Hold-Up (Επικίνδυνος διαρρήκτης)

Γαλλο-καναδέζικη περιπέτεια παραγωγής 1985 με τον πενηντάχρονο τότε Jean-Paul Belmondo να είναι ο... Επικίνδυνος διαρρήκτης! Ντυμένος ως κλόουν, εισβάλλει στην τράπεζα και μαζί με τον συνεργό του παίζουν ένα πανέξυπνο παιχνίδι στους αστυνομικούς και καταφέρνουν να το σκάσουν με τα κλοπιμαία. Μετά αρχίζει το κυνηγητό καθώς προσπαθούν να ξεφύγουν από έναν θυμωμένο πρώην συγκρατούμενο του Belmondo, τον οποίο δεν πήρε στο «κόλπο» και προσπαθούν επίσης να μην κάνουν κάποιο λάθος και τους τσακώσει η αστυνομία. Χαριτωμένη, παλιομοδίτικη περιπέτεια, εντελώς δεκαετίας του '80, την οποία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε και... οικογενειακή ταινία, καθώς η βία είναι σχεδόν ανύπαρκτη και καθ'όλα κωμική! Ό,τι πρέπει για να περάσετε ένα ευχάριστο απογευματάκι και για να δείτε πού έπαιζε η (τότε άσημη—τώρα πασίγνωστη "sex and the city") Kim Cattrall.

Comanche Station

Εδώ έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα γουέστερν του Budd Boetticher, σε σενάριο του Burt Kennedy και με πρωταγωνιστή τον Randolph Scott. Πρόκειται για την τελευταία κινηματογραφική δουλειά του Boetticher για εννιά χρόνια οπότε και γύρισε τις τελευταίες του ταινίες. Όλα τα στοιχεία πάντως που έχουμε δει στις προηγούμενες δουλειές του υπάρχουν και εδώ. Μοναχικός, σκληροτράχηλος πρωταγωνιστής με σκοτεινό και άγνωστο παρελθόν, αναγκάζεται να συμμαχήσει με πρώην φίλους και νυν εχθρούς για να επιζήσουν από επιθέσεις των ινδιάνων Comanche. Comanche Station είναι το όνομα του σταθμού στο οποίο γίνεται η συνάντηση όλων των χαρακτήρων του έργου και η εκκίνηση της περιπέτειας μας. Ο ήρωάς μας έχει μόλις ανταλλάξει από τους ινδιάνους μια λευκή γυναίκα που είχαν απαγάγει και την επιστρέφει στο σπίτι της. Ο άντρας της όμως έβαλε 5.000 δολάρια αμοιβή για όποιον τη φέρει πίσω ζωντανή ή νεκρή. Με την απληστία που διακρύνει τον κόσμο, η κατάσταση θα περιπλακεί επικίνδυνα. Αν έχετε δει ταινίες του Boetticher, ξέρετε τι πρόκειται να δείτε. Όσοι δεν ξέρουν, μπορούν να ξεκινήσουν με τα έργα των προηγούμενων χρόνων του.

Taps (Ταπς, η σάλπιγγα της ανταρσίας)

Η λέξη taps εκφράζει το στρατιωτικό σάλπισμα αποχαιρετισμού των νεκρών. Η ομώνυμη ταινία του 1981 τιτλοφορήθηκε στα ελληνικά ως Ταπς, η σάλπιγγα της ανταρσίας. Και ο λόγος, επειδή η ίδια η ταινία αναφέρεται σε μια ιδιότυπη μορφή ανταρσίας. Στην ουσία πρόκειται για μια κατάληψη της στρατιωτικής ακαδημίας του Bunker Hill στο οποίο φοιτούν παιδιά από 12 ως 17 χρονών. Ένα ιδιόμορφο στρατιωτικό σχολείο που φυσικά κυριαρχείται από τη στρατιωτική πειθαρχία και τους κανονισμούς. Ένα στρατόπεδο με παιδιά, δηλαδή. Δύο πράματα θα πυροδοτήσουν την κατάσταση: α) το κλείσιμο της σχολής τον επόμενο χρόνο με σκοπό να πουληθεί στο δήμο και β) ένα αιματηρό επεισόδιο έξω από τη σχολή με κάτι τσαμπουκαλήδες που θα έχει αποτέλεσμα το θανάσιμο πυροβολισμό ενός πολίτη. Καθώς ο στρατηγός που επιβλέπει τη σχολή φεύγει προφυλακιστέος, τα παιδιά αποφασίζουν να καταλάβουν τη σχολή απαιτώντας απλώς να εισακουστούν τρία αιτήματα. Το ένα θα φέρει το άλλο και η καταστάση θα οξυνθεί και θα οδηγηθεί σε απίστευτες καταστάσεις. Απίστευτες, απ' αυτές που μόνο στο αμερικανικό κινηματογραφικό σύμπαν βλέπεις. Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το θέαμα με εφήβους και μικρά παιδιά στα χακί να κρατάνε αληθινά όπλα! Αρκετές σεναριακές ευκολίες οδηγούν τα πράγματα στο δραματικό φινάλε και στο... σπάσιμο της κατάληψης! Αξίζει η θέασή της πάντως καθώς αποτελεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο των Sean Penn και Tom Cruise και για την δυνατή ερμηνεία του διάσημου τότε πρωταγωνιστή Timothy Hutton, ένα χρόνο μετά τη βράβευσή του με όσκαρ για τους Συνηθισμένους ανθρώπους.

