barbara Bel Geddes) που γουστάρει τα λούσα και την καλοπέραση. Στο δρόμο της θα βρεθεί ένας εκατομμυριούχος (Roberrt Ryan), ο οποίος έχει μια δόση ψυχασθένειας και θα την παντρευτεί από γινάτι και πείσμα προς τον ψυχίατρό του. Θα της προσφέρει απλόχερα δώρα και ρούχα και λοιπά, μόνο που θα την κρατάει μέσα στο σπίτι (caught), δεν θα την αφήνει να ξεστρατίζει και, όντας αυτός πολυάσχολος και σκληρός επαγγελματίας, θα βλέπονται ελάχιστα. Τα προβλήματα λοιπόν στο ζευγάρι θα ξεκινήσουν από την αρχή. Κάποια στιγμή η πρωταγωνίστρια θα τον παρατήσει και θα πάει στη Νέα Υόρκη μόνη της. Βρίσκει δουλειά σε έναν γιατρό (James Mason) ο οποίος είναι ένας απλός καθημερινός άνθρωπος. Θα αναπτυχθεί το απαραίτητο ειδύλλιο μεταξύ τους, αλλά υπάρχει αυτό το άτιμο το παρελθόν που κρατάει παγιδευμένη (caught) την ηρωίδα μας. Η κακία του Ryan εναντίον της ανθρωπιάς του Mason, με την ηρωίδα να βρίσκεται εγκλωβισμένη (caught) ανάμεσά τους. Η λύτρωση τελικά θα έρθει μέσα από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Λέγεται ότι ο χαρακτήρας του Ryan ήταν βασισμένος στον Howard Hughes. Εμείς θα πούμε ότι πρόκειται για ένα ενδιαφέρον, σκοτεινό μελόδραμα, με κάποιο απλοϊκό διδακτισμό (σε κάποια θέματα) αλλά και τολμηρό, αφού αγγίζει κάποια θέματα ταμπού για την εποχή. Αποτέλεσε την πρώτη ταινία του Mason στο Χόλιγουντ και την αφετηρία, ουσιαστικά, της πολύ μεγάλης καριέρας του.

Destry Rides Again (Σαρξ και διάολος)

Ένα από τα καλύτερα γουέστερν της προ του Β' Παγκοσμίου πολέμου περιόδου. Κωμικό, διασκεδαστικό, σοβαρό εκεί που πρέπει και ολίγον σκεπτόμενο! Κι αυτό το τελευταίο παρουσιάζεται μέσα από τη μορφή του νέου βοηθού σερίφη (ο James Stewart στον πρώτο του ρόλο σε ταινία ουέστερν) που εκπροσωπεί το Νόμο και διατηρεί την Τάξη χωρίς... όπλα! Μέσα στο στενόμυαλο, βίαιο και γεμάτο τεστοστερόνη περιβάλλον της άγριας δύσης, αυτή η διαφορετική φιλοσοφική προσέγγιση του Stewart δίνει πολλούς έξτρα πόντους στο εργάκι μας. Η ταινία ονομάζεται Destry Rides Again από το όνομα του πατέρα του Stewart, που κι αυτός ήταν σερίφης αλλά σκοτώθηκε πισώπλατα. Τώρα ο νέος έρχεται για να συνεχίσει το έργο του, με διαφορετικό τρόπο και περισσότερο μυαλό. Έχει να αντιμετωπίσει μια πόλη διεφθαρμένη, με τον ιδιοκτήτη του σαλούν να είναι ο κακός της υπόθεσης, έχοντας ακόμα και τον δήμαρχο στο πλευρό του, αλλά και την ντίβα που ακούει στο όνομα Marlene Dietrich, που τραβάει τους άνδρες από τη μύτη (εξ ου και ο ελληνικός τίτλος, απλή συνωνυμία με την βωβή ταινία της Γκρέτα Γκάρμπο του 1926) και βοηθάει τον κακό μας να κλέβει στο τραπέζι του πόκερ ακόμα και περιουσίες. Τα πράγματα φυσικά θα περιπλακούν αρκετά για να κρατηθεί αμείωτο το ενδιαφέρον μας, τα κλισέ του είδους θα ανατραπούν με ενδιαφέροντα τρόπο και ο παλαίμαχος σκηνοθέτης George Marshall υπογράφει τελικά μια από τις καλύτερες ταινίες του.