Bugsy

Η ταινία Bugsy του 1991 αποτελεί μια σχεδόν βιογραφική ταινία για τον περιβόητο γκάνγκστερ Benjamin "Bugsy" Siegel. Ο λίγο-πολύ τρελούτσικος κύριος Siegel αδιαφορεί για το χρήμα αλλά όχι για τον γυναικείο ποδόγυρο. Η ταινία ξεκινάει από τη στιγμή που πηγαίνει στο Λος Άντζελες για δουλειές ολιγών ημερών και καταλήγει να δαγκώνει τη λαμαρίνα για μία γκόμενα που δουλεύει στο Χόλιγουντ. Αυτή είναι η Virginia Hill που δεν θα του κάτσει εύκολα και θα του κάνει τη ζωή δύσκολη, για πρώτη ίσως φορά στη ζωή του. Και αντί να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη, στρογγυλοκάθεται στο Χόλιγουντ, αναλαμβάνει την εκεί διαχείριση του οργανωμένου εγκλήματος και ετοιμάζει ένα μεγαλεπίβολο σχέδιο: να χτίσει ένα ξενοδοχείο/καζίνο στη μέση της ερημιάς που λέγεται... Λας Βέγκας.

Μια γκανγκστερική ταινία που επικεντρώνεται περισσότερο στη σχέση ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό ζεύγος των Warren Beatty και Annette Bening, οι οποίοι γνωρίστηκαν μέσα από τα γυρίσματα αυτής της ταινίας, παντρεύτηκαν και έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά μέχρι σήμερα. Εγώ αναρωτιέμαι πώς δεν έτυχε τόσο καιρό να δω το φιλμ (ούτε στην TV δεν έχει παίξει τα τελευταία 11 χρόνια αν δεν απατώμαι), με τέτοια προ-ιστορία, αρκετές υποψηφιότητες για όσκαρ και φοβερό δευτεραγωνιστικό καστ: Harvey Keitel, Ben Kingsley, Elliott Gould και Joe Mantegna. Ίσως η καλύτερη ταινία του χολιγουντιανού σκηνοθέτη Barry Levinson, αν και έχω τις υποψίες μου ότι ο και παραγωγός Beatty έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από ό,τι φαίνεται.

To Sir, with Love (Στον κύριό μας με αγάπη)

Όπως είχαμε πει και παλιότερα, κάθε δεκαετία έχει τη δικιά της «σχολική» ταινία. Η χαρακτηριστική περίπτωση για τη δεκαετία του '60 (μετά το If....) είναι η ταινία του 1967 To Sir, with Love. Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του E.R. Braithwaite, η ταινία αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία της εποχής. Εκείνη η χρονιά μάλλον αποτέλεσε και την κορύφωση της καριέρας του Sidney Poitier αφού πέραν αυτής συμμετείχε στις οσκαρικές Ιστορία ενός εγκλήματος και Μάντεψε ποιος θα'ρθει το βράδι.

Αλλά ο Poitier επιστρέφει στα θρανία για δεύτερη φορά· την πρώτη ήταν μαθητής, τώρα καθηγητής. Και μάλιστα σε αγγλικό σχολείο φτωχικής συνοικίας με δύστροπους μαθητές. Η μαγκιά πάει σύννεφο και οι δυσκολίες που έχει να αντιμετώπισει ο καθηγητής στην πρώτη του κιόλας διδακτική εμπειρία τεράστειες. Πάνω στα νεύρα του όμως θα βρει τον τρόπο να τους προσεγγίσει, αφήνοντας τα βιβλία στην άκρη με το σκεπτικό να τους αντιμετωπίσει ως ενήλικας προς ενήλικες και να ασχοληθεί με τα κοινωνικά, ρατσιστικά και σεξουαλικής φύσης προβλήματά τους. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι εκείνη την εποχή δεν έκανε ιδιαίτερα μεγάλη αίσθηση ένα ερωτικό ξεμυάλισμα μαθήτριας με τον καθηγητής της, σε αντίθεση με την ευαισθησία και την πολιτική ορθότητα των ημερών μας. Να πούμε, τέλος, ότι μεγάλη επιτυχία είχε και το τραγούδι της ταινίας με τον ίδιο τίτλο (νούμερο 1 στα τσαρτ τότες), ερμηνευμένο από την τραγουδίστρια Lulu που συμμετέχει και στην ταινία. Για όσους δεν την ξέρουν, μάλλον πρέπει να ακούσουν και την άλλη της μεγάλη επιτυχία, το Shout, και θα καταλάβουν!

Bad Lieutenant (Η διαφθορά)

Ίσως ο πιο αντιπαθής χαρακτήρας στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο λόγος για τον Bad Lieutenant που παρουσιάζεται με τη μορφή του Harvei Keitel σ'αυτήν την ταινία του 1992 που υπογράφει -ποιος άλλος άραγε θα μπορούσε να είναι- ο Abel Ferrara. Μια δυσκολοχώνευτη ταινία για έναν αστυνομικό πρεζάκια, εξαρτημένο από κάθε είδους ουσία, δολοφόνο, μοίχο, απατεώνα, τζογαδόρο, γενικά ένα σίχαμα. Κάποια στιγμή θα φτάσει στο αμήν και θα προσπαθήσει να μετανοήσει, αλλά πάντα με το δικό του τρόπο. Όσοι δεν αντέχουν πολύ τη... «μαυρίλα» στη ζωή τους, μπορούν να την αποφύγουν. Αξίζει όμως για την εκπληκτική ερμηνεία του Keitel· μια από τις καλύτερες της καριέρας του. Μιας καριέρας που είχε αρχίσει πάλι να ανεβαίνει και να αφήνει το στίγμα του εκείνη την περίοδο με εμφανίσεις σε ταινίες όπως Θέλμα και Λουίζ, Reservoir Dogs, Μαθήματα πιάνου και τα λοιπά.

Mélodie en sous-sol (Η μεγάλη ληστεία του καζίνο)

Παλιομοδίτικη, αλλά κοσμοπολίτικη περιπέτεια, με την υπογραφή του έμπειρου γάλλου σκηνοθέτη Henri Verneuil, τον οποίο έχουν χαρακτηρίσει ως τον πιο... «αμερικανό» γάλλο σκηνοθέτη. Η παρούσα ταινία Η μεγάλη ληστεία του καζίνο (που κυκλοφόρησε και με δεύτερο, πάντα άκυρο, τίτλο: Ληστεία στο Μόντε Κάρλο) μοιάζει σε πολλά με τη προσπάθεια των Rat Packers να κλέψουν τα αμερικάνικα καζίνο. Η διαφορά εδώ είναι ότι έχουμε όλους κι όλους δύο άτομα που θα προσπαθήσουν να κλέψουν ένα καζίνο στις Κάννες! Ολόκληρη η ταινία είναι οι δύο πρωταγωνιστές της: ο ώριμος Jean Gabin που ετοιμάζει το τελευταίο, μεγάλο κόλπο της καριέρας του με το που βγαίνει από τη φυλακή και παίρνει για συνεργάτη του τον νεαρό Alain Delon. Ο δεύτερος είναι που θα σκαρφαλώσει τοίχους, θα περάσει μέσα από συστήματα εξαερισμών και θα κατέβει φρεάτια από ασανσέρ (κάτι από Clooney μου θύμισε εδώ). Ο πρώτος δηλαδή είναι το μυαλό και ο δεύτερος η γοητεία και η δύναμη. Ήρεμοι είναι ως επί τω πλείστων οι ρυθμοί της ταινίας και αρκετά χαλαρή η σκηνοθεσία, με πινελιές αγωνίας και θρίλερ κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του μεγάλου κόλπου, έτσι όπως επιβάλει το είδος. Το γλυκόπικρο τέλος όμως είναι αυτό που δίνει επιπλέον αξία στο παραλίγο μέτριο εργάκι.

More

Μια κατηγορία που μας αρέσει πολύ είναι αυτή των καρτούν μικρού μήκους. Μπορείς πλέον (με την τεχνολογία και το youtube) να τις δεις γρήγορα και παντού. Παρακάτω δείτε μία από τις αγαπημένες μας ταινίες, το More του Mark Osborne από τη χρονιά του 1998.

Animal Farm (Το ξύπνημα των σκλάβων)

Η αλληγορία που έκανε παγκοσμίως γνωστό τον George Orwell μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1954 σε μορφή καρτούν. Η Φάρμα των ζώων (τώρα, πώς τους ήρθε το «Ξύπνημα των σκλάβων» είναι απορίας άξιο) είναι ένα παραμύθι για ενηλίκους που έγινε καρτούν για ενηλίκους. Μπορούν άνετα οι μικρές ηλικίες να καταλάβουν αυτά που βλέπουν αλλά όχι και να τα συγκρίνουν με την ιστορία του 20ου αιώνα μΧ. Βέβαια, κατά πόσο είναι κατάλληλο για μικρά ένα καρτούν με επαναστάσεις, σκοτωμούς, πτώματα ζώων κ.τ.λ., τι να σας πω! Για όσους δεν ξέρουν πάντως, πρόκειται για μια σάτιρα των ολοκληρωτικών καθεστώτων και κυρίως μια σφοδρή κριτική του σταλινικού φαινομένου. Η ιστορία του καρτούν διαφοροποιείται λίγο από το αυθεντικό κείμενο χωρίς όμως να ξεφεύγει από την ουσία. Πόσα εξάλλου να χωρέσουν σε ταινία διάρκειας μίας ώρας; Μόνο το πρόσθετο «επαναστατικό» τέλος μου φάνηκε αρκετά διαφορετικό και πιο αισιόδοξο από αυτό του βιβλίου. Η σκιτσογράφηση είναι χαρακτηριστικά παλαιομοδίτικη αλλά μόνο και μόνο για την ιστορία βλέπεται ευχάριστα.