L' Illusionniste (Ο θαυματοποιός)

Ζακ Τατί + Σιλβέν Σομέ = Οι θαυματοποιοί!

American Flyers

Η άλλη ποδηλατική ταινία του σεναριογράφου Steve Tesich, μετά την επιτυχία Breaking Away του '79. Η καλλιτεχνική επιτυχία δεν επαναλήφθηκε, αλλά πάλι αποτελεί μια ενδιαφέρουσα αθλητική ταινία και αρκετά καλή μέσα στην απλοϊκότητά της για τους φίλους του ποδηλάτου. Ο νεαρός μυστακοφόρος Kevin Costner, γιατρός στο επάγγελμα και πρωταθλητής ποδηλαδίας, έχει αποξενωθεί από τον αδερφό του και την μητέρα τους, μετά το θάνατο του πατέρα τους. Προβληματισμένος για την υγεία του αδερφού του και για το αν έχει κληρονομήσει την ασθένεια του πατέρα, τον προσκαλεί να περάσει μερικές μέρες μαζί του και να λάβουν μέρος στον αγώνα ποδηλασίας "Hell of the West", πάνω στα Βραχώδη Όρη του Κολοράντο. Αυτοί θα είναι οι American Flyers! Μαζί τους θα είναι η φίλη του Κόστνερ, η ηθοποιός Rae Dawn Chong που θυμόμαστε μόνο από το Κομάντο του Σβαρτζενέγκερ και η κοπελιά που θα γνωρίσει ο αδερφός και θα πάρει μαζί τους στο βαν, η Alexandra Paul, γνωστή κυρίως από το Μπέιγουοτς! Στην καρέκλα του σκηνοθέτη, ο John Badham μας δίνει πολύ ωραίες εικόνες από το πανέμορφο τοπίο στα Όρη, μια καλή εικόνα οργάνωσης μιας ποδηλατικής ομάδας και καλογυρισμένες σκηνές από τους αγώνες, φτιάχνοντας ένα επαγγελματικό, καθ' όλα χολιγουντιανό συνολάκι που βλέπεται ευχάριστα. Ίσως είναι η καλύτερη ταινία αυτού του σκηνοθέτη, μαζί με το Stakeout/Οι Κοριοί, γιατί αν δούμε την υπόλοιπη φιλμογραφία του, καμία ταινία δεν ξεπερνά την μετριότητα.

It's a Gift

Σε άλλη μια ταινία βλέπουμε τον κωμικό W.C. Fields (γεννηθείς με το όνομα William Claude Dukenfield) να παίζει πάλι τον γκαφατζή οικογενειάρχη, τον πάτερ-φαμίλια που δέχεται τα πυρά από όλα τα μέλη της οικογένειας, που απλά... δεν την «παλεύει»! Έχει ένα όνειρο: να πάει στην Καλιφόρνια και να αγοράσει μια φητεία με πορτοκαλιές. Όταν θα πεθάνει ένας μακρινός συγγενής του, θα του χαρίσει λίγα λεφτά και μαζί με αυτά που θα μαζέψει πουλώντας το παντοπωλείο του, θα πάρει την οικογένειά του και θα ξεκινήσει για Καλιφόρνια. Μεσαίου μήκους η ταινία μας It's a Gift, αποτελείται ουσιαστικά από μια συρραφή από κωμικές σκηνές, οι οποίες προκαλούν ένα μειδίαμα, αλλά οι περισσότερες δύσκολα βγάζουν γέλιο καθώς είναι παρατραβηγμένες. Λίγο ανέμπνευστη θα έλεγα η ταινία, σε σχέση με άλλα έργα του κυρίου Fields.