Δείτε όλη την ταινία στο youtube σε οχτώ μέρη, ξεκινώντας από εδώ!

The Bounty (Ανταρσία του Μπάουντι)

They were friends through hell. They became enemies in paradise.

Η Ανταρσία του Μπάουντι του 1984 πρόκειται για μια πλούσια και φροντισμένη παραγωγή· τα λεφτά του γνωστού παραγωγού Dino De Laurentiis έκαναν καλά τη δουλειά τους. Το χρονικό του επεισοδιακού ταξιδιού από την Αγγλία μέχρι τα νησιά της Ταϊτής το έχουμε δει και σε άλλες εκδοχές με πιο διάσημες φυσικά αυτές του 1935 και του '62, με τους Charles Laughton και Clark Gable στους ρόλους του σκληρού καπετάνιου William Bligh και του στασιαστή Fletcher Christian στην πρώτη και με τον Trevor Howard και Marlon Brando αντιστοίχως στη δεύτερη. Εδώ βρίσκουμε τον Anthony Hopkins ενάντια στον νεαρό Mel Gibson, σε μια κόντρα που θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κόντρα βρετανικού φλέγματος εναντίον αυστραλέζικου ταμπεραμέντου.

Σε γενικές γραμμές θα λέγαμε ότι είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, ίσως η καλύτερη του —κατά τα άλλα μέτριου— σκηνοθέτη Roger Donaldson. Δεν θα μπορούσε να κάνει και χειρότερα όταν έχει για υλικό μερικούς από τους καλύτερους νέους ηθοποιούς της εποχής. Πέρα από τους πρωταγωνιστές, σε δεύτερους ρόλους έχουμε τους Daniel Day-Lewis, Liam Neeson, Bernard Hill (που τον γνωρίσαμε καλύτερα στον... Άρχοντα των Δαχτυλιδιών) και τον Σερ Laurence Olivier σε μία από τις τελευταίες κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Η μουσική κάνει μπαμ από χιλιόμετρα ότι είναι από τον δικό μας Vangelis και η εκπληκτική φωτογραφία είναι μερικά από τα στοιχεία που σου μένουν. Αν δεν ήταν και το τελευταίο κομμάτι της ταινίας τόσο μέτριο, θα μιλούσε για μια πολύ καλή ταινία. Εκεί είναι που κάνει μια μεγάλη κοιλιά, παρόλο που προσπαθεί έξυπνα να παραλληλήσει τις προσπάθειες του ενός και του άλλου να βρουν την «γη της επαγγελίας», ο ένας για να κρυφτεί, ο άλλος για να σωθεί. Η ταινία διαφέρει από τις προγενέστερες στο ότι επικεντρώνεται στη φιλία των δύο αντρών που μετά γίνανε εχθροί, κάτι που δεν είχαν τονίσει οι παλιότερες εκδοχές και στο ότι είναι αρκετά πιο αληθοφανής.

Shenandoah

Ο James Stewart είναι ο χήρος μεγαλοκτηματίας που έχει 6 γιους, μία κόρη και μία νύφη κάτω από την σκεπή του και ζουν στην κοιλάδα με το όνομα Shenandoah στην πολιτεία της Βιρτζίνια. Βρισκόμαστε στην εποχή του αμερικανικού εμφυλίου με τις μάχες να κορυφώνονται και να διεξάγονται μόλις λίγα μίλια μακριά από το κτήμα του Stewart, με τον ίδιο όμως και τους γιους του να μη συμμετέχουν συνειδητά με το στρατό των Νοτίων (ούτε των Βορείων φυσικά!). Κάποια στιγμή όμως ο «Βενιαμίμ» της οικογένειας θα συλληφθεί από τους Βόρειους επειδή θα τον περάσουν για οπλίτη των Νοτίων και τότε η οικογένεια θα πάρει τα άρματα και θα βγει προς αναζήτησή του.

Η ταινία θέλει να σχολιάσει τη ματαιότητα και τον παραλογισμό του πολέμου και ειδικότερα αυτόν του αμερικανικού εμφυλίου. Προσπαθεί όμως να μας συγκινήσει με πολλές σεναριακές ευκολίες και προβλέψιμες ανατροπές. Θα 'λεγα ότι η συγκεκριμένη ταινία απευθύνεται κυρίως σε θαυμαστές του James Stewart.

Dead End (Δρόμος χωρίς διέξοδο)

Άλλη μια ταινία από τον μεγάλο παραγωγό της εποχής, τον Samuel Goldwyn, σε σκηνοθεσία του William Wyler. Το θεατρικό του Sidney Kingsley Dead End μετέφερε σε σενάριο το 1937 η επίσης θεατρική συγγραφέας Lillian Hellman. Η ιστορία μας αναφέρεται σε μια φτωχική γειτονιά στη Νέα Υόρκη, εκεί που τελειώνουν οι μεγάλοι δρόμοι που φτάνουν μέχρι το ποτάμι. Οι πλούσιοι χτίζουν εκεί καινούρια, μεγάλα σπίτια με θέα και εγκαθίστανται στην περιοχή. Η ταξική διαφορά είναι τεράστια. Εμείς παρακολουθούμε τις σχέση ενός άνεργου αρχιτέκτονα με μια πλούσια και παράλληλα με μια φτωχή κοπέλα, τον μικρό αδερφό αυτής που συμμετέχει σε μια συμμορία της περιοχής και κάνουν χουνέρι σε ένα μικρό πλουσιόπαιδο και έναν πασίγνωστο γκάνγκστερ που επέστρεψε σ' αυτό το μέρος που μεγάλωσε και ο ίδιος, ψάχνοντας ανθρώπους από το παρελθόν του. Όλες οι ιστορίες, όπως φαντάζεστε, μπλέκονται μεταξύ τους όσο πλησιάζει το τέλος.
Με χαρακτηριστική άνεση σκηνοθετεί και πηγαινοέρχεται από ιστορία σε ιστορία ο Wyler. Έχει και μερικούς πολύ καλούς ηθοποιούς που ταιριάζουν γάντι στους ρόλους τους όπως ο McCrea ως ο άνεργος αρχιτέκτονας, η Sylvia Sidney με τα «λυπημένα» μάτια ως φτωχική κοπέλα και ο Bogart στο ρόλο (τι άλλο φυσικά;) του σκληρού μαφιόζου, φρέσκος από την επιτυχία της πρηγούμενης χρονιάς Το πετρωμένο δάσος. Σημειώστε την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της νεαρής τσακαλοπαρέας που πήρε το όνομα The Dead End Kids, η οποία συμμετείχε και στο θεατρικό στο Broadway, και έπειτα έκανε δευτεραγωνιστική καριέρα σε διάφορες ταινίες, όπως στην Κολασμένες ψυχές με τον Cagney. Το πιο ενδιαφέρον όμως κομμάτι της ταινίας ήταν το ότι παρατηρούμε, εβδομήντα δύο χρόνια μετά, κάποια στοιχεία της Αμερική των 30's να μην έχουν αλλάξει καθόλου στην Ελλάδα του 2000. Και τότε οι νέοι αγωνίζονταν, μοχθούσαν και απεργούσαν για να βρουν αξιοπρεπείς δουλειές· και τότε οι αστυνομικοί είχαν τον άχαρο ρόλο να επιβάλουν την τάξη με τους πολίτες να τους περιγελούν· τότε οι νέοι αντιδρούσαν στην αδικία ιδρύοντας συμμορίες ενώ σήμερα αντιδρούν στα ίσα. Αλλά, παρόλο αυτά, δεν υπάρχει καμία πρόδος σ'αυτή τη χώρα;

Born to Kill (Σκλάβος του εγκλήματος)

Life is very much like coffee. The aroma is always better than the actuality.

Ο Robert Wise υπογράφει το 1947 την πρώτη του film-noir ταινία υπό τον τίτλο Born to Kill. Στην Αγγλία κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο Lady Of Deceit. Στην Ελλάδα ως Σκλάβος του εγκλήματος! Η ταινία αφορά τη γνωριμία μιας προσφάτως διαζευγμένης (Claire Trevor) με έναν σκληρό άντρα που έχει μεγάλο πρόβλημα με τα νεύρα του, σε τέτοιο βαθμό που αφήνει στο πέρασμά του... πολλά πτώματα! Η ταινία παρακολουθεί την περίεργη σχέση της μαντάμ με τον σαγηνευτικό, κατά τα άλλα, κύριο που την γουστάρει αλλά δεν μπορεί να την έχει δικιά του μιας και είναι ήδη λογοδοσμένη. Η ιστορία θα περιπλεχτεί όταν αποφασίσει να παντρευτεί την πλούσια αδερφή της, έτσι ώστε να μπει για τα καλά στο σπίτι τους και να είναι κοντά στην Trevor. Η εμφάνιση, τέλος, ενός περίεργου ντετέκτιβ θα οδηγήσει την όλη κατάσταση προς τη βίαιη εκτόνωση.