Tropa de Elite (Οι επίλεκτοι)

Βραζιλία, Ρίο ντε Τζανέριο, φαβέλες, φτώχεια και ναρκωτικά, αστυνομία και σκοτωμοί! Με μία λέξη, χαμός! Το πρόβλημα με τις συμμορίες στις φαβέλες του Ρίο, το είδαμε στην Πόλη του Θεού. Εδώ ο σκηνοθέτης José Padilha, χωρίς να παίρνει θέση σύμφωνα με δικές του δηλώσεις, ασχολείται με το ίδιο θέμα από την πλευρά της αστυνομίας. Η επίλεκτη ομάδα, Tropa de Elite του τίτλου, προσπαθεί να εξαρθρώσει τα κυκλώματα ναρκωτικών έχοντας να αντιμετωπίσει επιπλέον τα πισώπλατα μαχαιρώματα από ανώτερους και πολιτικούς. Ο αρχηγός της ομάδας χώνεται βαθειά στην ιστορία, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή του για αλλονών συμφέροντα, ενώ επηρεάζεται ψυχολογικά θέτοντας σε κρίση το γάμο του. Ίσως ξενίσει μερικούς η αστυνομική βία, έτσι όμως φαίνεται να έχουν τα πράγματα και αυτό θέλει να τονίσει ο σκηνοθέτης, χωρίς να κάνει διδακτισμό. Η επιτυχία της στη Βραζιλία ήταν τεράστια, και φέτος κυκλοφορεί η συνέχειά της.

The Bachelor and the Bobby-Soxer

Χαριτωμένη κομεντί, με καλούτσικα αστεία, χωρίς μελοδραματισμούς, που παίζει με τη σοβαροφάνεια του θέματός της και σε κερδίζει με την αγνότητα των προθέσεων της επειδή, αντικειμενικά, δεν είναι και η καλύτερη ταινία του Cary Grant. Ο λόγος για το The Bachelor and the Bobby-Soxer το οποίο βγήκε στα ελληνικά ως «Ο εργένης και το αγοροκόριτσο». Δίπλα του η Myrna Loy που υποδυέται την ανύπαντρη δικαστίνα που έχει για μικρή αδελφή την Shirley Temple, η οποία μικρή με τη σειρά της ερωτεύεται τον Cary Grant. Για να ξεμπλέξουν από... δύσκολες καταστάσεις, αναγκάζουν τον Grant να κάνει παρέα με τη μικρή, μέχρι δηλαδή να τον βαρεθεί. Αυτό που ακολουθεί είναι αρκετές χαζοχαρούμενες καταστάσεις, ένα παιχνίδι μπάσκετ εν έτει 1947, μερικές κόντρες τεστοστερόνης (στα υπαίθρια παιχνίδια), κάποια έξυπνα λογοπαίγνια και ο έρωτας που θα έρθει από κει που δεν το περιμένουν. Με τη βοήθεια ενός καπάτσου θείου, φυσικά. Την επόμενη χρονιά, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι ξανασυνεργάστηκε στο πολύ καλύτερο (κατ' εμέ) Το σπίτι των ονείρων.

Desk Set (Αυτή που σ'όλα απαντά)

Το ανθρώπινο μυαλό εναντίον του ηλεκτρονικού εγκεφάλου! Σε μια εταιρεία που δεν πολυ-καταλαβαίνουμε τι φτιάχνει, η Katharine Hepburn είναι η διευθύντρια του τμήματος πληροφοριών. Τις οποίες δίνει αυτή και η συνεργάτιδές της από το μυαλό τους και την έρευνα στην εκτενή βιβλιοθήκη τους. Και μιλάμε για ό,τι πληροφορίες θέλετε. Η αναβάθμιση και η εκβιομηχάνιση όμως έρχεται με το πρόσωπο του Spencer Tracy που θα εγκαταστήσει ένα καινούριο μηχάνημα της IBM, που θα κάνει αυτή τη δουλειά πολύ πιο γρήγορα. Ή έτσι θέλανε να πιστεύουνε πίσω στα 1957. Η ταινία Desk Set (ακριβέστατος ο ελληνικός τίτλος «Αυτή που σ'όλα απαντά») είναι άλλη μια συνεργασία του ζεύγους, το οποίο άρχισε να μεγαλώνει μεν, χωρίς να έχει χάσει τη χημεία του δε. Έχει κάποιες καλές στιγμές, συμπρωταγωνιστούν οι Gig Young και Joan Blondell και γυρίστηκε σε σινεμασκόπ με όλες τις σκηνές να είναι εσωτερικές σε στούντιο, χωρίς να κρύβει τη θεατρική της καταγωγή. Βασίστηκε στο έργο του William Marchant, ενώ το σενάριο έγραψαν οι Phoebe και Henry Ephron, οι γονείς της σκηνοθέτιδος Νόρα Έφρον.