Κι αυτός ο ρόλος του ντετέκτιβ είναι που μου άφησε την καλύτερη εντύπωση από την ταινία. Ένας ρόλος ακριβώς αντίθετος από τον κύριο Marlowe· χοντρούλης, φαινομενικά αγαθιάρης αλλά ευφυής, με πνευματώδεις ατάκες βγαλμένες από βιβλία. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι απλά γραφικοί και υπερβολικοί στο παίξιμό τους και ακόμα περισσότερο ο πρωταγωνιστής Lawrence Tierney. Τον έχετε δει και σε άλλη ταινία να παίζει: ως ο φαλακρός, γερασμένος αρχηγός της σπείρας των Reservoir Dogs! Θα λέγαμε πάντως ότι η αντιμετώπιση ενός εγκληματία που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε serial killer είναι αρκετά απλοϊκή.

California Suite (Καλιφόρνια Οτέλ)

Τέσσερις ομάδες διαφορετικών επισκεπτών καταφθάνουν στο Καλιφόρνια οτέλ! Η πρώτη είναι από το Λονδίνο και πρόκειται για τους Maggie Smith και Michael Caine, ένα τυπικό ζευγάρι Βρετανών, που έρχονται στο Λος Άντζελες για την απονομή των βραβείων όσκαρ, καθώτι η ίδια η Smith είναι υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ερμηνείας. Η Jane Fonda έρχεται στην Καλιφόρνια από τη Νέα Υόρκη για να επισκεφθεί τον πρώην σύζυγό της Alan Alda ύστερα από 9 χρόνια, για να αποφασίσουν σχετικά με την επιμέλεια της κόρης τους. Οι συνάδελφοι γιατροί από το Σικάγο Bill Cosby και Richard Pryor καταφθάνουν στο ίδιο ξενοδοχείο με τις συζύγους τους για να ολοκληρώσουν τις διακοπές στην Καλιφόρνια. Εκεί μαθαίνουν πως μόνο ένα δωμάτιο υπάρχει διαθέσιμο, ενώ ο Walter Matthau προσπαθεί να κρύψει από τη γυναίκα του το αναπάντεχο δώρο του αδερφού του: μια πόρνη πολυτελείας στο δωμάτιο του!

Ο Neil Simon γράφει το σενάριο από το δικό του θεατρικό έργο και ο Herbert Ross αναλαμβάνει για άλλη μια φορά (από τις πέντε συνολικά) τη σκηνοθεσία. Ο πρώην χορογράφος και νυν σκηνοθέτης σχολιάζει τις σχέσεις μεταξύ παντρεμένων και χωρισμένων ζευγαριών καθώς και ενός παντρεμένου στην πρώτη του απιστία! Πρόκειται για μια ταινία με τέσσερα ξεχωριστά επεισόδια, όμορφα ανακατεμένα αλλά όχι της ίδιας δυναμικότητας. Ξεχωρίζει φυσικά το κομμάτι με το ζευγάρι των Caine-Smith, με τον σκηνοθέτη να βρίσκει την αφορμή να καυτηριάσει ολόκληρη τη χολιγουντιανή βιομηχανία, βγάζοντας τη δικιά του πίκρα για το χαμό των όσκαρ την προηγούμενη χρονιά με την (καλύτερη;) ταινία του Η κρίσιμη καμπή. Το επεισόδιο με την Fonda περιέχει ατάκες-δηλητήριο, αυτό με τον Matthau είναι ψιλοαδιάφορο, ενώ αυτό με τα δύο μαύρα ζευγάρια των Cosby και Pryor είναι το πιο καθαρά κωμικό. Αξίζει τη θέασή της η ταινία και, μιας και πλησιάζουν τα όσκαρ, μπορείτε να τη δείτε επειδή γι'αυτήν κέρδισε το δεύτερο όσκαρ στην καριέρα της η Maggie Smith, υποδυόμενη μία ηθοποιό που το χάνει!

Classe Tous Risques (Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος!)

Αρκετά βίαιος κακοποιός ο Lino Ventura ξεκινάει μαζί με τη γυναίκα του, τα δυο του παιδιά και τον συνεργό του από το Μιλάνο και προσπαθούν να το σκάσουν προς Γαλλία. Όλα βαίνουν καλώς, μέχρι τη στιγμή που θα αποβιβαστούν στη Μασσαλία και θα τους επιτεθούν οι λιμενοφύλακες. Το αποτέλεσμα θα είναι να σκοτωθούν η γυναίκα του και ο φίλος του και να μείνει αυτός μόνος με τα δύο παιδιά, κυνηγημένος από όλη την αστυνομία. Τότε θα ζητήσει τη βοήθεια των παλιών φίλων και πρώην «συναδέλφων» από το Παρίσι αλλά αυτοί, μη θέλοντας να μπλέξουν, του στέλνουν έναν άγνωστο νεαρό, τον (new kid on the block του γαλλικού σινεμά τότε) Jean-Paul Belmondo. Μεταξύ των δυο αντρών θα δημιουργηθεί μια ιδότυπη φιλία, που θα αποδειχθεί πιο δυνατή και πιο αληθινή από αυτή των παλιόφιλων που θα προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν τον... θυμωμένο Ventura με πισωμαχαιρώματα.

Γκανγκστερική γαλλική ταινία παραγωγής 1960, η Classe Tous Risques χωρίς να έχει αφήσει εποχή, συνδυάζει ευπρεπώς το γαλλικό νουάρ της προηγούμενης δεκαετίας με τη δράση των αστυνομικών ταινιών του Melville. Έχει και δυο άξιους πρωταγωνιστές που βοηθάνε στην καλύτερη θέασή της, έτσι;

The Miracle of Morgan's Creek

Άλλη μια τρελή κωμωδία του Preston Sturges, η τρίτη που γύρισε μέσα στο 1944. Χωρίς να έχει στη διάθεσή του κάποιον μεγάλο κινηματογραφικό αστέρα, ο Sturges γράφει μια πανέξυπνη ιστορία για την οποία ήταν και υποψήφιος για όσκαρ σεναρίου. Η ταινία The Miracle of Morgan's Creek παίζει με όλα τα ταμπού μιας μικρής κοινωνίας και τα διαλύει. Κορίτσια αρκετά ελεύθερων ηθών, σεξ από το πρώτο ραντεβού, ο μπαμπάς να έχει πλήρη άγνοια, ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και αναγκαστικός γάμος για να σώσουμε τα προσχήματα. Όλα αυτά κατά τη διάρκεια που η Αμερική είναι στον πολέμο. Αυτοί που έχουν πρόβλημα και δεν μπορούν να υπηρετήσουν, θα αναγκαστούν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.

Τέτοια πράγματα ούτε κατά διάνοια δεν θέλανε να βλέπουνε οι συντηρητικοί της εποχής! Η ταινία όμως αποτέλεσε μέγαλη εμπορική επιτυχία στην εποχή της. Όσον αφορά το... θαύμα, θα πρέπει να περιμένετε μέχρι το τέλος της ταινίας για να το μάθετε.

Road House

Δύο παλιόφιλοι θα μαλώσουν και θα βρεθούν αντίπαλοι για τα μάτια μιας γυναίκας. Καθόλου πρωτότυπο το σενάριο θα μου πείτε και δε θα έχετε άδικο, στην αρχή. Road House είναι το όνομα του μαγαζιού που έχει ο ένας (Richard Widmark) το οποίο ουσιαστικά δουλεύει ο δεύτερος (Cornel Wilde). Ο πρώτος θα φέρει μια καινούρια τραγουδίστρια (η μοιραία... Ida Lupino) από το Σικάγο με την οποία έπαθε την πλάκα του. Ο έρωτας όμως θα προκύψει από την άλλη πλευρά και θα κάνει τον Widmark έξαλλο. Όταν το ζευγάρι αποφασίσει να φύγει από την πόλη, το σαλεμένο από μίσος αφεντικό θα τους κατηγορήσει για κλοπή και, χωρίς να έχουν αντι-αποδείξεις, θα βάλει τον πρώην, πλέον, φίλο του φυλακή. Ως εδώ είμαστε αρκετά... προβλέψιμοι, έτσι; Η συνέχεια δίνει πόντους στην ταινία καθώς ο πονηρός Widmark θα πείσει τον δικαστή να αφήσει ελεύθερο τον φίλο του υπό δικιά του επιτήρηση. Έτσι, το ζευγάρι θα βρεθεί σε πιο δύσκολη θέση. Δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτα αφού ο Widmark θα είναι η σκιά τους και με μία του λέξη θα μπορεί να στείλει τον Wilde πίσω στη φυλακή. Μια σχέση διεστραμμένης εξουσίας ξεκινάει που όπως είναι φυσικό θα τελειώσει βίαια και αιματηρά.

Μέσα σε μιάμιση ώρα η ταινία ξεκινάει από το βαρετό μελόδραμα και τα ερωτικά τρίγωνα για να ακολουθήσει μετά πιο νουάρ δρόμους, σώζωντας τελικά την κατάσταση. Δεν πρόκειται για κάποια ταινία που άφησε εποχή. Είναι όμως ένα ευπρόσωπο νουάρ, σκηνοθετημένο με συνέπεια από τον Jean Negulesco το οποίο βέβαια χρωστά πολλά στον δευτεραγωνιστή Richard Widmark που κλέβει πανεύκολα την παράσταση στην, μόλις, τρίτη του ταινία.