Akira

Το πασίγνωστο, γιαπωνέζικο, κινούμενο σχέδιο (γνωστά κι ως ανίμε) Akira σκηνοθετήθηκε από τον Katsuhiro Ôtomo, τον δημιουργό του ομότιτλου, επικού μάνγκα των 2182 σελίδων. Μπορεί κάποιοι χαρακτήρες να λείπουν, μπορεί κάποιες ενδιαφέροντες κοινωνικο-πολιτικές λεπτομέρειες να σκιαγράφονται επιφανειακά, αποτελεί όμως ένα πλούσιο σε θέαμα, με δαιδαλώδη πλοκή και αχαλίνωτη (και επιστημονική) φαντασία κινούμενο σχέδιο για ενήλικες. Κλασικό πλέον, οι φαν του είδους δεν χρειάζονται σχόλια, οι υπόλοιποι μπορούν να το αναζητήσουν για να πάρουν μια γεύση! Οι επιτυχίες εξάλλου των τελευταίων χρόνων του Hayao Miyazaki ("Spirited Away", «Το κινούμενο κάστρο») βοήθησαν στον νεώτερο κόσμο να εξοικειωθεί με το γιαπωνέζικο ανίμε.

Don't Bother to Knock

Μικρή ταινία σε διάρκεια και μικρή σε... σινεφιλικό εκτόπισμα. Δεν γνώριζα την υπόθεσή της και υπέθετα ότι πρόκειται για μια ρομαντική ταινία με τον Richard Widmark να βρίσκεται ανάμεσα από δυο γυναίκες. Τελικά, δεν πέσαμε πολύ έξω, καθώς ο Widmark έχει προβλήματα με την κοπελιά του την Anne Bancroft, που τραγουδάει σε ένα μπαρ ενός ξενοδοχείου, και συναντάει την Marilyn Monroe που κάνει τη νταντά σε ένα μικρό κοριτσάκι σε ένα από τα δωμάτια. Αυτό που δεν περιμέναμε είναι να δούμε την Μέριλιν να υποδύεται την ψυχολογικά ανισόρροπη που θα εκδηλώσει την ασθένειά της την πιο ακατάλληλη στιγμή. Η ταινία Don't Bother to Knock τιτλοφορήθηκε δύο φορές στα ελληνικά με τους τίτλους «Φλογισμένα χείλη» και «Το 6ο κλειδί της γκαρσονιέρας». Έχει ένα μικρό ενδιαφέρον, κυρίως λόγω της συμμετοχής των γνωστών προαναφερθέντων ηθοποιών αλλά και του καρατερίστα Elisha Cook Jr., που έχει λίγο μεγαλύτερο ρόλο σε διάρκεια απ'ό,τι συνήθως, όπως επίσης και από το γεγονός πως τα συμβάντα λαμβάνουν χώρα σε πραγματικό χρόνο, στην διάρκεια μιας νύχτας στο ξενοδοχείο δηλαδή. Κατά τ' άλλα, αποτέλεσε την πρώτη εμφάνιση της Bancroft, αλλά ήταν κυρίως ταινία για την προώθηση της Μέριλιν και ανάδειξη(;) του όποιου υποκριτικού της ταλέντου.

Ride in the Whirlwind (Κόντρα στους 4 ανέμους)

Ίσως αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα ηθοποιού που ξεκίνησε από τις ανεξάρτητες ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού και με δουλειά και υπομονή ήρθε η επιτυχία και η αναγνώριση. Ο λόγος για τον Jack Nicholson, ο οποίος όλη τη δεκαετία του '60 έπαιζε σε άγνωστα (στο ευρύ κοινό) b-movies. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παρούσα ταινία Ride in the Whirlwind, της οποίας το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο Jack και σκηνοθέτησε ο Monte Hellman, γνωστός για τα δευτεροκλασάτα, υπαρξιακά και ψυχολογικά έργα που έχουν δει πολύ λίγοι, «πνευματικό παιδί του Roger Corman» έγραψε κάποιος, με θαυμαστές όπως οι Tarantino και Rodriguez. Σημειώστε ότι ο Hellman υπήρξε ο executive producer του Reservoir Dogs.

Σ'αυτό το acid-western (όπως το κατηγοριοποιήσανε), λοιπόν, ο Jack με άλλους δυο φίλους του διασχίζουνε τη άγρια δύση με σκόπο να βρούνε δουλειά. Κάνουν στάση σε μια απομακρισμένη ορεινή καλύβα στην οποία βρίσκεται η συμμορία του Harry Dean Stanton (μιριάδες συμμετοχές σε έργα αυτός ο άνθρωπος), η οποία όμως καταζητείται για κλοπές και φόνους από ένα εκτελεστικό απόσπασμα (posse). Τελικά θα τους βρούνε εκεί όλους μαζί, θα αρχίσουν να τους πυροβολούν και να τους σκοτώνουν και η αθώα τριάδα θα βρεθεί κυνηγημένη, χωρίς να φταίει σε τίποτα. Θέλετε και happy end; Δεν πρόκειται για χολιγουντιανή ταινία...

Breaking Away (Άγρια συντροφιά)

Η ιστορία τεσσάρων εφήβων που τελειώνουν το σχολείο σε μια μικρή πόλη όπου όλοι εργάζονται στο κόψιμο πέτρας και μαρμάρου, εξ ου και οι φοιτητές του πανεπιστημίου τους χαρακτηρίζουν απαξιωτικά "cutters". Μόνο που η νέα γενιά έχει άλλες βλέψεις, που οι γονείς δεν καταλαβαίνουν. Πρώτος και καλύτερος ο πρωταγωνιστής Dennis Christopher που το παίζει Ιταλός ποδηλάτης, εκνευρίζοντας τους γονείς του και θέλει πάσει θυσία να συμμετάσχει στον τοπικό αγώνα των 500 μιλίων και να αντιμετωπίσει την Ιταλική ομάδα που έρχεται και κερδίζει κάθε χρόνο. Ο μικροκαμωμένος, ντροπαλός και ολίγον ασχημομούρης (από τότε) Jackie Earle Haley θέλει μόνο να παντρευτεί την κοπελιά του. Μιλάμε για τον κύριο Jackie που ξαναεμφανίστηκε στο σινεμά το 2006, ύστερα από αποχή 13 χρόνων, με τις Κρυφές επιθυμίες τσιμπώντας την υποψηφιότητα για όσκαρ β' ανδρικού ρόλου και από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζει να παίζει σε πολλά έργα, όπως π.χ. στους Watchmen. Ο τρίτος της παρέας Daniel Stern προσπαθεί να γλυτώσει από το καταπιεσμένο οικογενειακό του περιβάλλον και ο Dennis Quaid, πρώην σταρ-αθλητής του σχολείου, δεν ξέρει τι θέλει να κάνει στη ζωή του. Όταν έρθει κι η στιγμή του ομαδικού ποδηλατικού αγώνα, όλη η παρέα θα πρέπει να συμμετάσχει για να κερδίσει τους μισητούς φοιτητές και να αποδείξουν (κλασικά, αμερικανοί) κάτι στον εαυτό τους.

Και ενώ βρισκόμαστε στα τέλη των «σοφιστικέ και ψαγμένων» 70's, η ταινία τελικά είναι πιο ανάλαφρη απ'ό,τι μπορεί να νομίσατε. Οι κωμικές πινελιές είναι άφθονες, ειδικά το κομμάτι που ο Christopher το παίζει Ιταλός. Ο έμπειρος σκηνοθέτης Peter Yates χειρίζεται πανέξυπνα το υλικό του, χωρίς να γέρνει επικίνδυνα προς το μελό, ούτε αφήνει το έργο να γίνει καμιά χαζοκωμωδία. Μ'αυτά κι μ'αυτά, η ταινία απέσπασε πέντε υποψηφιότητες για όσκαρ: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, μουσικής, β' γυναικείου ρόλου, κερδίζοντας ο σεναριογράφος Steve Tesich αυτό του καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου. Αν και τα χρόνια έχουν περάσει και φαντάζει ολίγον... παλιά, οι ανησυχίες των νέων δεν αλλάζουν οπότε αξίζει να αναζητήσετε την ταινία Breaking Away, που θεωρείται επίσης μια από τις καλύτερες στην κατηγορία «αθλητικές ταινίες». Θα ρωτήσετε: είναι η απόλυτη ποδηλατική ταινία; Θα σας απαντήσω όταν δω το American Flyers που έγραψε πάλι ο Tesich και είναι, φυσικά, παρόμοιας θεματολογίας.

Houseboat (Σπίτι πάνω σε βάρκα)

Όταν ακούς ότι στο έργο Houseboat παίζουν οι Cary Grant και Sophia Loren, δεν χρειάζεσαι και περισσότερα σχόλια. Πρόκειται για ρομαντική κομεντί, φυσικά, με τον πατέρα τριών μικρών και αποξενωμένων τέκνων να αναλαμβάνει την επιμέλεια μετά το χαμό της μητέρας τους, να βρίσκει κατά λάθος για κουβερνάντα την ιταλίδα Loren, η οποία πρόκειται για πλουσιοκόριτσο που το έσκασε από το σπίτι της και δεν ξέρει να κάνει ούτε μια δουλειά! Ύστερα από διάφορες συγκυρίες θα καταλήξουν στο πλωτό σπίτι του τίτλου και, παρόλο την ανικανότητά της, η Loren θα παραμείνει στο σπίτι επειδή θα φέρει τη «χημεία» που θα δέσει την προβληματική οικογένεια. Πρόκειται για ένα ελαφρύ εργάκι, παρόλο τις κάποιες «βαριές» στιγμές του, στο οποίο απολαύσαμε την καλή χημεία των δύο (αρκετά ηλιοκαμένων) μεγάλων σταρ! Τα κουτσουμπολιά της εποχής ήθελαν το κινηματογραφικό ζεύγος να είναι ζευγάρι και εκτός πλατώ, μέχρι τη στιγμή που η Λώρεν παντρεύτηκε τον ιταλό παραγωγό Κάρλο Πόντι.

Les Quai des Brumes (Το λιμάνι των απόκληρων)

Αν και η ατμόσφαιρα, οι διάλογοι και η σκηνοθεσία δηλώνουν ότι το έργο του Marcel Carné Το λιμάνι των απόκληρων ανήκει στον ποιητικό ρεαλισμό που έβγαλε ο γαλλικός κινηματογράφος τη δεκαετία του '30, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ταινία αποτελεί τον πρόδρομο των αμερικανικών φιλμ-νουάρ. Όλα τα γνώριμα στοιχεία βρίσκονται εδώ: ο πρωταγωνιστής που θέλει να ξεφύγει από το παρελθόν του, ετοιμάζεται να μπαρκάρει με νέα ταυτότητα, βρίσκει όμως τη γυναίκα της ζωής του και μπλέκει με τον περίγυρό της που αποτελούν μια επικίνδυνη συμμορία και ο λίγο σαλεμένος νονός της που τη «βλέπει» με άλλο μάτι. Καθώς οδεύουμε προς το τέλος, τόσο μου έρχεται στο μυαλό η Υπόθεση Καρλίτο του ΝτεΠάλμα και... ο νοών νοείτο. Ο μεγάλος Γάλλος σταρ Jean Gabin σε άλλη μια μεγάλη ταινία με την υπογραφή του Carné, σε μια από τις πρώτες ταινίες του, λίγα χρόνια πριν μας δώσει το αριστούργημά του, Τα παιδιά του παραδείσου. Στο μικρό, χαρακτηριστικό ρόλο του νονού, ο ηλικιωμένος Michel Simon, που γνωρίσαμε από τη Σκύλα του Jean Renoir και την Αταλάντη του Βιγκό.

Edge of Darkness (Στην άκρη του νήματος)

Το «βλέμμα του τρελού» επέστρεψε μπροστά από το φακό της κάμερας μετά τα πολλά (αισθητά;) χρόνια απουσίας του. Με σκηνοθέτη τον Martin Campbell (που στα 70 του, μετά το Casino Royale, δείχνει ότι βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα) να διασκευάζει τη δικιά του μίνι τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του '80, σεναριογράφο τον William Monahan (του οσκαρικού Πληροφοριοδότη) και... δεύτερο βιολί τον Ray Winstone, η ταινία Edge of Darkness είναι όλη ο Mel Gibson. Θα λέγαμε ότι πρόκειται για ένα μοντέρνο νουάρ, με τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα να ψάχνει ολομόναχος για απαντήσεις σε ένα εχθρικό περιβάλλον, να προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια μέσα από κυβερνητικές και πολυεθνικές συνωμοσίες. Άλλα δε γράφω, διαβάστε καλύτερα τις απόψεις των φίλων που με βρίσκουν σύμφωνο 100%, του 2 ή 3 πράματα και του Ni avec toi, ni sans toi.

Tinker Tailor Soldier Spy

Το διάσημο κατασκοπευτικό βιβλίο του John le Carré μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη το 1979 με πρωταγωνιστή τον μεγάλο (σε ερμηνευτικό εκτόπισμα, αλλά και σε ηλικία) Alec Guinness και μια πλειάδα άλλων βρετανών ηθοποιών στους υπόλοιπους ρόλους. Ήταν μια μίνι τηλεοπτική σειρά εφτά επεισοδίων (με μ.ο. διάρκεια τα 45 λεπτά) που σκηνοθετήθηκε από τον John Irvin, έμπειρο σε τηλεοπτικές παραγωγές, λίγα χρόνια πριν πάει στο Χόλιγουντ και αρχίσει να γυρίζει χαζομάρες, ως επί τω πλείστον. Το σενάριο επιμελήθηκε ο ίδιος ο συγγραφέας, ακολουθώντας κατά γράμμα την πυκνή πλοκή του βιβλίου, αποκλίνοντας λίγο με το θερμό επεισόδιο στην Τσεχία, το οποίο παρουσίασε στο πρώτο επεισόδιο για να μας ενημερώσει εξαρχής για τον τίτλο του έργου και το τι σημαίνουν οι όροι από το παιδικό τραγουδάκι Tinker Tailor Soldier Spy. Από κει και έπειτα θα παρακολουθήσετε την εγκεφαλική προσπάθεια του Guinness να βρει και να ξετρυπώσει τον «τυφλοπόντικα», τον διπλό πράκτορα δηλαδή που βρίσκεται κοντά στην κορυφή της βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας. Αυτό θα γίνει συλλέγοντας πληροφορίες από όλες μα όλες τις πλευρές, συνθέτοντας δύο φαινομενικά άσχετες ιστορίες, βρίσκοντας το κοινό σημείο μεταξύ τους. Δηλαδή, να είστε έτοιμοι για πολύ διάλογο, σε γραφεία, σε μπαράκια, σε αυτοκίνητα, εστιατόρια και σπίτια. Η αγωνία και η ένταση θα αυξάνεται όχι με ανούσια δράση, αλλά με απλές αλλά ζωτικές πληροφορίες. Αποτελεί και μια πρώτης τάξης ευκαιρία να δούμε τον τρόπο δράσης αυτών των υπηρεσιών την ψυχροπολεμική εποχή. Το μόνο που μένει να αναρωτηθούμε είναι πώς θα καταφέρει να συμπυκνώσει μέσα σε δύο-δυόμιση μόλις ώρες όλη αυτή την πλοκή η κινηματογραφική εκδοχή, που προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει αργότερα μέσα στο 2011, με τον Gary Oldman στο ρόλο του Guinness και τον Colin Firth, πολύ φρέσκο και... hot ερμηνευτή (sic) μετά το προχθεσινό του όσκαρ.