Petulia

Η απελευθερωμένη νεαρή κυρία Πετούλια είναι προσφάτως παντρεμένη με τον Richard Chamberlain, αλλά το μάτι της έχει γυαλίσει για τον προσφάτως διαζευγμένο γιατρό George C. Scott. Αυτό που επακολουθεί είναι μια ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις και τα ερωτικά αδιέξοδα, μια ταινία για τη δεκαετία του '60, την εποχή της ψυχεδέλιας, του ελεύθερου έρωτα, των χίπιδων, του πολέμου στο Βιετνάμ. Όλοι και όλα παρελαύνουν μπροστά από την κάμερα· η Τζόπλιν, οι Grateful Dead, η φοβερή μουσική του John Barry, το πολύχρωμο San Francisco. Μια ταινία που θα λέγαμε ότι αποτελεί το χαρακτηριστικότατο δείγμα της εποχής της. Αν δεν σας πείθουν όλα αυτά ώστε να δείτε την ταινία, τότε να πούμε ότι εδώ βρίσκουμε ως διευθυντή φωτογραφίας τον Nicolas Roeg, κάτι που μας κάνει να πιστέψουμε ότι έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη δημιουργία της, περισσότερο ίσως και από τον σκηνοθέτη (των Beatles) Richard Lester. Κι αυτό γιατί, πέρα από την εκπληκτική φωτογραφία, το μπερδεμένο μοντάζ που σε πάει μπρος-πίσω στην ιστορία και τα έντονα κοντινά πλάνα θυμίζουν τις μεταγενέστερες ταινίες του Roeg, όπως π.χ. την Don't Look Now.

Δύο ακόμα άρθρα για την ταινία για να εντρυφήσετε:
→ από το 25th Frame
→ από τον vandim

Whistle Down The Wind (Έξι μάτια είδαν το δολοφόνο)

Η ταινία Whistle Down the Wind αποτέλεσε στα 1961 το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ηθοποιού John Forbes το οποίο ήταν βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Mary Hayley Bell. Ήταν μια παραγωγή του Richard Attenborough, λίγα χρόνια πριν αρχίσει ο ίδιος να σκηνοθετεί τα δικά του έργα. Η ιστορία μας εδώ θέλει τρία μικρά, ορφανά αδελφάκια, που ζουν μόνο με τον πατέρα τους σε μια απομονωμένη φάρμα στη Βόρεια Αγγλία, να προστατεύουν εν άγνοια τους ένα δραπέτη δολοφόνο που κρύβεται από την αστυνομία. Από μια παρεξήγηση θα πιστέψουν ότι ο τύπος είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Αυτά τότε προσπαθούν να τον κρύψουν, να τον περιποιηθούν ώστε να μην τον βρουν οι «μεγάλοι». Αυτός γίνεται ξαφνικά ο αποδέκτης της καλοσύνης των μικρών παιδιών, για πρώτη φορά στη ζωή του.

Κλασική πλέον ταινία με ενδιαφέρουσα ιδέα που βλέπεται ευχάριστα, άσχετα αν μερικοί λένε ότι βρίσκουν σχετικά απλοϊκό και αφελές το σενάριο. Εγώ πάντως «κολλάω» πολύ με δραματικές ταινίες με παιδιά και σπανίως βρίσκω ψεγάδια. Όπως είχε πει και ο W.C. Fields "Never work with animals or children", επειδή θα σου κλέψουν την παράσταση!

California Split (Ζάρια, πόκερ και... κάτι άλλο!)

Μέρες που είναι, ο τζόγος δίνει και παίρνει. Τι πιο κατάλληλο από μια ταινία με θέμα το χαρτοπαίγνιο και τα τυχερά παιχνίδια. Η ταινία California Split παραγωγής 1974 βρίσκει τον διάσημο σκηνοθέτη να εντρυφεί στον κόσμο των τζογαδόρων και ειδικότερα στους απελπισμένους αμερικανούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αλλά παρόλο αυτά ζουν και αναπνέουν για το τζόγο. Ο George Segal γνωρίζεται με τον Elliott Gould σε μία λέσχη πόκερ και καταλαβαίνει ότι η μεταξύ τους χημεία φέρνει επιτυχημένα αποτελέσματα. Ο ένας είναι σωστός επαγγελματίας που θέλει να χρησιμοποιήσει τον τζόγο για το εύκολο κέρδος που θα τον βοηθήσει να εξελιχθεί, ο άλλος παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Μαζί θα ταξιδέψουν και θα πάνε στο Ρίνο για να κάνουν τη μεγάλη δουλειά.

Φυσικά και δεν πρόκειται για ταινία δράσης. Πάνω από όλα χαρακτηρίζεται ως μια ταινία του Altman. Ρεαλιστική κινηματογράφιση (αν μπορούμε να πούμε) για τον εθισμό στα τυχερά παιχνίδια. Χαρακτηριστική η σκηνή όπου οι δύο πρωταγωνιστές στοιχηματίζουν ποιος θα θυμηθεί και τα εφτά ονόματα των νάνων της Χιονάτης!

Καλή χρονιά...

...με πολλές ταινίες! Προσεχώς: