ZISIS IN MOVIELAND

Tokyo Joe

2012-02-01T13:00:00.000+02:00

Τόκιο Τζο, το όνομα του κέντρου διασκέδασης που διατηρούσε στο Τόκιο ο Μπόγκαρτ, πριν τον πόλεμο. Μετά από εφτά χρόνια φυγής και τη λήξη του πολέμου, επιστρέφει αλλά δεν μπορεί να το δουλέψει, καθώς βρίσκεται εκτός αμερικάνικης δικαιοδοσίας και απαγορεύεται να πηγαίνουν αμερικανοί στρατιώτες. Βρίσκει όμως μια παλιά του αγάπη. Η οποία είναι παντρεμένη με άλλον αμερικανό. Αυτός για να "επιζήσει", ιδρύει αεροπορική εταιρεία με έναν ιάπωνα του υποκόσμου. Για να ξεπεράσει τη γραφειοκρατεία, δέχεται τη βοήθεια του ερωτικού αντίζηλού του. Τι έχουμε δηλαδή; Μπλεξίματα με το στρατό, μπλεξίματα με τον υπόκοσμο, μπλεξίματα με το πες-το-και-ερωτικό τρίγωνο. Σε ένα μετριότατο καστ, με ανέμπνευστο σενάριο, άνευρη σκηνοθεσία και τους κλασικούς αμερικανούς (πρώτα βομβαρδίζουμε και μετά «βοηθάμε» στην ανοικοδόμηση), η ταινία δε διασώζεται ούτε από τον κύριο Μπόγκαρτ ούτε από το πικρό και ολίγον ηρωικό τέλος. Αν είχε άλλον πρωταγωνιστή, θα μιλούσε για τεράστιο b-movie. Ήταν η πρώτη αμερικάνικη ταινία που γυρίστηκε στη μεταπολεμική Ιαπωνία. Τον κακό της υπόθεσης υποδύεται ο Sessue Hayakawa, που έχουμε δει επίσης στα House of Bamboo και Geisha Boy αλλά είναι γνωστότερος από το ρόλο του σαδιστή Γιαπωνέζου Σ/χη στην κλασική Γέφυρα του ποταμού Κβάι.

La bataille d'Alger (Η μάχη του Αλγερίου)

2012-01-29T11:00:00.002+02:00

Σαν ντοκιμαντέρ, αλλά και καθόλου. Από τη μία, η βία των Γάλλων στρατιωτικών ενώ, από την άλλη, τα «κόλπα» του ανταρτοπόλεμου των Αλγερινών. Βία στη βία μέχρι κάποιος να οπισθοχωρήσει. Ποιος όμως θα είναι αυτός που θα κάνει το πρώτο βήμα... προς τα πίσω; Συγκλονιστική ταινία, που παίρνει σαφή θέση ενάντια στους κατακτητές, και καλά κάνει! Ο ιμπεριαλισμός των πάλαι ποτέ αυτοκρατοριών ήρθε τελικά σε σύγκρουση με τους απλούς ανθρώπους και έφαγε τα μούτρα του. Η μάχη του Αλγερίου είναι ένα ιστορικό φιλμ του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία το '66, ήταν υποψήφιο για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας στα βραβεία του '67 και πάλι υποψήφιο για όσκαρ σεναρίου και σκηνοθεσίας στην τελετή του '69! Το ότι δεν προβλήθηκε στη Γαλλία μέχρι πρότινος, πιστεύω είναι κατανοητό.

Riso Amaro (Πόθοι στους βάλτους)

2012-01-26T09:00:00.000+02:00

Η επιβίωση στην επαρχία της Ιταλίας του μεταπολέμου έχει αγροτική, χειρωνακτική, σκληρή δουλειά. Έχει και όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Για κάποιους, τα πεζά τους όνειρα θα εκπληρωθούν από τον ιδρώτα της δουλειάς τους. Κάποιοι άλλοι, όμως, δεν θα πουν όχι σε κλεμμένα κολιέ που μπορεί να τους οδηγήσουν στα πλούτη και σε μια αλλαγή σελίδας της ζωής τους. Η Doris Dowling θα κρύψει τα κλοπιμαία του εραστή της Vittorio Gassman και θα βρει δουλειά στους ορυζώνες για να κρυφτεί από τις Αρχές. Θα γνωρίσει τη Silvana Mangano, που θα αποσπάσει τα μυστικά της. Θα γνωρίσει όμως και το λοχαγό του στρατού Raf Vallone, στον οποίο θα δει ότι υπάρχει και ζωή πέρα από τον άξεστο γκόμενο της. Τα ανθρώπινα πάθη όμως θα οδηγήσουν τα πράματα στα άκρα και η εκτόνωση του δράματος θα έρθει μέσα από μια βίαιη κατάληξη. Η τελική σεκάνς με το ρύζι που παίρνει τη θέση του χώματος (θα δείτε και θα καταλάβετε) είναι απλά εκπληκτικά συγκινητική. Το Riso Amaro θα λέγαμε ότι είναι επηρεασμένο από τον ιταλικό ρεαλισμό, με αρκετά στοιχεία film-noir, ό,τι πρέπει για τους σινεφίλ. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Giuseppe De Santis, γνωστός για το σενάριο του Οσεσιόνε του Βισκόντι. Ανάμεσα στους οκτώ(!) που υπέγραψαν το σενάριο της ταινίας, βρίσκουμε (πέρα από το σκηνοθέτη) και τον Mario Monicelli.

Ravenous (Τα αρπαχτικά)

2012-01-23T10:00:00.001+02:00

Η επιτυχία του L.A. Confidential ανέδειξε τους νεαρούς και άγνωστους στο ευρύ κοινό πρωταγωνιστές του. Ο πρώτος (Russell Crowe) έγινε μεγάλος σταρ με εμπορικές επιτυχίες και βραβεία όσκαρ. Ο δεύτερος (Guy Pearce) ακολούθησε έναν πιο μοναχικό και (κάπως) περισσότερο καλλιτεχνικό δρόμο. Αυτός ο δρόμος τον έφερε δύο χρόνια μετά, το 1999, στα πλατώ της ταινίας Ravenous, έχοντας για συμπρωταγωνιστή άλλον ένα (βρετανό) ηθοποιό που έγινε διάσημος στα 90’s (Robert Carlyle) αλλά πολύ σύντομα εξαφανίστηκε κι αυτός από το λαμπερό χολιγουντιανό (και όχι μόνο) προσκήνιο, επιλέγοντας να συμμετέχει σε πιο μικρές παραγωγές.

Η ταινία παρουσιάζει μια ομάδα στρατιωτικών στα βουνά της Άγριας Δύσης, μετά τον αμερικανικό εμφύλιο, να φυλάνε ένα απομονωμένο οχυρό. Εκεί θα τοποθετηθεί ο... δειλός αξιωματικός Pearce, με δυσμενή μετάθεση. Εκεί θα εμφανιστεί ο Carlyle ως ο μοναδικός επιζών μιας ομάδας αποίκων που χάσανε το δρόμο τους στα βουνά και αποκλείστηκαν από τα χιόνια σε μια σπηλιά. Ο ερχομός του στο οχηρό θα τους αλλάξει τα φώτα και τις... γευστικές συνήθειες! Από τις σπάνιες ταινίες που υπογράφει τη σκηνοθεσία γυναίκα, ειδικά στο είδος του τρόμου, με το αποτέλεσμα να είναι, αναπάντεχα, παρά πάνω από καλό! Μετά από τόσα χρόνια και την ελάχιστη αναγνώριση που έχει, μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε και καλτ.

Spoorloos

2012-01-20T10:00:00.005+02:00

Δεν υπάρχει τίποτα φανερά τρομακτικό στην ολλανδο-γαλλικής παραγωγής ταινία Spoorloos (=που δεν αφήνει ίχνη). Κι όμως, η περιέργεια για τη λύση του μυστηρίου, η διάχυτη ανησυχία για την τελική έκβαση της εξαφάνισης, η εξαρχής παρουσίαση του ανθρώπινου «κακού» της υπόθεσης, δεν σε κάνουν να νιώθεις και πολύ άνετα. Κι αν νομίζετε ότι η ταινία κυλάει «αργά» κι αν δεν σας αρέσουν τα γαλλικά και τα ολλανδικά, τότε κάτσατε να δείτε λάθος ταινία. Εκτός κι αν δεν είδατε το τέλος. Δεν είδατε το φινάλε; Αυτό που μπορεί να στιγματίσει οποιαδήποτε ταινία και μπορεί είτε να αποθεώσει ένα έργο είτε να το χαντακώσει; Σίγουρα δεν ισχύει το δεύτερο στην περίπτωσή μας εδώ. Ο ελληνικός τίτλος που δόθηκε στην ταινία σε ένα φεστιβάλ (σε ποιο;) ήταν «Χωρίς ίχνος» και ο αγγλικός "Vanishing". Γυρίστηκε και σε αμερικανικό ριμέικ από τον ίδιο σκηνοθέτη, τον George Sluizer, το 1993 με τους Jeff Bridges, Kiefer Sutherland και Sandra Bullock να πρωταγωνιστούν. Δεν ξέρω γιατί δεν έτυχε να το δω ποτέ...

Υ.Γ. Για αυτή την προβολή, υπεύθυνος ήταν... ο Oldman! Αλλά ρίξτε και ένα επιπλέον διάβασμα από τον σινε-τέντα.

The Cars That Ate Paris

2012-01-17T10:00:00.000+02:00

Μια από τις πρώτες ταινίες του αυστραλού σκηνοθέτη Peter Weir αποτελεί η ταινία τρόμου The Cars That Ate Paris, όπου Paris είναι ένα μικρό χωριό της Αυστραλίας. Και τι σημαίνει ο τίτλος; Αυτό που διαβάσατε. Οι κάτοικοι του Paris προκαλούν ατυχήματα (και σκοτωμούς φυσικά) στους ξένους και τους παρείσακτους με τα εξωπραγματικά αυτοκίνητά τους, αλλά θα την πάθουν τελικά εκ των έσω. Οι νέοι θα θελήσουν να αλλάξουν το στάτους κβο και αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι... αυτό που λέει ο τίτλος. Πιο καλτ, b-movie έργο εξ Αυστραλίας δεν νομίζω να βρείτε πουθενά! Και δε νομίζω τότε να πίστευε κανείς ότι ο κύριος Weir θα είχε τέτοια κινηματογραφική εξέλιξη.

Shivers

2012-01-15T12:12:00.001+02:00

Ακόμα και για τα δεδομένα της δεκαετίας του '70, η ταινία Shivers του David Cronenberg (που γυρίστηκε σε δεκαπέντε μέρες μόνο) θεωρείται b-movie και μόνο. Πρόκειται για μια ταινία τρόμου, με εντονότατες σεξουαλικές αναφορές και με μεταλλαγμένο το βαμπιρικό μύθο, η οποίο απευθύνεται αποκλειστικά στους φίλους των καλτ ταινιών. Όλο το πρώιμο κινηματογραφικό σύμπαν του κυρίου Cronenberg, το επονομαζόμενο ως «αφροδίσιου τρόμου», βρίσκεται εδώ. Είναι η πρώτη ταινία που τον έκανε διάσημο σε καλτ κινηματογρα-φικούς κύκλους.

Make Way for Tomorrow (Τόπο στα νειάτα)

2012-01-12T12:12:00.000+02:00

Το χαμένο διαμάντι του κλασικού Χόλιγουντ, που επανακυκλοφόρησε η criterion και γνωρίσαμε και εμείς οι νεότεροι. Ο παλαίμαχος σκηνοθέτης Leo McCarey, ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του και την ίδια χρονιά με την οσκαρική του βράβευση για την κωμωδία The Awful Truth (με τον Cary Grant), μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το Make Way for Tomorrow, που ήταν βασισμένο στο θεατρικό των Helen & Nolan Leary, που με τη σειρά του ήταν βασισμένο στο μυθιστόρημα "The Years Are So Long" της Josephine Lawrence. Πρόκειται για την ιστορία ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που του παίρνουν το σπίτι οι τράπεζες για χρέη, αναγκάζονται να ζήσουν χωριστά στα σπίτια των πέντε παιδιών τους, πότε εδώ και πότε εκεί αλλά ποτέ μαζί και νιώθοντας ανεπιθύμητοι! Το τελευταίο μισάωρο του έργου στο οποίο ο McCarey μάς δείχνει το πεντάωρο που περνάει μαζί το ζευγάρι, μέχρι να ξαναχωρίσουν οι δρόμοι τους για άλλους πέντε-έξι μήνες, είναι απλά σπαρακτικά τέλειο. Η συγκίνηση αναδύεται μέσα από τη σκηνοθετική απλότητα και τα βλέματα των δύο πρωταγωνιστών, δημιουργώντας την απόλυτη ίσως ταινία-φόρο τιμής στην τρίτη ηλικία. Το στενάχωρο, αντι-χολιγουντιανό τέλος για το οποίο επέμεινε ο McCarey, δεν άρεσε στον πρόεδρο της Paramount, τον Adolph Zukor, κάτι που οδήγησε τελικά στη μη ανανέωση του συμβολαίου του πρώτου με την εταιρεία του δεύτερου.

Δύσκολη ταινία για νεαρό σε ηλικία κοινό. Λόγω κάποιων παραπλήσιων γεγονότων τα τελευταία δύο χρόνια, ο υπογράφων βρήκε αρκετά σημεία να ταυτιστεί. Ρίξτε επιπλέον διάβασμα.

The Hound of the Baskervilles (Το στοιχειό των Μπάσκερβιλ)

2012-01-09T10:10:00.000+02:00

Αρκετά «σκοτεινό» εργάκι, με την πνιγηρή ομίχλη και τους περίεργους ήχους να εντείνει το σασπένς και τον άγριο σκύλο που καραδοκεί να ενισχύει το αίσθημα του τρόμου. Η ταινία The Hound of the Baskervilles αποτελεί μία από τις πολλοστές μεταφορές έργου του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς και τον Δρ. Γουάτσον, αλλά αυτή η εκδοχή του 1939 ίσως είναι και η καλύτερη που γυρίστηκε την κλασική εποχή του Χόλιγουντ. Είναι η πρώτη ταινία της 20^th Century Fox με ήρωα τον Χολμς, έναν ρόλο που υποδύθηκε ο βρετανός Basil Rathbone. Η επιτυχία της ταινίας ήταν τόσο μεγάλη που οδήγησε σε 13 συνέχειες, παρακαλώ, μέσα σε 6 χρόνια! Αυτό, βέβαια, σημάδεψε τον κύριο Rathbone και αποτέλεσε εν τέλη τροχοπέδη στην εξέλιξη της καριέρας του. Όλα τα στοιχεία του Χολμς, όπως τον σκιαγράφησε ο συγγραφέας, υπάρχουν εδώ: η πίπα, το βιολί, οι μεταμφιέσεις, ακόμα και η... βελόνα! Και η σκηνή της επίθεσης του σκύλου στο τέλος του έργου είναι μία από τις πιο τρομακτικές που είδαμε σε προπολεμική ταινία!

The Caddy (Δατς αμόρε)

2012-01-07T10:10:00.000+02:00

Άλλη μια ταινία του κωμικού διδύμου Μάρτιν και Λιούις, από τη χρονιά του 1953, με ασπρόμαυρη φωτογραφία. Θα λέγαμε ότι το The Caddy είναι από τις καλές ταινιές τους, με μια, κάποια, ενδιαφέρουσα πλοκή. Περιέχει φυσικά αρκετά γκαγκς του Τζέρι Λιούις (μέσα στην υπερβολή πάντα αλλά όχι «υπερβολικά») και αρκετά τραγούδια του Ντιν Μάρτιν, με το πασίγνωστο πλέον That's amore να ξεχωρίζει και να είναι αυτό που σου μένει στο μυαλό στο τέλος. Ως και οι μεταφραστές της εποχής ψιλιάστηκαν την απήχηση του τραγουδιού και τιτλοφόρησαν το έργο στα ελληνικά... Δατς αμόρε!

Μας στεναχώρησε λίγο (στο έργο) η υπεροψία του Μάρτιν και το ότι δεν μετανιώνει ούτε ζητάει συγγνώμη από το φίλο του για τα καψόνια που του κάνει. Σε αντίθεση δηλαδή με τα υπόλοιπα εργά του κωμικού ζευγαριού... Εν συντομία: βλέπουμε πώς δημιουργήθηκε το διάσημο κωμικό δίδυμο των Τζο Άντονι και Χάρβεϊ Μίλερ (με τις εικόνες του πλήθους στην αρχή του έργου να είναι πραγματικές). Η επιτυχία των οποίων προήλθε μέσα από το... γκολφ! Τα υπόλοιπα... επί της οθόνης!

Riot in Cell Block 11

2012-01-04T09:30:00.000+02:00

Οι ταινίες με τη ζωή στις φυλακές αποτελεί αγαπημένο θέμα του Χόλιγουντ. Τη δεκαετία του '50, που τα πράματα είχαν σαφώς βελτιωθεί από την εποχή των προηγούμενων χρόνων και των καταναγκαστικών έργων, οι εξεγέρσεις έγιναν πάλι της μόδας με επίκεντρο τα δικαιώματα των φυλακισμένων και τις συνθήκες κράτησής των. Μία τέτοια παρουσιάζει ο Don Siegel στην σκληρή, γεμάτη τεστοστερόνη, δευτεροκλασάτη ταινία με τον τίτλο Riot in Cell Block 11 (ελληνιστί: Η ανταρσία άρχισε στο κελί 11) και μας δείχνει όλα τα στάδια της εξέγερσης, πώς αντιμετωπίζουν τους ομήρους, τις απαιτήσεις τους με την παρουσία δημοσιογράφων και πολιτικών αλλά και το ρεαλιστικό τέλος. Ο διευθυντής της φυλακής είναι η μόνη σωστή φωνή που ζητούσε εδώ και χρόνια να βελτιωθούν οι συνθήκες των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, αλλά οι πολιτικοί κώφευαν και δεν έδιναν τα απαραίτητα κονδύλια. Το αποτέλεσμα... αυτό που βλέπουμε επί της οθόνης. Η εμπορική επιτυχία του έργου ήταν πολύ μεγάλη και οδήγησε παραγωγό και σκηνοθέτη να συνεργαστούν στο ακόμα πιο πετυχημένο και καλτ πλέον Invasion of the Body Snatchers.

Trust

2012-01-02T10:00:00.001+02:00

Το ιδιόμορφο αλλά υπέρ-γοητευτικό κινηματογραφικό σύμπαν του ανεξάρτητου δημιουργού Hal Hartley είναι εδώ. Με τον μόνιμο ηθοποιό/συνεργάτη του, τον Μάρτιν Ντόνοβαν και όλη την 90's αισθητική, ή καλύτερα, τη μετάβαση από τα 80's! Οι οικογενειακές σχέσεις, τα ζευγάρια, ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος, αλλά και η επίδραση της τηλεόρασης είναι λίγα από τα θέματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον του σκηνοθέτη, έτσι όπως δεν τα έχετε δει πουθενά αλλού, σίγουρα! Μήπως το Trust έγινε η αγαπημένη μου ταινία του Hartley; Κορυφαία φατσούλα η πρωταγωνίστρια Adrienne Shelly, που δολοφονήθηκε δυστυχώς πριν 5 χρόνια, 40 χρονών, από διαρρήκτη που είχε μπει στο σπίτι της.

The Prowler (Έγκλημα στους άσπρους βράχους)

2011-12-30T11:30:00.001+02:00

Η αγαπημένη ταινία του συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων James Ellroy. Ένα από τα καλύτερα σενάρια του Dalton Trumbo, ο οποίος δεν πήρε credit λόγω της μακαρθικής blacklist, ενώ ο σκηνοθέτης Joseph Losey αυτοεξορίστηκε στην Αγγλία όταν τον κάλεσαν να καταθέσει στην επιτροπή, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Με το ψευδώνυμο S.P. Eagle υπέγραψε και ο παραγωγός Sam Spiegel, αλλά αυτός το έκανε αρκετά συχνά. Η ταινία The Prowler παρουσιάζει ένα διαφορετικό, πιο σκοτεινό τρόπο απόκτησης του αμερικανικού ονείρου, ο οποίος τρόπος όμως θα οδηγήσει τον πρωταγωνιστή σε όλων των ειδών τα αδιέξοδα. Ο αστυνομικός Van Heflin γοητεύεται από την Evelyn Keyes, που μένει μόνη τα βράδια στο σπίτι, καθώς ο σύζυγός της έχει νυχτερινή ραδιοφωνική εκπομπή. Με την επιμονή του θα την γοητεύσει και θα θελήσει να την παντρευτεί. Θα δεχθεί να την πάρει από το σύζυγό της όμως χωρίς λεφτά, ή θα κανονίσει «κάτι άλλο» που θα του αποφέρει και... έξτρα κέρδος;

Παρά την φαινομενικά απλοϊκή της υπόθεση, αποτελεί ένα από τα καλύτερα φιλμ-νουάρ της εποχής επειδή, πολύ απλά, παρουσιάζει πολύ τρομακτικά/ρεαλιστικά όλα τα λάθος βήματα που μπορεί να πάρει κάποιος (ή κάποιοι) και να οδηγηθεί «εκτός τροχιάς». Οι τελευταίες σεκάνς, όπου το ζευγάρι έχει αποτραβηχτεί στην πόλη-φάντασμα Calico, στην έρημο Μοχάβε, θα σας μείνουν για καιρό χαραγμένες στη μνήμη. Το μοναδικό ελάττωμα του έργου θα λέγαμε ότι είναι η συμπρωταγωνίστρια Evelyn Keyes, η οποία ήταν σύζυγος εκείνη την εποχή του John Huston. Δυστυχώς για μας, βρήκαν λάθος ταινία για να την αναδείξουν... Μια άλλη femme-fatale του τύπου Gloria Grahame ή Ida Lupino ίσως ήταν καλύτερα. Αλλά, πάλι, ποιος ξέρει αν θα πετύχαινε κι αυτό;

Anna Christie

2011-12-27T11:00:00.002+02:00

Φτώχεια, μιζέρια, αλκοολισμός και επαιτεία! Τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή συνθλίβονται από το παρελθόν και από τα μυστικά που βασανίζουν το μυαλό! Ο παλαίμαχος σκηνοθέτης (από την εποχή του βωβού) Clarence Brown κινηματογραφεί το θεατρικό του Ευγένιου Ο'Νιλ. Η Anna Christie είναι η Greta Garbo στην πρώτη ομιλούσα, αμερικανική ταινία της. Ο Charles Bickford είναι πιο νέος από οποιαδήποτε άλλη ταινία έχουμε δει. Η ταινία κυλάει σχετικά αργά (λόγω θεατρικών καταβολών), χωρίς μουσική υπόκρουση και αυτό μπορεί να ξυνίσει κάποιους. Όταν όμως θα έρθει η ώρα των αποκαλύψεων, της κορύφωσης του δράματος και της εξιλέωσης, θα ανταμειφθείτε. Διπλή υποψηφιότητα για τον κύριο Brown για όσκαρ σκηνοθεσίας το 1930 για αυτή την ταινία όπως και της Romance που έκανε την ίδια χρονιά. Ομοίως και για την κυρία Garbo, υποψηφιότητα για όσκαρ γυναικείας ερμηνείας, η οποία συμμετείχε και στα δύο έργα.

The Wild One (Ο ατίθασος)

2011-12-24T10:20:00.000+02:00

Έγινε διάσημος ως ερμηνευτής από την πρώτη του ταινία, The Men. Έγινε όμως σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς με την ταινία The Wild One. Ο Μάρλον Μπράντο είναι ο επαναστάτης χωρίς αιτία, με το δερμάτινο μπουφάν και τις μοτοσυκλέτες, που δεν μένει πουθένα και ζει παντού. Μαζί με τη συμμορία του, τους Black Rebel Motorcycle Club, διασχίζει τους δρόμους, τριγυρνάει τη χώρα χωρίς νόημα, ζει για το τώρα. Η γενιά που δεν έζησε τον πόλεμο, έφερε τις αναταραχές μέσα στο ίδιο της το κράτος. Που για άλλη μια φορά, το κράτος αντιμετωπίζει το διαφορετικό, το άγνωστο, ως κάτι ξένο και κακό. Η λύση στο πρόβλημα θα είναι η βία και τα όπλα. Ο ούγγρος σκηνοθέτης Laslo Benedek στην πιο διάσημη ταινία του παρουσίαζει την ανήσυχη γενιά της εποχής του, χωρίς να κρίνει, χωρίς να παίρνει θέση. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα μοντέρνο γουέστερν· αντί για άλογα, οι πρωταγωνιστές καβαλάνε τις μοτοσυκλέτες τους και ξεσηκώνουν με τα καμώματά τους τις μικρές επαρχιακές πόλεις.

Για να μην το ξεχάσω, σημειώνουμε ότι ο σερίφης στην ταινία, ο ηθοποιός Robert Keith, ήταν ο πατέρας του επίσης ηθοποιού Brian Keith. Η εμφάνιση του Lee Marvin είναι ξεκαρδιστικά απολαυστική. Η ταινία ήταν απαγορευμένη στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι το 1967! Και μια τελευταία παρατήρηση: δύο διάσημα μουσικά συγκροτήματα πήρανε τα ονόματά τους από αυτά των δύο συμμοριών: το ένα είναι, φυσικά, το προαναφερθέν Black Rebel Motorcycle Club και το άλλο οι... Beatles!

Random Harvest

2011-12-21T11:00:00.002+02:00

Λοχαγός με αμνησία από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το σκάει από το άσυλο, γνωρίζει νεαρά τραγουδιάρα, ερωτεύονται, παντρεύονται και ζουν ευτυχισμένα τρία χρόνια μαζί. Όταν θα πάει στο Λίβερπουλ για μια δουλειά, θα έχει ένα ατύχημα, το οποίο θα τον συνεφέρει από την αμνησία αλλά ταυτόχρονα θα ξεχάσει τα τελευταία τρία χρόνια! Το μόνο που θα έχει πάνω του την ώρα του ατυχήματος θα είναι το κλειδί του σπιτιού του, για το οποίο όμως δεν θυμάται τίποτα και κανέναν. Ο αγνοούμενος λοχαγός θα επιστρέψει στην οικογένειά του και θα επανέλθει στην «κανονική» ζωή και μεις μένουμε καθηλωμένοι στη θέση μας για να δούμε πώς θα εξελιχθεί η ιστορία. Τα χρόνια περνάνε και τίποτα δεν προϊδεάζει ότι θα αλλάξει κάτι. Μόνο που ο σκηνοθέτης κρατάει άλλη μια ανατροπή για το τέλος, για να μας εξιτάρει αλλά και να οδηγήσει σιγά-σιγά την πλοκή προς την τελική επανασύνδεση. Το αν η πρώτη ανατροπή σας θυμίσει λίγο το An affair to remember, έτσι όπως συμβαίνει εξίσου αναπάντεχα και χωρίζει τους δύο πρωταγωνιστές, είναι προς συζήτηση. Ή μπορεί να σας θυμήσει το πιο κωμικό I Love You Again, στο οποίο ο William Powell ξυπνάει κι αυτός από αμνησία και γίνεται... ο προηγούμενος εαυτός του!

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βαρύγδουπο ρομαντικό δράμα. Το Random Harvest έχει γενναίες δόσεις μελοδράματος, αλλά και δύο αγαπημένους πρωταγωνιστές, τον παλαίμαχο Ronald Colman (σταρ από την εποχή του βωβού που η έλευση του ήχου δεν πτόησε την καριέρα του χάρη στην πανέμορφη χροιά της φωνής του) και το νέο αστέρι που άκουγε στο όνομα Greer Garson. Πολλές υποψηφιότητες για όσκαρ, η μοναδική του σκηνοθέτη Mervyn LeRoy, αλλά δεν απέσπασε κανένα. Πιστεύω ότι αν δεν υπήρχε το αντίπαλο Mrs. Miniver του William Wyler, αυτή θα ήταν η νικήτρια ταινία της χρονιάς. Η Greer Garson κέρδισε το όσκαρ α’ γυναικείας ερμηνείας για την ταινία του Wyler. Σημειωτέον, είχε έξι υποψηφιότητες μέσα στην εφταετία 1939–1945, οι πέντες συνεχόμενες την πενταετία '41–'45.

Son of Rambow

2011-12-19T10:40:00.000+02:00

Νοσταλγική ματιά στις βιντεοκασέτες και την παιδική αθωώτητα με χρονικό σημείο αναφοράς τις αρχές των 80's και πρωταγωνιστές τα παιδιά, που με την απλή τους σκέψη και την άγρια φαντασία ταξιδεύουν πολύ μακριά, καμία σχέση με την πεζότητα των ενηλίκων. Ταξιδέψτε με το Son of Rambow στο παρελθόν του βίντεο και της κασέτας! Ο βρετανός σκηνοθέτης Garth Jennings βάσισε αρκετά στοιχεία του έργου σε δικές του αναμνήσεις.

Dinner at Eight

2011-12-16T11:00:00.000+02:00

Μετά την επιτυχία του Grand Hotel, η MGM αποφάσισε να χρηματοδοτήσει άλλο ένα έργο με πλουσιότατο καστ, ένα έργο με διάφορες ιστορίες από διάφορους χαρακτήρες που συνδέονται μεταξύ τους. Αυτό ήταν το Dinner at Eight, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο θεατρικό των George S. Kaufman και Edna Ferber. Τα αδέρφια John και Lionel Barrymore, ο Wallace Beery, η νεαρή Jean Harlow, η μαντάμ Marie Dresler και πολλοί άλλοι ετοιμάζονται για ένα δείπνο στο οποίο θα παρευρεθεί ένα πλούσιο ζευγάρι από την Αγγλία. Και αυτό που παρακολουθούμε είναι οι διαδοχικές, σπονδυλωτές ιστορίες με τα ζευγάρια που ετοιμάζονται για το δείπνο και γινόμαστε μάρτυρες των προβλημάτων τους: αποξένωση, μοναξιά, ματαιοδοξία αλλά και οικονομικά προβλήματα που η «καλή τάξη» δεν μπορεί να χωνέψει ότι θα είχε ποτέ, αλλά το κραχ ήρθε να τους ταρακουνήσει. Ο George Cukor ρίχνει μια ενδελεχή ματιά στα εσωτερικά προβλήματα των ζευγαριών και πετυχαίνει διάνα. Μια ταινία που παρουσιάζει την υψηλή κοινωνία του τότε, αλλά δεν έχει και πολλές αποκλίσεις από το σήμερα. Βασικά, τα προβλήματα πάντα ίδια μένουν και η αντιμετώπισή τους εξαρτάται από το ήθος και το ποιόν των ανθρώπων. Υπάρχει μια στατικότητα στη σκηνοθεσία (λόγω της θεατρικής καταβολής) και κάποιες φλυαρίες που ίσως κουράσουν, αλλά σε γενικές γραμμές είναι μια καλή ταινία για την εποχή της.

Princess Mononoke

2011-12-14T10:00:00.000+02:00

Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην Ιαπωνία (μέχρι να έρθει ο Τιτανικός λίγο καιρό μετά) και το δεύτερο μεγαλύτερο σε διάρκεια (2 ώρες και 14 λεπτά!) κινούμενο σχέδιο όλων των εποχών: είναι η Πριγκίπισσα Μονονόκε, παραγωγής 1997, με την χαρακτηριστικότατη υπογραφή του Hayao Miyazaki. Ουσιαστικά, δεν έχω ιδέα για το γιαπωνέζικο ανίμε, αλλά ούτε έχω πολλή διάθεση να σχοληθώ με το είδος. Ο Miyazaki όμως είναι «σχολή» από μόνος του. Και η αχαλίνωτη φαντασία του, το χαρακτηριστικό του σχέδιο και η οικολογικών προεκτάσεων ιστορία, δεν μας άφησε ασυγκίνητους. Και για τη μεγάλη διάρκεια; Δεν κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα.

People Will Talk (Αποπλάνηση ενηλίκου)

2011-12-12T12:12:00.000+02:00

Άλλο ένα πολύ καλό σενάριο του Joseph L. Mankiewicz, το οποίο διευθύνει ο ίδιος ως σκηνοθέτης. Πρώτο βιολί, ο Cary Grant που υποδύεται έναν ιδεαλιστή γιατρό, με χόμπι τη διεύθυνση κλασικής ορχήστρας ως μαέστρος. Έχει για κολλητό έναν ηλικιωμένο κύριο, που τον ακολουθεί παντού και μιλάει ελάχιστα. Αυτό θα κινήσει σε υποψίες τους κακεντρεχείς για το μυστήριο παρελθόν του, με κινητήριο μοχλό τον επίσης γιατρό, «αντιπαθητικό» και μικρόνους Hume Cronyn (έναν ηθοποιό που ταίριαζε γάντι σε τέτοιους ρόλους). Εν τω μεταξύ, ο Grant θα βοηθήσει μια νεαρά έγκυο και ανύπαντρη κοπέλα, που δε θέλει να κρατήσει το μωρό.

Και αυτό νομίζαμε ότι θα ήταν το θέμα για το οποίο τιτλοφορήθηκε η ταινία ως People Will Talk. Έλα όμως που η υπόθεση από την γοητευτική Jeanne Crain μεταφέρεται στον κύριο Grant και τον μυστήριο φίλο του, το παρελθόν γεμάτο μυστικά και τις ανυπόστατες υπόνοιες γύρω από αυτά. «Παίζει» ο Mankiewicz με τα ήθη και τον κομφορμισμό της εποχής και μας παραδίδει τον καλύτερο, ίσως, ιδεαλιστή γιατρό της μεγάλης οθόνης. Έναν γιατρό που όλοι θα θέλαμε να τον έχουμε στο πλευρό μας τις δύσκολες ώρες.

Favorite Christmas movies ?

2011-12-10T10:40:00.000+02:00

Πρόπερσι είχαμε αναφερθεί στις χριστουγεννιάτικες ταινίες που έχουμε γράψει σ'αυτό το μπλογκ. Τώρα γράφουμε για το christmas edition του zlatko για τις αγαπημένες μας ταινίες που έχουν χριστουγεννιάτικο θέμα ή απλά τέτοιο background. Οι ταινίες επιλέχθηκαν με βάση συναισθηματικά κριτήρια και παιδικές σινε-αναμνήσεις.

1. It's a Wonderful Life (Μια υπέροχη ζωή, 1946)
2. Groundhog Day (Μέρα της μαρμότας, 1993)
3. The Bishop's Wife (Ένας άγγελος στη Γη) (1947)
4. The Nightmare Before Christmas (Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης, 1993)
5. We're No Angels (Δεν είμαστε άγγελοι, 1955)
6. Scrooged (Πάρτυ φαντασμάτων, 1988)
7. Love Actually (Αγάπη είναι..., 2003)
8. Elf (Το ξωτικό των Χριστουγέννων, 2003)
9. Bad Santa (Ο Αϊ-Βασίλης είναι λέρα, 2003)
10. Home Alone (Μόνος στο σπίτι, 1990)

Το Miracle on 34th Street (Θαύμα στο Μανχάταν, 1944) είναι πολύ παιδικο-γλυκανάλατο, το Donovan's Reef (Γροθιά και γοητεία, 1963) έχει πολύ τεστοστερόνη, το The Shop Around the Corner (Ερωτική φωλιά, 1940) μπαίνει στη θέση των αναπληρωματικών.

Les Parapluies de Cherbourg (Οι ομπρέλες του Χερβούργου)

2011-12-09T11:40:00.000+02:00

Όπως έχουμε πει και παλιότερα, δεν είμαι οπαδός του μιούζικαλ. Και το ότι οι ηθοποιοί τραγουδάνε όλους τους διαλόγους, αποτελούσε για μένα ένα αντι-κίνητρο ώστε να μην τη δω. Μπορεί η κλασική ταινία του Jacques Demy Οι ομπρέλες του Χερβούργου να σε ξεγελάει στην αρχή με τα χρώματα και το τυπικό ρομάντζο «αγόρι-αγαπάει-κορίτσι» αλλά, τελικά, δεν έχει τίποτα «ζαχαρένιο» πάνω της. Οι αποφάσεις και οι επιλογές των πρωταγωνιστών θα είναι βασισμένες στη ζωή και η μαγεία του κινηματογραφικού έρωτα θα πάει περίπατο. Η συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών στην τελική σεκάνς αποτελεί σκηνή ανθολογίας. Το μελαγχολικά ρεαλιστικό της τέλος δεν πρόκειται να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες· τέσσερις υποψηφιότητες για όσκαρ (τραγουδιού, ορίτζιναλ μουσικής, διασκευασμένης μουσικής και σεναρίου) και άλλη μια ως υποψήφιο ξενόγλωσσο φιλμ· η 19χρονη Κατρίν Ντενέβ για άλλη μια φορά... θεά. Τι άλλο να πούμε; Clasique...

Sunset Blvd.

2011-12-07T10:45:00.001+02:00

Πώς είναι να βλέπεις ένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης στη σκοτεινή αίθουσα;

Η μαγεία του σινεμά βρίσκεται μέσα σ'αυτή τη σκοτεινή αίθουσα, όπου όλες οι αισθήσεις μας είναι επικεντρωμένες πάνω στα τεκτενόμενα που βλέπουμε στο σελιλόιντ. Πολλά μπράβο στο Φιλοπρόοδο Σύλλογο Κοζάνης που προβάλει κλασικά κινηματογραφικά διαμάντια και μαθαίνουν οι νεότεροι (ασπρόμαυρα; ουάου!) για το σινε-παρελθόν, και γω απολαμβάνω μια αγαπημένη ταινία μέσα στο χώρο του σινεμά, εκεί όπου πρέπει να προβάλονται αυτές οι ταινίες. Η Λεωφόρος της Δύσης είναι για πολλούς η καλύτερη ταινία του αμερικανικού κινηματογράφου. Ο Billy Wilder έγραψε και σκηνοθέτησε την καλύτερη ταινία γύρω από τον δικό του χώρο εργασίας. Αναμιγνύει φιλμ-νουάρ, κωμικές/κυνικές ατάκες (με κύριο εκφραστή τον William Holden), ένα φόρο τιμής στο παρελθόν του ίδιου του κινηματογράφου και εικόνες από τα παρασκήνια. Η ματαιοδοξία των σταρ, η ζήλια και η παράνοια παρουσιάζονται πιο πετυχημένα από ποτέ, με τη βοήθεια μιας από τις πιο πετυχημένες voice-over φωνές που είδαμε ποτέ· από έναν νεκρό!

Σίγουρα έχετε διαβάσει και αλλού για τη μεγαλειώδη αυτή ταινία. Αν όχι, ακολουθήστε τα παρακάτω ενδεικτικά λινξ: cinemart.gr, α-cinart(ησία), Movie Scenes, Lifo (Θ. Κουτσουγιαννόπουλος), pamecinema, Πάνος (2 ή 3 πράματα...).

Paper Moon (Χάρτινο φεγγάρι)

2011-12-05T10:00:00.002+02:00

Νοσταλγική ματιά του Peter Bogdanovich στην εποχή του κραχ, αλλά και μια συγκινητική ιστορία γύρω από τη σχέση ενός μικρού ορφανού κοριτσιού και του τυχοδιώκτη απατεώνα φίλου της μητέρας του. Δεν μας διευκρινίζει ποτέ αν είναι ο αληθινός της πατέρας, αλλά μέσα από τις περιπέτειες που αντιμετωπίζουν μαζί στην αμερικανική ύπαιθρο, η σχέση τους θα περάσει από χίλια κύματα, καταλήγοντας να είναι περισσότερο πατέρας και κόρη και απ' ό,τι αν ήταν αληθινός πατέρας της. Κωμική και συγκινητική, με ασπρόμαυρη φωτογραφία, ο Bogdanovich με το Paper Moon υπογράφει μια από τις καλύτερες ταινίες του, κερδίζει τρεις υποψηφιότητες για όσκαρ (β' γυναικείου ρόλου για την Madeline Kahn, ήχου και σεναρίου) αλλά η ταινία κερδίζει ένα όσκαρ, αυτό του β' γυναικείου ρόλου για τη 10χρονη Tatum O'Neal. Απορίας άξιο το ότι τη βάλανε στην κατηγορία β' ρόλου, μιας και εμφανίζεται στο φιλμ σχεδόν σε όλη τη διάρκειά του. Αυτή πάντως είναι ο λόγος που πρέπει να δείτε την ταινία. Τον υποτιθέμενο πατέρα, υποδύεται ο αληθινός της μπαμπάς Ryan O'Neal, ο οποίος ξανασυνεργάζεται με τον σκηνοθέτη και την κυρία Kahn, ένα χρόνο μετά το επίσης καταπληκτικό What's Up Doc? !

The White Buffalo (Ο σκληροτράχηλος)

2011-12-04T11:11:00.001+02:00

Εν έτη 1977, παλαίμαχοι σταρ και παλαίμαχος σκηνοθέτης ασχολήθηκαν με το πρότζεκτ The White Buffalo και το παρηκμασμένο κινηματογραφικό είδος του γουέστερν, ίσως επειδή δεν είχαν με τι άλλο να ασχοληθούν. Η ταινία προσθέτει και κάποιες δόσεις τρόμου, αλλά τα προχειροφτιαγμένα σκηνικά, οι κόκκινες μπογιές για αίμα και το τεράστιο μηχανικό βουβάλι που κουνιέται όπως να'ναι μαζί με το απλοϊκά γελοίο σενάριο, έβγαλε ένα πόρισμα: τόσο κακή ταινία είχα πάρα πολύ καιρό να δω! Τώρα, το αν η μονομανία του Charles Bronson να κυνηγήσει και να σκοτώσει το τελευταίο λευκό βουβάλι μοιάζει με το Μόμπι Ντικ, δεν θα μπω καν στον κόπο να το σχολιάσω. Η παραγωγή ανήκε στον Dino De Laurentiis, ο οποίος γύρισε εκείνη την εποχή ουκ ολίγα έργα με τέρατα, χάρη στην επιτυχία και τη μόδα των Σαγονιών του καρχαρία. Αυτά ήταν τα Κινγκ Κονγκ (με Jeff Bridges και Jessica Lange), Όρκα η δολοφόνος φάλαινα και το αναφερθέν εδώ βουβάλι. Αποτελεί το τελευταίο γουέστερν που έπαιξε ο Bronson. Γιατί άραγε;!

Il Boom

2011-12-01T11:11:00.001+02:00

Η μεταπολεμική Ιταλία έζησε τη δικιά της έκρηξη ανάπτυξης στις δεκαετίες του '50 και '60. Μέσα σ'αυτό το κλίμα νεοπλουτισμού, ο Alberto Sordi έκανε μερικές σπατάλες παραπάνω. Για την ακρίβεια, πολλές παραπάνω. Και τώρα είναι πνιγμένος στα χρέη, ένα βήμα πριν του κατασχέσουν τα πάντα. Δεν έχει αφήσει να μάθει τίποτα η γυναίκα του για την κατάστασή τους. Αυτή συνεχίζει να ζει στο όνειρο: πλούτη, μεγαλεία και καλοπέραση. Όταν ο Sordi αρχίζει να ψάχνει για δανεικά, θα καταλάβει ποιοι είναι οι αληθινοί φίλοι και ποιοι όχι. Τη λύση θα τη βρει από σπόντα, όταν του κάνουν μια πρόταση που δύσκολα θα μπορεί να αρνηθεί... βλέποντας το «ρευστό» που θα αποκομίσει. Άλλη μια παραγωγή του Dino de Laurentis με σκηνοθέτη τον αγαπημένο Vittorio de Sica, με το προφητικό σενάριο του μεγάλου Cesare Zavattini. Αυτή η πανέξυπνη κοινωνική σάτιρα, πείτε την και γλυκόπικρη κωμωδία, η ταινία Il Boom παρουσιάζει τα νεόπλουτα ήθη της Ιταλίας, που μοιάζουν πάρα πολύ με τα δικά μας, αυτά δηλαδή που μας οδήγησαν στο σημερινό τέλμα και την οικονομική κρίση. Το παραμύθι είχε αρχή, μέση και τώρα ήρθε το τέλος. Ένα τέλος που θα πονέσει...

Υ.Γ. Αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση στον Oldman για το καινούριο του μπλογκ, που ξέρω ότι του αρέσει το ιταλικό σινεμά των 60's!

Hesher

2011-11-28T11:11:00.000+02:00

Από την υπερβολική διαφήμιση ότι η ταινία Hesher περιλαμβάνει τραγούδια των Metallica και έναν πρωταγωνιστή που είναι στην κοσμάρα του, άλλο περιμέναμε να δούμε και άλλο είδαμε τελικά. Όχι ότι μας χάλασε. Πρόκειται στην ουσία για μια χαμηλών τόνων, δραματική ταινία που ασχολείται με την απώλεια, την αποξένωση μέσα στην οικογένεια, τη μοναξιά. Και μέσα σ'αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν, σκάει μύτη σαν «από μηχανής θεός» ο Χέσερ και σώζει το έργο από την προβλεψιμότητα και την τυποποίηση. Ο Joseph Gordon-Levitt σαρώνει και ισοπεδώνει τα πάντα, καταφέρνοντας στο τέλος να αφυπνήσει και να ενώσει την οικογένεια, με το δικό του μοναδικό τρόπο! Φυσικά, ρίχνει και την Natalie Portman στο κρεβάτι! Ο Gordon-Levitt ανέφερε ότι βάσισε την τρελαμένη ερμηνεία του στον εκλιπώντα μπασίστα των Metallica, τον Cliff Burton. Πάντως, με τις επιλογές του, σε λίγο καιρό θα πάρει τη θέση του φίλου του, Heath Ledger, και θα γίνει ο νέος Ledger. Λέω εγώ τώρα...

He Walked by Night (Ο δολοφόνος της νύχτας)

2011-11-25T11:25:00.002+02:00

Με ημι-ντοκιμενταρίστικο τρόπο, voice-over αφήγηση που προσπαθεί να μπει στο μυαλό του δολοφόνου, αλλά και έναν μικρό άσο στο μανίκι που δεν είναι άλλος από τον Anthony Mann σε uncredited συμμετοχή στη σκηνοθεσία, η β' διαλογής νουάρ ταινία He Walked by Night παρουσιάζει τις προσπάθειες της αστυνομίας να βρει και να συλλάβει έναν ψυχρό, αδίστακτο και πανέξυπνο δολοφόνο, που δεν αφήνει ίχνη και κοροϊδεύει την αστυνομία με τις πράξεις του. Κάποια στιγμή η έμπνευση θα έρθει στο διευθυντή της αστυνομίας και θα καταφέρουν να φτιάξουν ένα σκίτσο του δολοφόνου με βάση δεκάδες περιγραφές, σε μια ωραία σεκάνς όπου παρακολουθούμε τις τεχνικές και τα μέσα του παρελθόντος. Μια σεναριακή ευκολία θα τους οδηγήσει έξω από την πόρτα του και στην συνέχεια θα ακολουθήσει ένα ανθρωποκυνηγητό στο υπόγειο δίκτυο υπόνομων και όμβριων υδάτων του Λος Άντζελες, φέρνοντας μας στο μυαλό τον αριστουργηματικό Τρίτο άνθρωπο. Πρωταγωνιστής είναι ο σχετικά άσημος Richard Basehart, που είχαμε δει να εμφανίζεται και στο επίσης νουάρ Tension, αλλά πιο χαρακτηριστική ήταν η συμμετοχή του ως επίδοξος αυτόχειρας στο Fourteen hours. Πολύ καλή «μικρή» νουάρ ταινία, στην οποία αφήνει για άλλη μια φορά το στίγμα του ο εκπληκτικός διευθυντής φωτογραφίας John Alton.

Two Mules for Sister Sara (Οι γύπες πετούν χαμηλά)

2011-11-22T09:00:00.001+02:00

Κωμικό και σατυρικό, περιπετειώδες και δυναμικό, το γουέστερν του Don Siegel Two Mules for Sister Sara αναμιγνύει κλασικά στοιχεία με σπαγγέτι επιρροές, αποτελώντας τελικά μία από τις ελάχιστες ταινίες του είδους που ξεχωρίζουν μέσα στη δεκαετία του '70. Το αταίριαστο ζευγάρι του σκληροτράχηλου καιροσκόπου Clint Eastwood και της μοναχής(;) Shirley MacLaine, με τις απίστευτες ατάκες και τις ατελείωτες κόντρες, αποτελεί την ουσία όλης της ταινίας. Η συνεργασία τους για να βοηθήσουν στην απελευθέρωση κάποιων επαναστατών από μια φυλακή του Μεξικού αποτελεί απλώς το πρόσχημα για τη δημιουργία του γουέστερν. Ο Don Siegel επικεντρώνεται στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι και κερδίζει με αυτή του την κίνηση. Δεν ξεχνάει όμως και τους λάτρεις της περιπέτειας, προσθέτοντας στο τέλος τη μεγάλη και βίαιη σεκάνς της απελευθέρωσης και της πολεμικής σύρραξης. Τώρα, ποια είναι τα δύο μουλάρια της αδερφής Σάρα (που λέει ο τίτλος); Όταν δείτε την ταινία (ή έστω μια άλλη αφίσα της), θα καταλάβετε.

Winter's Bone (Στην καρδιά του χειμώνα)

2011-11-19T11:45:00.001+02:00

Σ'αυτή την αμερικανική ενδοχώρα, που παρουσιάζει η ταινία Winter's Bone, δεν θα ήθελες να βρεθείς ως ξένος, ούτε μάλλον ως επισκέπτης. Χαλαροί ρυθμοί, σε ένα κατ'επίφαση θρίλερ, από τη σκηνοθέτιδα Debra Granik, με την νεαρή Jennifer Lawrence να δίνει μια πολύ ώριμη ερμηνεία, στο ρόλο της κοπελιάς που προσπαθεί να συντηρήσει τα δύο μικρά της αδέρφια και τη μητέρα της, με εξαφανισμένο πατέρα και προβληματικές συγγενικές σχέσεις. Αυτές οι σχέσεις θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον μας, αφού το μυστικό της εξαφάνισης του πατέρα πλανάται στον αέρα και κανένας δεν θέλει να ταράξει τα ήρεμα(;) νερά. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το θέμα της παρουσιάσης των γυναικών ως των αρχηγών της φαινομενικά πατριαρχικής κοινότητας. Από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που μας πέρασε.

The Street With No Name (Δρόμος χωρίς όνομα)

2011-11-15T11:11:00.001+02:00

Άλλη μια ταινία βγαλμένη από τα αρχεία του FBI. Η voice-over αφήγηση στην αρχή της ταινίας, σκηνές από τα γραφεία και εργαστήρια του FBI, αλλά και η τοποθέτηση ενός νεαρού πράκτορα σε undercover ρόλο, που σκοπό έχει να ξεσκεπάσει μια παράνομη οργάνωση, θυμίζουν όλα το House on 92nd Street. Η μαγκιά της 20th Century Fox βρίσκεται στο ότι βάζει τον ηθοποιό Lloyd Nolan να ξαναϋποδυθεί τον διευθυντή του FBI, που προσπαθεί να διελευκάνει δύο φόνους και βρίσκεται στο κατόπι μιας εγκληματικής οργάνωσης. Ο Mark Stevens θα είναι ο νεαρός που βουτήξει στα βαθιά και θα καταφέρει να μπει στην οργάνωση του συναχομένου και μικροφοβιακού Richard Widmark. Από αυτό το σημείο αποκτά η ταινία The Street With No Name ενδιαφέρον. Από τη μία έχουμε το παιχνίδι των δυνάμεων του νόμου και από την άλλη τα κόλπα της ομάδας των παρανόμων. Φυσικά, κάπου στην πορεία θα αποκαλυφθεί ο μυστικός αστυνομικός και θα οδηγηθούμε στο αιματηρό τέλος. Το κακό θα καταπατηθεί και η αμερικανική κοινωνία θα μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Τουλάχιστον στο σελιλόιντ. Έγινε ριμέικ από τον Samuel Fuller με τον τίτλο House of Bamboo τοποθετημένο στο μεταπολεμικό Τόκιο.

1.000 posts!

2011-11-11T11:11:00.008+02:00

Η ημερομηνία σήμερα γράφει 11/11/11 και (όχι... όλως τυχαίως) συμπληρώνουμε 1000 ποστ μετά από τέσσερα περίπου χρόνια ύπαρξης στη μπλογκόσφαιρα. Καλά είναι! Υγεία να έχουμε και θα συνεχίσουμε όσο δεν βαριόμαστε! Ακολουθούν μερικά στατιστικά, για τους λάτρεις των αριθμών.

Με τι είδος/θέμα ασχοληθήκαμε, ανά κατηγορία:
112 γουέστερν! Αν και δεν είμαι μεγάλος φαν του είδους.
30 επιστημονικής φαντασίας και 12 σκέτης... φαντασίας.
19 αστυνομικά και 75 φιλμ-νουάρ. Ίσως αυτά να τα αθροίσουμε μαζί.
7 με θέμα τον ψυχρό πόλεμο, 6 για τον Α'ΠΠ και 24 για τον Β'ΠΠ.
7 βιογραφικές ή βασισμένες σε αληθινά πρόσωπα.
12 μιούζικαλ (μόνο;)
9 με μποξ και 7 αθλητικού περιεχομένου (χωρίς μποξ).
6 με αυτο-κυνηγητά, 9 με σχέση το σιδηρόδρομο, 9 πάνω σε πλοία.
6 με θέμα σχολεία/καθηγητές/μαθητές.
18 για τη ζωή στη φυλακή ή αποδράσεις από αυτήν.
4 swashbuckler, δηλαδή πειρατικές, σπαθιά και τα λοιπά!

Περισσότεροι ηθοποιοί που εμφανίζονται στις αναρτήσεις μας, ως τώρα:
η πρωτιά ανήκει στον Humphrey Bogart και τον Burt Lancaster με 23, έκαστος! Ακολουθεί ο Cary Grant 22 και με 21 οι Robert Mitchum και Richard Widmark. Για τον δεύτερο δεν τον ήξερα, πριν ξεκινήσω αυτό το μπλογκ (oh, yeah)! Μετά βρίσκουμε τους James Stewart και Gary Cooper με 19, Jerry Lewis (17), John Wayne, Dean Martin και Spencer Tracy από 16, οι Walter Matthau, Henry Fonda, Robert Ryan, Lee Marvin και Paul Newman έχουν από 15 και οι Gregory Peck, Clark Gable, Kirk Douglas και Glenn Ford από 14.

Οι πρώτες γυναίκες σε αναφορές είναι η Myrna Loy μαζί με την Barbara Stanwyck και την Bette Davis που έχουν από 12. Ακολουθεί η Katharine Hepburn με 11.

Και ποια ποστ έχει διαβάσει/επισκεφθεί περισσότερο ο κόσμος;
Πρωτιά που δεν μπορεί να αγγίξει άλλη αναφορά σ'αυτό το μπλογκ έχει Ο πόλεμος των κουμπιών. Ακολουθεί στη δεύτερη θέση, και πολύ μακριά από τα υπόλοιπα επίσης, ο Ο κόκκινος κουρσάρος. Στην τρίτη θέση έρχεται Ο βιολιστής στη στέγη. Αρκετά πιο κάτω, στην τέταρτη θέση βρίσκουμε το Γλυκό πουλί της νιότης και στην πέμπτη το αριστούργημα του Μπερτολούτσι Ο κομφορμίστας.

Στις υπόλοιπες θέσεις μέχρι τη δεκάδα έχουμε τα: Cabaret, Οι 3 λοχίες, Η παρέα των λύκων, Απαγορευμένα παιχνίδια και Η ξυπόλητη κόμισσα. Έχω παρατηρήσει ότι πολλές επισκέψεις έχει το μπλογκ όταν παίζονται ταινίες στην τηλεόραση, οι οποίες βρίσκονται και δω αναρτημένες.

Ποιες γλώσσες έχουμε ακούσει περισσότερο;
Πέρα από τα αγγλικά των αμερικανών και βρετανών που είναι η μεγάλη πλειοψηφία, ακούσαμε:
→ 60 ταινίες στα γαλλικά
→ 17 στα ιταλικά
→ 15 με γιαπωνέζικα
→ 9 στα ισπανικά
→ 7 στα ρώσικα
→ 5 στα κορεάτικα
→ 3 στα γερμανικά και στα πολωνικά
→ από 2 ταινίες με περσικά, πορτογαλικά, σουηδικά και κινέζικα (1,5 δις κόσμος και μόνο 2 κινέζικα;!)
→ 1 στα φινλανδικά

...και 18 βουβές!

The Emerald Forest (Σμαραγδένιο δάσος)

2011-11-09T09:11:00.004+02:00

Μια περιπέτεια στην αχανή ζούγκλα του Αμαζονίου, ή αλλιώς μια γνωριμία με τις κρυμμένες φυλές του Αμαζονίου που δεν έχουν γνωρίσει τον «πολιτισμό». Ο σκηνοθέτης John Boorman βρίσκει σαν πρόσχημα την αληθινή ιστορία εξαφάνισης ενός μικρού παιδιού στη ζούγκλα του Αμαζονίου και βάση αυτής βρίσκει την ευκαιρία να μας ξεναγήσει σε ένα διαφορετικό κόσμο, με διαφορετικά ήθη, διαφορετικά... τα πάντα. Αν αφήσετε στην άκρη κάποιες σεναριακές ευκολίες και τις αφελείς ερμηνείες, μπορείτε να απολαύσετε εικόνες απίστευτης ομορφιάς. Ο Boorman ξαναεπισκέπτεται δάση μετά το κλασικό Deliverance του '72, αλλά το The Emerald Forest είναι πάνω απ'όλα μια οικολογική ταινία, που από πολύ νωρίς (για το 1985 μιλάμε) έκανε λόγο για τη συρρίκνωση του δάσους του Αμαζονίου από τις αδηφάγες πολυεθνικές. Τον πρωταγωνιστή Powers Booth, πέρα από χαρακτηριστικές δευτεραγωνιστικές συμμετοχές σε γνωστά έργα, τον έχουμε δει ως αντίπαλο του Νικ Νόλτε στο Extreme Prejudice αλλά και στο Southern Comfort· και τα δύο με την υπογραφή του Walter Hill. Σημειώστε ότι το χαμένο παιδί σε νεαρή ηλικία υποδύεται ο γιος του σκηνοθέτη.

Shadow of the Thin Man (Ο άνθρωπος σκιά στις κούρσες)

2011-11-06T09:50:00.001+02:00

Τέταρτη ταινία του thin man, τρίτη συνέχεια και ξανά μαζί ο William Powell και η Myrna Loy στους ρόλους του ντετέκτιβ Νικ Τσαρλς και της συζύγου Νόρα, που θέλει να ακολουθεί τον άντρα της στις «δουλειές» του. Αυτή τη φορά, το παιδί τους έχει μεγαλώσει λίγο, ο Άστα το σκυλί είναι πανταχού παρών και η χημεία του ζευγαριού δεν έχει χάσει τίποτα από την αίγλη των προηγούμενων ταινιών. Το Shadow of the Thin Man ξεκινάει με έναν περίεργο φόνο (ή μήπως όχι;) στον ιππόδρομο που αναστατώνει τους ανθρώπους του υποκόσμου και τους δημοσιογράφους που βρίσκονται μπλεγμένοι μεταξύ τους. Ένας δεύτερος φόνος θα περιπλέξει τα πράματα και θα αυξήσει το μυστήριο. Με τον τρόπο του, ο Νικ Τσαρλς θα λύσει το μυστήριο και εμείς θα έχουμε παρακολουθήσει άλλη μια απολαυστική και χαριτωμένη ταινία από την κλασική εποχή του Χόλιγουντ. Και αν ρωτάτε, σε τέτοιες ταινίες, όλα τα μειονεκτήματά τους μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.

Where Danger Lives (Το τέλος μιας αμαρτωλής)

2011-11-03T11:11:00.000+02:00

Νεαρός γιατρός θα ερωτευθεί μια όμορφη κοπελιά που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Θα αποφασίσει να τη ζητήσει σε γάμο, αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον καταπιεστικό «πατέρα» της. Στο ρόλο του τελευταίου βρίσκουμε τον επιβλητικό Claude Rains, σε μια ολιγόλεπτη εμφάνιση, που θα παίξει καταλυτικό ρόλο για τη συνέχεια της ιστορίας μας. Επειδή από κει και έπειτα, το ζευγάρι θα προσπαθήσει να το σκάσει κάνοντας το ένα λάθος πίσω απ' το άλλο. Ο γιατρός Robert Mitchum (σε γνώριμο κινηματογραφικό σύμπαν) δεν θα έχει καθαρό μυαλό και δεν θα μπορεί να καταλάβει το ποιόν της γυναίκας, θα παρασυρθεί όλο και περισσότερο στην παρανομία. Ευπρόσωπο φιλμ-νουάρ το Where Danger Lives έχει τη σκηνοθετική υπογραφή του John Farrow. Σε δεύτερο ρόλο βρίσκουμε τη σύζυγό του, Maureen O'Sullivan. Η δεύτερη είναι η Τζέιν του κλασικού Ταρζάν της δεκαετίας του '30. Και οι δύο μαζί είναι οι γονείς της Mia Farrow. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της χαρακτηριστικής femme-fatale που καταστρέφει τους άντρες βρίσκουμε την ψιλο-άγνωστη μελαχρινή Faith Domergue, που ασχολήθηκε περισσότερο με τα b-movies. Χαρακτηριστικά, να αναφέρουμε τη συμμετοχή της στο This island earth. Πάντως, αν η ταινία είχε πιο «μαύρο» τέλος, θα μιλούσαμε τώρα για μια κλασική ταινία. Αντ'αυτού, προτιμήθηκε η χολιγουντιανή λύση της τιμωρίας της κακιάς και της εξιλέωσης του πρωταγωνιστή. Τι να κάνουμε, δεν πειράζει...

Get Shorty (Πιάστε τον κοντό)

2011-10-31T10:30:00.001+02:00

Μια τόσο διάσημη (και πολυπαιγμένη από την τηλεόραση) ταινία, που μάλλον εγώ ήμουν ο τελευταίος που την είδε. Το βιβλίο του Elmore Leonard μεταφέρεται με ανάλαφρο και «ταραντίνικο» τρόπο στο πανί, όντας απόλαυση να βλέπεις αγαπημένους ηθοποιούς αλλά και γνωστούς καρατερίστες σε... «φευγάτους» ρόλους. Όπως τον Gene Hackman στο ρόλο του παραγωγού ταινιών τρόμου, τον Danny DeVito σε ρόλο διάσημου ηθοποιού, τον Dennis Farina σε σκληροτράχηλο ρόλο μαφιόζου με όχι και τόσο μεγάλο IQ, τον Delroy Lindo με τον James Gandolfini και τον Miguel Sandoval σε γραφικούς μαφιόζικους, επίσης, ρόλους, τη Rene Russo σε ατάλαντη ηθοποιό των ταινιών του Hackman και, φυσικά, ως πρωταγωνιστή τον John Travolta, φρέσκο μετά την ανάσταση της καριέρας του από το Pulp Fiction.

Πολλές κινηματογραφικές αναφορές (από Νονό, Σέρπικο, Σωφέρ της κυρίας Ντέιζι μεταξύ άλλων), σκηνές από Rio Bravo στην τηλεόραση και Touch of Evil στο σινεμά, μια μετα-μοντέρνα δημιουργία ταινίας στο κλείσιμο, καλογραμμένοι διάλογοι και πολλά inside jokes, τι παραπάνω θέλουμε από μια διασκεδαστική αμερικανική παραγωγή; Το Get Shorty είναι μια ταινία που σίγουρα θα κάτσω να δω, όταν ξαναπαίξει στην TV.

Rogue Cop (Το συνδικάτο των παράνομων)

2011-10-29T10:00:00.001+03:00

B’ διαλογής αστυνομική περιπέτεια με τον Robert Taylor να είναι ο Rogue Cop, ο διεφθαρμένος αστυνομικός του τίτλου. Ο μικρός του αδερφός, επίσης αστυνομικός, θα κάνει μια απλή σύλληψη. Μια σύλληψη όμως που δεν επικροτούν οι αφεντάδες (με τον ηλικιωμένο πλέον George Raft) του συνδικάτου των παρανόμων (=ελληνικός τίτλος) για δικούς τους αδιευκρίνιστους λόγους! Αυτό το γεγονός θα προκαλέσει τη χιονοστιβάδα των γεγονότων που θα ακολουθήσουν, καθώς θα αναγκάσουν τον Taylor να «συνετίσει» τον αδερφό του, διαφορετικά οι σφαίρες θα έχουν τον τελευταίο λόγο. Οι γυναικείοι χαρακτήρες της Janet Leigh και της Anne Francis θα μπλέξουν τα πράματα, αν και στην ουσία δεν παίζουν μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Η εξέλιξη της υπόθεσης θα έχει τον Taylor να αναγκάζεται να πάει κόντρα στα παράνομα «αφεντικά» του με ό,τι συνέπειες κι αν έχει αυτό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ταινία, τελικά, είναι αδιάφορη, παρά το όποιο ενδιαφέρον του θέματος. Οι γραφικές ερμηνείες, η άνευρη σκηνοθεσία και η καθ'όλα προβλεπόμενη εξέλιξη ενισχύουν τα αρνητικά της σημεία. Εντύπωση μόνο μας προκάλεσε η έλλειψη μουσικής (για να ενισχυθεί η ρεαλιστική απεικόνηση των γεγονότων;) και η βίαιη, αιματηρή συμπλοκή στο τέλος του έργου.

Shock Corridor

2011-10-26T10:10:00.002+03:00

Όποιος μπλέκει με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες. Κάπως έτσι, ο δημοσιογράφος πρωταγωνιστής, μετά από δίχρονη «εκπαίδευση», υποδύεται τον σαλταρισμένο για να μπει στο εσωτερικό ενός σανατόριου με σκοπό να ξεσκεπάσει μια άλυτη υπόθεση φόνου. Ενός φόνου του οποίου οι τρεις μάρτυρες είναι ψυχικά ασθενείς. Λίγο η δικιά του μανία με την υπόθεση, λίγο ο μεγάλης διάρκειας εγκλεισμός του με θεραπείες και ηλεκτροσόκ, η ψυχική του υγεία θα αρχίσει να έχει προβλήματα. Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος, που λέει κι ο λαός. Κι ο Samuel Fuller παρουσιάζει άλλη μια πολύ δυνατή ταινία, για πολλούς την καλύτερή του, από την περίοδο που έφτιαχνε ανεξάρτητα έργα, μακριά από τα μεγάλα στούντιο. Ξαναβλέποντας το Shock Corridor, μπορείτε πολύ πιο εύκολα να δείτε την κριτική του Fuller για την αμερικανική κοινωνία. Ο μικρόκοσμος του ψυχιατρείου περιέχει τον εγωμανή δημοσιογράφο που κυνηγάει πάση θυσία τη μεγάλη είδηση, να πετύχει το δικό του american dream. Ο μαύρος ασθενής που νομίζει ότι είναι λευκός (πανέξυπνη η τοποθέτηση του Φούλερ), εκφράζει όλο το ρατσιστικό μένος του λευκού προς τον μαύρο. Ο σαλταρισμένος καθηγητής εκφράζει το φόβο του πυρηνικού ολέθρου. Και με τον τρίτο ασθενή παρουσιάζει την αντικομουνιστική υστερία· ο ασθενής είχε εξευτελιστεί λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων και της προϊστορίας του στην Κορέα και τώρα νομίζει ότι είναι στρατηγός του αμερικανικού εμφυλίου. Must-see ταινία για κάθε σινεφίλ!

Διαβάστε για την ταινία και στον cinetentas.

How to Steal a Million

2011-10-23T11:11:00.000+03:00

Ευδιάθετη, κωμική, ελαφριά ταινία γύρω από μια ληστεία ενός διάσημου γλυπτού από ένα καλά φυλασσόμενο μουσείο. Χρέη ληστή αναλαμβάνει ο Peter O'Toole με την παρότρυνση και βοήθεια της Audrey Hepburn. Η δεύτερη το θέλει ώστε να μην ανακαλυφθεί ότι είναι... πλαστό! Καθώς αποτελεί μέρος της μεγάλης συλλογής του πατέρα της που δεν κάνει τίποτ' άλλο παρά να «δημιουργεί» πλαστά έργα τέχνης. Η ταινία How to Steal a Million είναι μια από τις τελευταίες δουλειές του μεγάλου William Wyler και ίσως περνούσε απαρατήρητη αν δεν έπαιζε η Hepburn. Αυτή η γλυκύτατη και πανέμορφη φατσούλα αιχμαλωτίζει το βλέμμα μας και δεν μπορούμε να πούμε άσχημα λόγια. Για τους θεατές θηλυκού γένους υπάρχει ο Ο'Toole με τα πανέμορφα γαλάζια μάτια. Συνδυασμός λοιπόν που εγγυάται την επιτυχία. Όπως επίσης δεν θα περάσουν απαρατήρητες οι φανταστικές δημιουργίες του Ζιβανσί. Προσθέστε και τη συμμετοχή των Eli Wallach, Charles Boyer και Hugh Griffith στους δευτεραγωνιστικούς ρόλους, με τον τελευταίο στο ρόλο του πατέρα να κλέβει ενίοτε την παράσταση. Feel-good ταινία, με ωραίους διαλόγους και εγγυημένο χάπι-εντ, μια κλασική ταινία για όλη την οικογένεια.

Mildred Pierce (Θύελλα σε μητρική καρδιά)

2011-10-20T12:15:00.000+03:00

(και λίγα spoilers)
Νουάρ και ψυχολογικό μελόδραμα μεγατόνων από την Warner! Όλες οι αναποδιές και όλα τα βάσανα σε μια μητέρα: νοικοκυρά που χωρίζει από τον σύζυγό της, αναλαμβάνει να συντηρήσει τα δύο της κορίτσια εκ των οποίων το ένα κάνει όνειρα για πλούτη και μεγαλεία, αναλαμβάνει δουλειά ως σερβιτόρα, στήνει αργότερα δικιά της επιχείρηση, γνωρίζεται με πλούσιο γόη και συνάπτει σχέση μόνο και μόνο για να συντηρεί μετά κι αυτόν, πεθαίνει το μικρό της παιδί, πιάνει τη μεγάλη κόρη «στα πράσα» με τον πλούσιο! Αυτός βρίσκεται νεκρός από την αρχή της ταινίας και μεις βλέπουμε την ανάκριση της Κρόφορντ. Μέσω των φλάσμπακ μαθαίνουμε όλη την ιστορία τού πώς φτάσαμε ως εδώ, τη σχέση της με τους άντρες της ζωής, με το μυστήριο του ποιος είναι ο δολοφόνος (whodunit) να πλανάται από την αρχή μέχρι το τέλος.

Στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο (σχεδόν μόνιμος στα έργα της Warner) Michael Curtiz και σε πρώτο ρόλο η ντίβα με τα μεγάλα μάτια Joan Crawford στον ρόλο του τίτλο, της κυρίας Mildred Pierce, αμέσως μετά το διωγμό της από την MGM. Μ’ αυτή την ταινία διέσωσε (για λίγα ακόμα χρόνια) την πτωτική της καριέρα και πήρε το πολυπόθητο όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου. Η ταινία απέσπασε άλλες πέντε υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, σεναρίου και φωτογραφίας και δύο για δεύτερους γυναικείους ρόλους. Μια παρατήρηση, σ'αυτήν την κατά τ' άλλα καλή ταινία: πώς γίνεται να «ξεχνάει» η πρωταγωνίστρια τόσο γρήγορα το θάνατο ενός μικρού παιδιού; Αν κάποιος δει το τελευταίο μισό έργο δεν θα μάθει ποτέ για την ύπαρξή του.

Buddy Buddy (Τα φιλαράκια)

2011-10-18T10:00:00.001+03:00

Στην τελευταία ταινία του Billy Wilder συναντάμε ξανά το αγαπημένο δίδυμο των Jack Lemmon και Walter Matthau. Αυτή τη φορά και καθώς η λογοκρισία των προηγούμενων ετών είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί, τον πρώτο λόγο έχει το μαύρο χιούμορ αλλά και οι σεξουαλικές αναφορές. Οι δύο πρωταγωνιστές θα γίνουν κατά λάθος Τα φιλαράκια καθώς ο Matthau είναι επαγγελματίας δολοφόνος και έπιασε... δωμάτιο με θέα σε ένα ξενοδοχείο για την τελευταία του δουλειά, ενώ ο Lemmon στο διπλανό δωμάτιο ετοιμάζεται να αυτοκτονήσει επειδή τον παράτησε η γυναίκα του. Αυτό που ακολουθεί είναι μια χαριτωμένη αλλά όχι αξιομνημόνευτη κωμωδία, που κάνει μια μικρή κοιλιά όταν επικεντρώνεται στο συζυγικό ζεύγος του Lemmon με τη Paula Prentiss και τον καθηγητή σεξολογίας Klaus Kinski! Κι αυτό γιατί το κομμάτι που αξίζει είναι η «δουλειά» του Matthau, με τον Λέμον στο διπλανό δωμάτιο να κάνει ό,τι μπορεί για να του σπάσει -άθελά του- τα νεύρα. Να πούμε ότι ο Λέμον εδώ παρουσιάζεται ολίγον τι (ή αρκετά) εκνευριστικός. Για την ιστορία να πούμε ότι πρόκειται για το γαλλικό ριμέικ από την ταινία L'Emmerdeur, στην οποία έπαιζαν οι Λίνο Βεντούρα και Ζακ Μπρελ.

Lonely Are the Brave (Ο ασύλληπτος επαναστάτης)

2011-10-15T12:12:00.000+03:00

Αντισυμβατικό, μετά-μοντέρνο γουέστερν που μας παρουσιάζει έναν αναχρονιστικό πρωταγωνιστή που δεν θέλει να ενταχθεί στο σύγχρονο περιβάλλον. Πρωταγωνιστής ο Kirk Douglas στο ρόλο του τελευταίου καουμπόι, που μπαίνει επίτηδες στη φυλακή μόνο και μόνο για να ελευθερώσει το φίλο του και σύζυγο της νεαρής Gena Rowlands. Όταν δραπετεύσει, θα βρεθεί κυνηγημένος από τον Walter Matthau. Ο πρώτος θα πάρει το άλογό του και φύγει προς τα βουνά και ο δεύτερος, ως αρχηγός της αστυνομίας, θα τον κυνηγάει με όλα τα μέσα: αυτοκίνητα, ελικόπτερα, πεζικό. Ο Ντάγκλας αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου "Brave Cowboy", ο Dalton Trumbo έγραψε το σενάριο, ο Jerry Goldsmith συνέθεσε τη μουσική της ταινίας (για πρώτη φορά στην καριέρα του μετά από κάποιες τηλεοπτικές δουλειές) και ο σκηνοθέτης David Miller υπέγραψε την καλύτερη ταινία του. Ο ίδιος ο Κερκ θεωρεί το Lonely Are the Brave ως το αγαπημένο του έργο και ο γιος Μάικλ τη θεωρεί ως την καλύτερη ταινία του πατέρα του. Αναζητήστε ένα μικρό αριστούργημα, που κάποια στοιχεία του φέρνουν στο μυαλό το Πρώτο αίμα, αλλά δεν έχει καμία σχέση το ένα με τ' άλλο.

Billy Liar (Μπίλι ο ψεύτης)

2011-10-13T10:10:00.001+03:00

Η δεύτερη σερί επιτυχία του νεαρού Tom Courtenay (μετά τον... Επαναστάτη δρομέα) έχει την υπογραφή του John Schlesinger. Ήταν η ταινία Billy Liar και μας παρουσίαζε έργα και ημέρες του νεαρού Μπίλι, ενός ονειροπόλου, φαντασιόπληκτου, ψευταρά και εντελώς ανεύθυνου νέου, που δεν ξέρει τι θέλει από τη ζωή του και «βασανίζει» γονείς και συναδέλφους. Παρατηρούμε το χάσμα γενεών σε όλο του το μεγαλείο, με τις νεανικές ανησυχίες και προβληματισμούς που δεν διαφέρουν καθόλου από το σήμερα. Κομβικό ρόλο θα παίξει και η νεαρή Julie Christie, σε μικρό ρόλο σε μια από τις πρώτες της κινηματογραφικές εμφανίσεις στο βρετανικό σινεμά που την έκανε αμέσως αναγνωρίσημη. Η φαντασία του σκηνοθέτη συναντάει αυτή του νεαρού Μπίλι και οπτικοποιεί ό,τι περνάει από το μυαλό του πρωταγωνιστή μας. Πανέξυπνη και ενδιαφέρουσα ταινία, που μας κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος.

The Big Country (Ματωμένοι ορίζοντες)

2011-10-11T11:10:00.001+03:00

Αγαπημένη ταινία του υπογράφοντα, αυτό το δράμα χαρακτήρων που τοποθετείται στην αχανή άγρια δύση με την «αιώνια» κόντρα δύο πλούσιων ραντσέρηδων και στη μέση να βρίσκεται ο νεόφερτος από την ανατολή Gregory Peck, ο οποίος λειτουργεί με το μυαλό και το ήθος του και όχι με τα όπλα και τον ψευτοτσαμπουκά. Η σκηνοθεσία του Wyler μεγαλειώδης, η έγχρωμη φωτογραφία πανέμορφη, το καστ πλουσιότατο: η δασκάλα Jean Simmons θα γοητεύσει τον Πεκ και θα τον βάλει σε μπλεξίματα με την αρραβωνιαστικιά του Carroll Baker, ο Charlton Heston επιστάτης του ενός ραντσέρη Charles Bickford και ο Burl Ives στο ρόλο του μονόχνωτου και απομονωμένου αντιπάλου. Το The Big Country αποτελεί κατ' εμέ ένα από τα καλύτερα γουέστερν ever.

Blonde Venus

2011-10-09T12:12:00.001+03:00

Η διάσημη ταινία της Marlene Dietrich στο ρόλο τραγουδίστριας από τη Γερμανία που θα παντρευτεί τον επιστήμονα Herbert Marshall και θα ζήσουν μαζί στη Νέα Υόρκη. Όταν αρρωστήσει ο Marshall και θα πρέπει να βρει λεφτά για να πάει σε νοσοκομεία της Ευρώπης, η Dietrich θα αναλάβει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά δουλεύοντας ξανά στα καμπαρέ αποκτώντας το καλλιτεχνικό όνομα Blonde Venus. Η επιτυχία της θα είναι μεγάλη, θα βρει τα λεφτά για να φύγει ο σύζυγος στην Ευρώπη και αυτή με το γιο τους θα γνωρίσουν τη ζωή μέσα στη χλιδή από τον εκατομμυριούχο Cary Grant που την... κορτάρει. Όταν επιστρέψει υγιής ο Marshall, θα έρθουν τα πάνω-κάτω! Και η ζωή για τη μητέρα με το γιο της θα γίνει ένα μεγάλο ταξίδι διαφυγής από όλα κι όλους στην αμερικανική ενδοχώρα.

Δεν ενδιαφέρεται ο σκηνοθέτης Josef von Sternberg για τις λεπτομέρειες γύρω από την εξέλιξη της πλοκής. Γι’ αυτό και πολλά γεγονότα περνούν επί τροχάδην. Αυτό που τον ενδιαφέρει και αυτό που αξίζει να παρακολουθήσουμε είναι το πώς αντιμετωπίζουν οι πρωταγωνιστές (και κυρίως η Dietrich) τις επιλογές τους, πώς τα βγάζουν πέρα με τις ανατροπές στη ζωής τους και κυρίως τις ψυχολογικές τους διακυμάνσεις. Μεγάλη και κλασική ταινία, από έναν μεγάλο δημιουργό που έχει στο πλευρό του την αγαπημένη του μούσα. Μια γυναικεία ταινία από την κλασική εποχή του Χόλιγουντ, τότε που φτιάχνανε κατά δεκάδες έργα με επίκεντρο το γυναικείο φύλο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, προσθέστε επίσης το πόσο αντίθετη ήταν με τον κώδικα Χέιζ, που λειτούργησε λίγα χρόνια μετά και που ήθελε τις γυναίκες χειραγωγημένες και την οικογένεια αγαπημένη και μονιασμένη!

Meek's Cutoff (Το πέρασμα του Μικ)

2011-10-08T11:00:00.001+03:00

Μια ταινία χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Μια ταινία για την περιπλάνηση στην αμερικανική ενδοχώρα, αναζητώντας την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Αυτό ακριβώς μας παρουσιάζει η γυναίκα σκηνοθέτις Kelly Reichardt και τίποτα περισσότερο. Ένα σινεφίλ γουέστερν, χαλαρών ρυθμών, χωρίς δράση και πιστολίδια. Ένα μοντέρνο γουέστερν που παρουσιάζει πολύ απλά τις συνθήκες επιβίωσης των πρώτων αποίκων, επικεντρώνοντας στο ανθρώπινο κομμάτι και στις σχέσεις μεταξύ της ετερόκλητης περιπλανώμενης ομάδας. Στα αγγλικά ο τίτλος Meek's Cutoff εννοεί ότι ο Μικ «έκοψε δρόμο». Και τους οδήγησε, δυστυχώς, σε άγνωστα μονοπάτια.

Αγνώριστοι οι περισσότεροι άντρες πρωταγωνιστές με τα γένια και τη σκόνη που έχουν πάνω τους. Η Michelle (κυρία Heath Ledger) Williams είναι το πρώτο όνομα της ταινίας, η οποία ξανασυνεργάζεται με τη σκηνοθέτη μετά το Wendy & Lucy και η οποία με τις προσεγμένες κινηματογραφικές επιλογές της ανεβαίνει όλο και περισσότερο στην εκτίμησή μου. «Μικρή» ταινία για απαιτητικούς, σινεφίλ θεατές.

While the City Sleeps (Ενώ η πόλις κοιμάται)

2011-10-06T10:06:00.000+03:00

Μεγιστάνας των μίντια πεθαίνει και τη θέση του παίρνει αμέσως ο άσωτος υιός Vincent Price. Ψάχνοντας ποιον θα τοποθετήσει στη θέση του γενικού διευθυντή από τους τρεις υφισταμένους (τηλεόρασης, εφημερίδας και φωτογραφίας), τους βάζει σε ανταγωνισμό για το ποιος θα ανακαλύψει πρώτος την ταυτότητα ενός sirial-killer που κυκλοφορεί στην πόλη. Ο πρωταγωνιστής μας Dana Andrews, παρουσιαστής ειδήσεων αλλά και δεξί χέρι του διευθυντή της εφημερίδας, θα αναλάβει να ξετρυπώσει τον δολοφόνο με τη βοήθεια του αστυνομικού φίλου του αλλά και της αρραβωνιαστικιάς του, την οποία θα χρησιμοποιήσει ως δόλωμα!

Περισσότερο μια ταινία για τον κόσμο των μίντια, τις μηχανοραφίες και τις ίντριγκες στα υψηλά κλιμάκια και λιγότερο μια περιπέτεια για την ανεύρεση του φονιά. Και όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στη νύχτα, φυσικά, Ενώ η πόλη κοιμάται. Εγγύηση ο Fritz Lang για νουάρ ταινίες. Αν συμπεριλάβουμε και το πλουσιότατο καστ, που κάνει πολύ καλά τη δουλειά του, έχετε μια παραγνωρισμένη ταινία που αξίζει να την ανακαλύψετε.

The House on 92nd Street (Μίστερ Κρίστοφερ)

2011-10-04T10:00:00.001+03:00

Άλλο ένα νουάρ έργο από το σκηνοθέτη Henry Hathaway που ασχολήθηκε αρκετά με το είδος τη δεκαετία του '40. Παρουσιάζει την έρευνα του FBI να ανακαλύψει το δίκτυο γερμανών κατασκόπων που μεταφέρει στη ναζιστική Γερμανία κρατικά μυστικά. Όλα γίνονται με τη βοήθεια διπλού πρακτόρου και όλα παρουσιάζονται στο έργο με αρκετά ρεαλιστικό τρόπο, με πολλά εξωτερικά γυρίσματα, κινηματογράφιση σε αληθινές τοποθεσίες του FBI και χρήση αληθινών πρακτόρων στους μικρούς ρόλους. Στα αγγλικά ο τίτλος The House on 92nd Street αναφέρεται στο σπίτι που έχει στήσει το στρατηγείο της η ομάδα των γερμανών πρακτόρων ενώ ο Μίστερ Κρίστοφερ (του ελληνικού τίτλου) είναι το άγνωστο πρόσωπο που διοικεί την ομάδα και δεν τον γνωρίζει ούτε η ίδια η ομάδα. Η ταινία είναι γεμάτη με πατριωτικά μηνύματα, γραφικούς χαρακτήρες (ξεχωρίζει ο πολύς καλός καρατερίστας Lloyd Nolan στο ρόλο του διευθυντή του FBI), προβλέψιμη εξέλιξη και με μια voice-over αφήγηση που εξηγεί και αναλύει τα πάντα. Έχει όμως ενδιαφέρων να παρακολουθήσετε τις αναχρονιστικές τεχνικές και τα τρικ των κατασκόπων όπως επίσης και την εσωτερική λειτουργία του ίδιου του FBI με τους μυριάδες υπαλλήλους του.

The Naked Jungle (Μαραμπούντα)

2011-10-03T09:00:00.004+03:00

Περιτύλιγμα εξωτικής περιπέτειας και ολίγον τρόμου στις ζούγκλες του Αμαζονίου έχει αυτό το εργάκι β' διαλογής με τον τίτλο The Naked Jungle, που ήθελε να αγκαλιάσει και λίγο το μελόδραμα. Ο Charlton Heston είναι ο σκληροτράχηλος ιδιοκτήτης μιας μεγάλης φητείας που παντρεύτηκε εξ αποστάσεως την Eleanor Parker. Όταν καταφθάσει η νύφη και μάθει αυτός ότι πρόκειται για χήρα, ο ανδρικός του εγωισμός κορυφώνεται καθώς δεν μπορεί να δεχθεί ότι έρχεται... δεύτερος. Από κει και έπειτα ξεκινάνε οι συζυγικές κόντρες και θα επέλθει ο χωρισμός. Μόνο που θα τους χαλάσουν τα σχέδια τα... μαραμπούντα, τα γιγάντια μυρμήγκια που καταβροχθίζουν τα πάντα στο πέρασμά τους και κατευθύνονται προς τη φητεία. Σ'αυτό το σημείο η ταινία αλλάζει τροπή και θυμίζει έντονα (τι έντονα; ολόιδιο είναι) ένα αντίστοιχο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς MacGyver! Και ψάχνοντας, διάβασα ότι η σειρά πήρε αρκετό αχρησιμοποίητο υλικό (κι όχι μόνο) από το αρχείο της ταινίας. Πρώτο όνομα στα credits ήταν η κυρία Πάρκερ και δεύτερο ο Χέστον. Ήταν πολύ απλά μια ταινία για να προωθηθεί η καριέρα του δεύτερου, η οποία θα εκτοξευόταν δύο χρόνια μετά με τη συμμετοχή στα πλατώ του Σεσίλ Μπ. Ντεμίλ στο ρόλο του Μωυσή!

La Guerre du Feu (Ο πόλεμος για τη φωτιά)

2011-10-01T09:30:00.002+03:00

Μεγαλεπίβολο το σχέδιο του Jean-Jacques Annaud να παρουσιάσει την ιστορία μιας μικρής ομάδας προϊστορικών ανθρώπων που -πολύ απλά- προσπαθούν να επιβιώσουν. Η οποία επιβίωση εξαρτάται από τη διατήρηση της φωτιάς. Στην αρχή της ταινίας βλέπουμε μια ομάδα ανρθωποειδών κρομανιόν να επιτίθεται στους χόμο-σάπιενς και να τους κλέβει τη φωτιά. Τρεις χόμο-σάπιενς αναγκάζονται να διασχίσουν βουνά και πεδιάδες για να βρουν φωτιά και να τη φέρουν πίσω στη φυλή τους. Από κει και έπειτα παρακολουθούμε διάφορες περιπέτειες της πρωταγωνιστικής τριάδας με καννίβαλους, με λίγο πιο εξελιγμένους χόμο-σάπιενς και με την ίδια την άγρια φύση. Η γνωριμία με μία νεαρή γυναίκα από την πιο εξελιγμένη φυλή θα παίξει καθοριστικό ρόλο, καθώς θα κατέχουν πολύ καλύτερα το μυστικό της φωτιάς.

Αυτός είναι Ο πόλεμος για τη φωτιά. Ένα έργο που πολλοί αναφέρουν σαν τη συνέχεια του πρώτου εικοσάλεπτου από την Οδύσσεια του διαστήματος του Κιούμπρικ. Και δεν έχουν πολύ άδικο, καθώς η ταινία μας εδώ είναι ουσιαστικά βωβή. Μόνο μουγκανίσματα, κραυγές, αλαλαγμοί και γκαρίσματα βγαίνουν από τα στόματα όλου του καστ, προσπαθώντας να πετύχουν μια πιο ρεαλιστική και αληθοφανή αναπαράσταση. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που αξίζει να αναφέρουμε εδώ είναι ότι ο γνωστός συγγραφέας Anthoyn Burgess (Κουρδιστό πορτοκάλι) ανέλαβε τη δημιουργία της γλώσσας που «μιλάνε» στην ταινία. Επειδή όμως δεν έχουμε επιστημονική κατάρτιση επί του θέματος, δεν μπορούμε να κρίνουμε κατά πόσο επιστημονικά τεκμηριωμένα είναι αυτά που βλέπουμε. Αυτό που παρακολουθήσαμε τελικά ήταν φτιαγμένο με προσοχή, είχε αρκετή βία και αίμα φυσικά, είχε γέλιο σε ένα-δύο σημεία (το ένα σίγουρα δεν ήταν σχεδιασμένο για γέλιο) και είχε εκπληκτική φωτογραφία των τοπίων της Κένυας, του Καναδά και της Ισλανδίας. Αυτή η γαλλο-καναδική παραγωγή άρεσε στην εποχή της, είχε εμπορική επιτυχία, κέρδισε το όσκαρ μακιγιάζ και τα δύο βασικά βραβεία Σεζάρ (ταινίας και σκηνοθεσίας). Πρωταγωνιστές οι νεαροί Everett McGill, Rae Dawn Chong (Κομάντο με Σβαρτζενέγκερ, American Flyers και Πορφυρό χρώμα του Σπίλμπεργκ) και ο (διάσημος πλέον λόγω Hellboy) Ron Perlman στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση. Πάντως, με το πέρας της θέασή της, κατάλαβα ότι δεν θα κάτσω να την ξαναδώ ποτέ, μιας η επαναπροβολή της δεν θα έχει τίποτα περισσότερο να προσφέρει.

5 Card Stud (Πέντε σημαδεμένα τραπουλόχαρτα)

2011-09-29T11:11:00.001+03:00

Εφτά παίκτες σε ένα παιχνίδι πόκερ, ένας (ο Dean Martin) κάνει τη «μάνα», ένας άγνωστος μεταξύ τους θα κλέψει και οι υπόλοιποι πέντε θα τον τιμωρήσουν με κρέμασμα. Λίγο καιρό μετά, θα αρχίσουν ένας-ένας οι παίκτες εκείνου του τραπεζιού να σκοτώνονται. Ποιος είναι ο δολοφόνος που παίρνει εκδίκηση για το θάνατο εκείνου του άγνωστου; Και τι δουλειά έχει στη μικρή τους πόλη ένας νεοφερμένος ιερέας (Robert Mitchum) που κουβαλάει πιστόλι; Εμπορικό γουέστερν της εποχής, με την υπογραφή του Henry Hathaway, ο οποίος προσπαθεί να προσδώσει και ολίγον θριλερικές πινελιές με όχι μεγάλη επιτυχία. Οι δύο σταρ πρωταγωνιστούν στην ταινία 5 Card Stud, όντας πιο ηλικιωμένοι και προσπαθώντας να κρατηθούν στο χολιγουντιανό στερέωμα. Ο δεύτερος δεν το είχε ανάγκη. Ο πρώτος λίγα χρόνια μετά σταμάτησε να παίζει σε ταινίες. Η εκνευριστική φάτσα του Roddy McDowall αρκεί από μόνη της για να δημιουργήσει το προφίλ του κακομαθημένου πλουσιόπαιδου της πόλης.

None but the Lonely Heart (Στο διάβα της ζωής)

2011-09-27T10:00:00.003+03:00

Βαρύ μελόδραμα, μουχλιασμένο από την υγρασία και την ομίχλη του Λονδίνου, με τον Cary Grant πρωταγωνιστή στη ταινία None But the Lonely Heart που του έδωσε τη δεύτερη και τελευταία υποψηφιότητα για όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου για το ρόλο ενός νέου άντρα που θέλει να ζήσει τη ζωή του όπως αυτός τη θέλει και να τριγυρίζει στον κόσμο χωρίς να εξαρτάται από κανέναν. Όταν επιστρέφει στο σπίτι, πάντα κοντραρίζεται με τη χήρα μητέρα του. Επειδή «στρωμένη» δουλειά έχει, αλλά αυτός έχει αλλού το μυαλό του και δε θέλει να συμβιβαστεί με δουλειά και οικογένεια, έτσι όπως προστάζει η επιταγή της κοινωνίας. Θα προτιμήσει να συνάψει σχέσεις με μια νεαρή που είναι μπλεγμένη με τον λονδρέζικο υπόκοσμο, παρά με την νεαρή μουσικό από τη γειτονιά του που τον αγαπά. Όταν μάθει ότι η μητέρα του είναι άρρωστη από ανίατη ασθένεια, θα κάτσει να δουλέψει και να φροντίσει το μαγαζί. Το μπλέξιμο του με τους περιθωρειακούς τύπους θα βαθύνει και θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να αποφασίσει τελικά τι θα κάνει με τη ζωή του: θα ακολουθήσει το δρόμο της «αμαρτίας» (με τα εύκολα λεφτά και τον κίνδυνο) ή της «αρετής» (με τη συμβιβασμένη ζωή του απλού πολίτη);

Γνωστό και πολυπαιγμένο ίσως το θέμα, αλλά εδώ παρουσιάζεται εντελώς μελοδραματικά, με πολλή καλή εξέλιξη της πλοκής. Αναμενόμενο ίσως το τέλος, αλλά ανθρώπινη και συγκινητική η τελική σεκάνς. Για την ερμηνεία της μητέρας, η Ethel Barrymore απέσπασε το όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου, στην πρώτη της κινηματογραφική επανεμφάνιση έντεκα χρόνια μετά. Χάρη σ'αυτό το έργο, παράτησε το Μπρόντγουεϊ και τη Νέα Υόρκη και μετακόμισε στο Χόλιγουντ για μια δεύτερη κινηματογραφική καριέρα. Μια εντελώς διαφορετική ταινία για τον κύριο Γκραντ, που ίσως αξίζει για αυτόν και μόνο το λόγο. Ο Barry Fitzgerald προσθέτει άλλη μια χαρακτηριστική δευτεραγωνιστική συμμετοχή και ο ελληνικής καταγωγής George Coulouris έχει το ρόλο του αντιπάλου, ας πούμε, του Γκραντ.

Montana

2011-09-26T10:10:00.003+03:00

Τα χρόνια άρχισαν να περνάνε και οι προπολεμικές επιτυχίες του Errol Flynn στη Warner αποτελούσαν παρελθόν. Έτσι ο αστέρας της εταιρείας ασχολήθηκε εκτενέστερα με το γουέστερν σε ταινίες μικρότερου βεληνεκούς. Μια από αυτές ήταν η Montana του 1950 στην οποία υποδύεται έναν κτηνοτρόφο προβάτων που προσπαθεί να δουλέψει σε περιοχή αγελαδάρηδων. Μόνο που όλοι εκεί αντιμετωπίζουν τα πρόβατα σαν μεγαλύτερους εχθρούς ακόμα κι απ’ τους Ινδιάνους! Απλοϊκή και μη-πρωτότυπη θα είναι η εξέλιξη της πλοκής, με γραφικούς κακούς και μια δευτεραγωνίστρια (Alexis Smith, γνωστή τραγουδίστρια) ολίγον ατάλαντη, αλλά ταιριαστή στο όλο μικρό ερμηνευτικό βάθος του έργου. Το μόνο, ίσως, ενδιαφέρον σημείο στο έργο μας είναι η αντιμετώπιση των δυσκολιών από τον πρωταγωνιστή με το μυαλό του περισσότερο και λιγότερο με το όπλο. Με λίγα λόγια, μόνο για τους φίλους του είδους. Οι υπόλοιποι προσπεράστε άφοβα και επενδύστε στο ιδίου θέματος αλλά πολύ καλύτερου αποτελέσματος The Sheepman.

Repo Men

2011-09-25T12:12:00.000+03:00

Σκέψεις (προειδοποίηση για spoilers) → Παίρνουμε μια καλούτσικη ιδέα για ένα εφιαλτικό φουτουριστικό μέλλον και φτιάχνουμε ένα έργο που αναπαράγει ιδέες από Blade Runner και Μπραζίλ, μιας και οι νεότερες γενιές δεν έχουν ιδέα από «παλιές» ταινίες, οπότε αυτή φαντάζει «πρωτότυπη»! Προσθέτουμε, φυσικά, και γερές δόσεις από αίμα και σιχαμερές σκηνές, αντιγράφουμε και μια διάσημη σκηνή από το OldBoy και το εργάκι μας είναι έτοιμο! Προειδοποίηση, #2: το Repo Men δεν αποτελεί ριμέικ και δεν έχει καμία σχέση με το καλτ, πλέον, Repo Man.

Four Men and a Prayer (Ο όρκος των τεσσάρων)

2011-09-24T10:10:00.002+03:00

Ο συνταγματάρχης πατέρας έκανε λάθη σε δάφορες συρράξεις στην Ινδία και απολύθηκε ατιμωτκά από το στράτευμα. Γύριζοντας στην πατρίδα με μια βαλίτσα γεμάτη στοιχεία που αποδεικνύουν την αθωώτητά του, δολοφονείται μέσα στο σπίτι του. Οι τέσσερις γιοι του θα γυρίσουν όλο τον κόσμο (Ινδία, Βραζιλία, Αίγυπτο και πίσω στην Αγγλία) προσπαθώντας να ξεσκεπάσουν την πλεκτάνη γύρω από τη μυστηριώδη δολοφονία. Και στο πλευρό τους θα βρεθεί μια πλούσια δεσποινίδα, η χαριτωμένη Loretta Young, που με τις διασυνδέσεις της θα τους οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Ανάμεσα στους τέσσερις γιους βρίσκουμε τους νεαρότατους George Sanders και David Niven, σ' αυτή τη μικρή σε διάρκεια ταινία του John Ford (πριν ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με το ουέστερν) με το όνομα Four Men and a Prayer, που μας παρουσιάζει τα ήθη μιας άλλης εποχής. Όλα αυτά, λίγα χρόνια πριν έρθει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και εξαφανίσει κάθε ρομαντισμό και αισιοδοξία... Καίρια όμως η αναφορά στις εταιρείες όπλων και στα ανήθικα, διπρόσωπα παιχνίδια που παίζουν.

The King of Comedy (Βασιλιάς για μια μέρα)

2011-09-22T09:00:00.000+03:00

Μεγάλος θαυμαστής του Jerry, ο Robert De Niro θα προσπαθήσει να κάνει οντισιόν στην εταιρεία του πρώτου για να βγει στο «Σόου του Τζέρι» ως stand-up comedian αλλά το μόνο που θα συναντήσει είναι αδιαφορία. Έχοντας όμως και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, θα τραβήξει το πράγμα λίγο παραπάνω, με τη βοήθεια της επίσης τρελαμένης θαυμάστριας Sandra Bernhard, για να γίνει... Βασιλιάς για μια μέρα. Το λεγόμενο stalking σε όλο του το μεγαλείο, με τον Martin Scorsese να υπογράφει μια πολύ καλή ταινία, αρκετά παραγνωρισμένη σήμερα, με τον Jerry Lewis να υποδύεται... τον εαυτό του. Ο De Niro θα επαναλάβει το ρόλο του φανατικού οπαδού, πολλά χρόνια αργότερα, στο The Fan του Τόνι Σκοτ. Η μοναχικότητα του θαυμαστή δεν διαφέρει και πολύ από αυτή του διάσημου αστέρα. Μόνο στα λεφτά και τη φήμη διαφέρουν. Δείτε το έργο, επίσης, και ως μια ερμηνευτική κόντρα του παλιού Χόλιγουντ με το method acting, με το δεύτερο να κερδίζει πανηγυρικά.

Barbary Coast (Πόλις άνευ νόμου)

2011-09-20T12:12:00.001+03:00

Θέλοντας να ξεφύγει από τα τυποποιημένα γουέστερν της εποχής του μεσοπολέμου, ο Howard Hawks παρουσίασε το 1935 μια ιστορία από την δυτική ακτή της Αμερικής και συγκεκριμένα της λεγόμενης Barbary Coast, εκεί που βρίσκεται η πόλη άνευ νόμου, δηλαδή το Σαν Φρανσίσκο. Εκεί μαζεύονταν όλοι οι χρυσοθήρες με τα σακούλια γεμάτα χρυσό, περιμένοντας να πάρουν τα πλοία της επιστροφής. Εκεί, ο Edward G. Robinson είναι ο ιδιοκτήτης ενός μεγάλου σαλούν, που εμμέσως πλην σαφώς διοικεί την πόλη και που καταφέρνει με πλάγιους τρόπους να αρπάζει το χρυσό των καημένων ανθρώπων. Το δόλωμα στο μαγαζί του αποτελεί η πανέμορφη Miriam Hopkins, που έφτασε στο Σαν Φρανσίσκο για να παντρευτεί, μόνο για να βρει τον μέλλοντα σύζυγό της νεκρό και αναγκάστηκε να πιάσει εκεί δουλειά, με σκοπό όμως κι αυτή να «πιάσει την καλή». Ο Hawks αναμιγνύει το ουέστερν με το μελόδραμα και μπλέκει με το χαρακτηριστικό του τρόπο πολλά πράματα στην ιστορία μας όπως: την δημιουργία της πρώτης εφημερίδας η οποία θα προσπαθήσει μάταια να πάει κόντρα στο κατεστημένο και τους νομοταγείς πολίτες της πόλης που θα πάρουν τα όπλα για να επιβάλλουν το νόμο και την τάξη. Και στη μέση όλων αυτών θα υπάρξει ο έρωτας ανάμεσα στη Hopkins και το νεαρό Joel McCrea, ενός συγγραφέα-ποιητή χρυσοθήρα, που θα εμφανιστεί στο δεύτερο μισό του έργου και θα κερδίσει την καρδιά της. Αν και αρκετά παλιομοδίτικη και κλασικότροποη, η ταινία ξεχωρίζει από αρκετές άλλες της χρονιάς της. Όπως και σε άλλα έργα του Hawks, ξεχωρίζει η (άλλη μία από τις μυριάδες εκείνη την εποχή) συμμετοχή του ηλικιωμένου Walter Brennan.

Pardners

2011-09-19T10:00:00.001+03:00

Το δίδυμο Martin και Lewis πηγαίνει αυτή τη φορά για τα καλά στην άγρια δύση! Και οι δύο ορφανοί, με τους πατεράδες τους φιλαράκια που σκοτώθηκαν μαζί στο πόλεμο με άλλους κτηματίες. Οι γιοι τώρα προσπαθούν είκοσι πέντε χρόνια μετά να φτιάξουν ξανά το ράντσο μεγάλο και τρανό. Ο ένας είναι σκληροτράχηλος ραντσέρης (με καλή φωνή!), ο άλλος φυσικά είναι... να μην το συζητώ! Μαζί φτιάχνουν ένα αλλόκοτο δίδυμο. Από τα ρόντεο της ανατολής, με τρένο στη δύση, γίνονται συνέταιροι, δηλαδή Pardners και, όπως αντιλαμβάνεστε, θα προκαλέσουν ουκ ολίγες καταστροφές. Το χάπι-εντ είναι εγγυημένο, τα αστεία γκανγκς του Τζέρι είναι «έτσι κι έτσι», φτιάχνοντας μια απλοϊκή, κωμική ταινία για όλη την οικογένεια. Λίγο πριν πέσει το "The End" κάθονται και μιλούν στο κοινό ως Τζέρι και Μάρτιν και λένε πόσο χαίρονται να φτιάχνουν ταινίες για το κοινό που τους αγαπούσε τότε. Κι όλα αυτά επειδή είχαν αρχίσει οι φήμες ότι η επαγγελματική τους σχέση δεν πηγαίνει καλά. Πού να ήξεραν ότι αυτή η ταινία αποτέλεσε την προτελευταία τους δουλειά. Ελληνικοί τίτλοι που δόθηκαν στο έργο: «Τα συνετεράκια» και «Καουμπόιδες για δέσιμο».

Teacher's Pet (Ο χαϊδεμένος της δασκάλας)

2011-09-17T10:10:00.005+03:00

Αυτοδίδακτος διευθυντής εφημερίδας «βρίσκει το δάσκαλό» του από καθηγήτρια δημοσιογραφίας. Παρακολουθεί το μάθημά της με... ψευδώνυμο και αρχίζει σιγά-σιγά να δαγκώνει τη λαμαρίνα μαζί της. Αυτός είναι ο Clack Gable και αυτή είναι η Doris Day. Στη μέση θα βρεθεί και ο φίλος της και ψυχολόγος Gig Young, σε άλλη μια χαρακτηριστική δευτεραγωνιστική συμμετοχή, μετά το Desk Set με τους Τρέισι και Χέπμπορν και το That Touch of Mink με Κάρι Γκραντ και Ντόρις Ντέι, πάλι. Το σπαρταριστό σενάριο με τις έξυπνες ατάκες και την ενδιαφέρουσα εξέλιξη της πλοκής, της παρούσας ταινίας Teacher's Pet, έγραψε το παντρεμένο ζευγάρι των Michael και Fay Kanin, το οποίο εντυπωσίασε αρκετά στην εποχή του για να φτάσει μέχρι τις υποψηφιότητες των όσκαρ. Όπως επίσης και ο κύριος Gig Young για το όσκαρ β' ανδρικού ρόλου. Η ιστορία μας τα έχει (σχεδόν) όλα: κόντρα ζευγαριών, υπονοούμενα, κωμικές καταστάσεις αλλά και συγκίνηση και μια ενδελεχής ματιά στα ενδότερα των εφημερίδων της εποχής. Αν βάλετε στην άκρη το γεγονός της μεγάλης διαφοράς ηλικίας των δύο πρωταγωνιστών, τότε έχετε μια από τις καλύτερες κλασικότροπες ρομαντικές κομεντί της παλιάς εποχής του Χόλιγουντ, έτσι όπως δεν γυρίζονται πλέον.

Seance on a Wet Afternoon

2011-09-15T11:11:00.001+03:00

Μια από τις πρώτες ταινίες του άγγλου ηθοποιού Richard Attenborough, στην οποία αναλαμβάνει την παραγωγή, αποτελεί η ταινία Seance on a Wet Afternoon, στην οποία έχει επίσης τον πρωταγωνιστικό ανδρικό ρόλο. Θέμα της η απαγωγή ενός μικρού κοριτσιού από ένα παντρεμένο ζευγάρι. Απώτερος σκοπός να διαφημίσουν καλύτερα τις μαντικές ικανότητες της συζύγου. Η οποία εργάζεται ως μέντιουμ, έχει μεγάλη πίστη στο χάρισμά της και αποτελεί τον ιθύνοντα νου της απαγωγής. Ο κακόμοιρος σύζυγος δέχεται να μπλέξει σ'αυτή την ιστορία για το καλό της σχέσης τους. Με μπόλικο μυστήριο στην αρχή και αφήνοντας πολλά πράματα να εννοούνται παρά να λέγονται, ο σκηνοθέτης Bryan Forbes παρουσιάζει την ιστορία και την εξέλιξη της απαγωγής εστιάζοντας κυρίως στις συγκρούσεις των δύο πρωταγωνιστών και τις ψυχολογικές τους διακυμάνσεις. Αρκετές δόσεις από θρίλερ «νοστιμίζουν» το όλο αποτέλεσμα, φτιάχνοντας τελικά μια μικρο-μεγάλη βρετανική ταινία. Η Kim Stanley απέσπασε μια υποψηφιότητα για το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου χάρη στην εύθραυστη ερμηνεία της ολίγον σαλταρισμένης πρωταγωνίστριας.

Come September (Ραντεβού κάθε Σεπτέμβρη)

2011-09-13T10:00:00.000+03:00

Κάθε Σεπτέμβρη ο εκατομμυριούχος Rock Hudson επισκέπτεται τη βίλα του στην Ιταλία και περνάει τις διακοπές του με την Gina Lollobrigida. Μόνο που αυτή τη φορά θα έρθει νωρίτερα, θα βρει τη βίλα του να δουλεύει ως ξενοδοχείο(!), την Gina να θέλει να τον παρατήσει, μια παρέα κοριτσιών σε διακοπές, μια παρέα αγοριών να κυνηγάνε τα κορίτσια και να του πηγαίνουν συνέχεια κόντρα. Τελικά, θα τα βγάλει πέρα με τους νέους, αλλά θα τον παρατήσει μια για πάντα η Gina. Και κάπως έτσι θα βάλει μυαλό και θα αρχίσει το κυνηγητό. Χαριτωμένη κωμωδία, με την κλασική συνταγή του Χόλιγουντ και με δύο μεγάλους και πανέμορφους σταρ· τι άλλο να ζητήσει κανείς; Το Come September γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ιταλία σε φυσικές τοποθεσίες, αλλά οι αστάθειες του καιρού καθυστέρησαν πάρα πολύ τα γυρίσματα, τα οποία -φημολογείται- έκαναν ένα χρόνο να ολοκληρωθούν! Στους δεύτερους ρόλους βρίσκουμε τη Sandra Dee, τον τραγουδιστή Bobby Darin και τον Walter Slezak, ο οποίος είναι αυτός που κλέβει την παράσταση ως ο πολυμήχανος (και άσος στις μηχανοραφίες) μπάτλερ. Διεκπεραιωτική σκηνοθεσία από τον Robert Mulligan, σε μια ταινία για όλη την οικογένεια με... ηθικά διδάγματα ανάλογα της εποχής εκείνης. Γιατί όχι όμως και για σήμερα;

The Big House (Στα κάτεργα)

2011-09-11T11:11:00.002+03:00

Από τις πρώτες χρονιές των ομιλούσων ταινιών, η παρούσα ταινία με τον τίτλο The Big House και θέμα η διαβίωση μέσα στις φυλακές, ήταν μεγάλη εμπορική επιτυχία και υποψήφια για το όσκαρ καλύτερης ταινίας στην τρίτη απονομή των βραβείων, τη δεύτερη μέσα στη χρονιά του 1930! Κέρδισε το βραβείο όσκαρ σεναρίου και καλύτερου ήχου και ο (στην ουσία) δευτεραγωνιστής Wallace Beery ήταν υποψήφιος για το όσκαρ ανδρικής ερμηνείας. Ήταν ο πιο γνωστός από τους ηθοποιούς της ταινίας (γνωστός καρατερίστας από την εποχή του βωβού) και η ερμηνεία του ως o σκληροτράχηλος machine-gun Butch έκανε αίσθηση εκείνη την εποχή και τον έκανε ευθύς διάσημο. Σε βασικό ρόλο βρίσκουμε τον νεαρότατο Robert Montgomery σε μια από τις πρώτες του κινηματογραφικές εμφανίσεις και πρωταταγωνιστή έχουμε τον Chester Morris. Τους δύο τελευταίους είχαμε δει να παίζουν πάλι μαζί στο ρομαντικό δράμα Μετά το διαζύγιο, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά. Εδώ τα πράματα είναι πιο... αντρικά. Η ζωή στη φυλακή παρουσιάζεται με αρκετό ρεαλισμό (για τα δεδομένα της εποχής) και παρουσιάζονται οι κάθε λογής τύποι που μπορείς να συναντήσεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στον κώδικα τιμής μέσα στη φυλακή. Μετά την αποτυχημένη απόδραση (λόγω εσωτερικού «καρφώματος») θα έρθει η αιματερή εξέγερση με αρκετές σκληρές σκηνές σκοτωμών. Οι ερμηνείες είναι σίγουρα γραφικές και αρκετά απλοϊκές. Παραβλέποντας τις όποιες ενστάσεις, η ταινία τελικά παρακολουθείται ευχάριστα. Θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι αποτελεί τη βίβλο για όλες τις μεθεπόμενες χολιγουντιανές ταινίες φυλακών.

The Informant! (Αληθοφανή ψέματα)

2011-09-10T12:50:00.003+03:00

Πέρα από τον μυθομανή, ψευταρά και εγωκεντρικό πρωταγωνιστή Matt Damon (αναρωτιέσαι μέχρι πού θα το πάει;), η ταινία δεν έχει πολλά πράματα να προσφέρει. Ενδιαφέρον έχει η παρουσίαση και αντιμετώπιση κάποιων θεμάτων, όπως ας πούμε οι «μίζες». Μια πολλή γνώριμη ιστορία και στην χώρα μας. Εντελώς ξένη προς εμάς όμως αποτελεί η δικαστική αντιμετώπιση του θέματος και η επίλυση των προβλημάτων. Δηλ. όσοι εμπλέκονται σε παράνομες διαδικασίες θα πάνε στη φυλακή, έστω και μετά τις πολύχρονες δικαστικές μάχες. Έτσι απλά! Κατά τ'άλλα, η ταινία The Informant! του Steven Soderbergh δεν έχει και πολλά καινούρια πράματα να μας πει. Από τις λίγες ταινίες βασισμένες σε αληθινά πρόσωπα και γεγονότα που δεν μπορείς να ταυτιστείς με τίποτα και κανέναν. Περάστε, σκουπίστε, τελειώσατε.

Matrimonio all’italiana (Γάμος α λα Ιταλικά)

2011-09-09T09:09:00.005+03:00

Μετά το Διαζύγιο α λα ιταλικά ήρθε ο Γάμος α λα ιταλικά, και μεις νομίζαμε ότι θα βλέπαμε άλλη μια κωμωδία με τον Marcello Mastroianni να κοντράρεται τη Σοφία Λόρεν αυτή τη φορά. Τελικά, πρόκειται για ένα ιταλικό μελό, με αρκετές δόσεις χιούμορ που ανακουφίζουν κάπως το δράμα. Η πρώην πόρνη Λόρεν που βρίσκει τον άντρα της ζωής της στο πρόσωπο του Μαστρογιάννη, δεν έχει υπολογίσει ότι αυτός τη θέλει για ερωμένη κι όχι για σύζυγο. Τα χρόνια περνούν, τα μαλλιά γκριζάρουν και η σχέση δεν προχωράει. Όταν, χρόνια μετά, αυτός θελήσει να παντρευτεί μια πολλή νεότερη, αυτή θα βρεθεί «ετοιμοθάνατη» στο κρεβάτι του πόνου κι έτσι ο Μαστρογιάννη θα αναγκαστεί να την παντρευτεί. Και η ιστορία και τα μπερδέματα μόλις θα έχουν αρχίσει. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι «όλα τα λεφτά» σ’αυτή την κλασική ταινία του Βιτόριο Ντε Σίκα, που έχει πολλή αγάπη και μίσος, χαρές και λύπες και πολλές... φωνές. Το ιταλικό ταπεραμέντο σε όλο του το μεγαλείο. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι ξανασυναντιέται στο πλατό πάλι σε ταινία του Ντε Σίκα, ένα χρόνο μετά το «Χθες, σήμερα, αύριο». Η Λόρεν κέρδισε μια υποψηφιότητα για όσκαρ α’ γυναικείου ρόλου στα βραβεία του ’65 και η ταινία ήταν υποψήφια για το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα βραβεία του ’66! Βασίστηκε στο θεατρικό "Filomena Marturano" που έγραψε ο ναπολιτάνος Eduardo De Filippo, το οποίο είχε μεταφερθεί στον κινηματογράφο το 1950 στην Αργεντινή.

Yo-yo

2011-09-07T09:00:00.001+03:00

Ο τρομερός μίμος-κωμικός Pierre Etaix στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του παρουσιάζει έναν πάμπλουτο αλλά εντελώς μοναχικό άνθρωπο να ζει στη βίλα του. Κάποια στιγμή θα περάσει ένα τσίρκο από την περιοχή, θα το νοικιάσει για να τον διασκεδάσουν και εκεί θα συναντήσει τον έρωτα της ζωής του, η οποία έχει μαζί της το γιο τους. Όταν επέλθει το οικονομικό κραχ, θα τα παρατήσει όλα και θα φύγει μαζί τους σε ένα αυτοκίνητο, να ζήσουν από παραστάσεις στη γαλλική ύπαιθρο. Ο μικρός θα μεγαλώσει, θα γίνει ο διάσημος κλόουν Yo-yo, θα γίνει πλούσιος μέσα από την τηλεόραση και θα θελήσει να ξαναφτιάξει την κατεστραμένη πλέον βίλα, όπως την είχε ο πατέρας του, έτσι όπως την είχε δει εκείνο το βράδυ που είχε σταματήσει το τσίρκο στη βίλα. Κύκλους κάνει η ζωή... Εμπνευσμένη σκηνοθεσία, πανέξυπνα γκαγκς σ'αυτή την κωμωδία για σινεφίλ. Ειδικά το πρώτο κομμάτι που μας δείχνει τη ζωή του πλουσίου στη δεκαετία του ’20, η ταινία είναι ένας μεγάλος φόρος τιμής στο βωβό κινηματογράφο και ειδικότερα στον Μπάστερ Κίτον. Καθώς τα χρόνια κυλάνε, αλλάζει και η κινηματογραφική γλώσσα της ταινίας, κάνει μια στάση στη σκρούμπολ κωμωδία για να καταλήξει στη σύγχρονη εποχή και την επίδραση της τηλεόραση και τη δύναμη της διαφήμισης.

Monsieur Klein

2011-09-04T11:40:00.002+03:00

Υπάρχει μια σχετικώς πρόσφατη ταινία που λέγεται «Ο Νταν έφαγε κόλλημα». Αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό μετά τη θέαση του Monsieur Klein: ο κύριος Κλάιν έφαγε κόλλημα, τη στιγμή που έμαθε ότι υπάρχει κάποιος εβραίος στο Παρίσι –την εποχή της γερμανικής κατοχής– με το ίδιο ονοματεπώνυμο. Ο οπορτουνιστής και καιροσκόπος Κλάιν θα αρχίσει να ψάχνει τον συνονόματό του για να διορθώσει αλλά και να γλυτώσει τις παρεξηγήσεις. Η αποτυχημένη αναζήτηση και τα παρολίγον τυχαία συναπαντήματα θα τον κάνουν ακόμα πιο νευρικό. Ο κρυφο-ρατσισμός μέσω της ανεύρεσης της αληθινής ταυτότητας του πρωταγωνιστή παρουσιάζεται εξαίσια από τον Joseph Losey, που μας δίνει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς του 1976, με μια δυναμικά παθητική ερμηνεία του Αλέν Ντελόν. Σε μικρό ρόλο βρίσκουμε και τη Ζαν Μορό.

Inside Daisy Clover (Έρωτες που σβήνουν την αυγή)

2011-09-03T11:21:00.001+03:00

Παραγωγός ο νεαρός τότε Alan J. Pakula, πριν κάτσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο ίδιος, τις λίγες χορογραφημένες σκηνές χορού επιμελήθηκε ο Herbert Ross, πριν κάτσει επίσης ο ίδιος στην καρέκλα του σκηνοθέτη και την υπόλοιπη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Robert Mulligan. Η 27χρονη τότε Natalie Wood υποδύεται τη 16χρονη Daisy Clover που μέσα από την αφάνεια και τη φτώχεια θα γίνει κινηματογραφικό αστέρι και διάσημη τραγουδίστρια. Όλα αυτά τη δεκαετία του '30, στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ όπου ο μεγαλοπαραγωγός Christopher Plummer φτιάχνει αλλά και διαλύει καριέρες όπως και όποτε θέλει. Αυτή θα ερωτευτεί τον άλλο διάσημο αστέρα που υποδύεται ο νεαρότατος Robert Redford στη δεύτερη κινηματογραφική του εμφάνιση (και βραβείο χρυσής σφαίρας καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου). Άσχετο: μα πόσο τον έχει αντιγράψει ο Brad Pitt; Θα παντρευτούν αλλά από πολύ νωρίς θα καταλάβει η μικρή πρωταγωνίστρια ότι οι έρωτες σβήνουν την αυγή. Συσσωρευμένες πιέσεις από τη «φευγάτη» μάνα της Ruth Gordon με ψυχικά προβλήματα (και υποψήφια για όσκαρ β' γυναικείου ρόλου), από την προβληματική αδερφή της και από τον μεγαλοπαραγωγό θα την φέρουν σε απόγνωση. Inside Daisy Clover λέει ο τίτλος του έργου και ο Mulligan προσπαθεί να μας βάλει στον κόσμο ενός έφηβου κοριτσιού που κατά βάθος δεν ήθελε τίποτα από όλα αυτά. Πετυχημένες οι σεκάνς που χτίζει και προωθεί καριέρες το Χόλιγουντ. Την άνοδο και πτώση όμως των αστεριών την έχουμε δει καλύτερα σε αρκετά άλλα έργα. Τολμηρή όμως για την εποχή της η ανάδειξη του κρυφο-ομοφυλοφιλικού προβλήματος. Κάποια άλλα σημεία είναι αρκετά μελοδραματικά και ολίγο κουραστικά, αλλά στο σύνολό του είναι ένα αξιοπρόσεκτο έργο.

The Yakuza

2011-09-02T10:00:00.002+03:00

Νεο-νουάρ περιπλανήσεις στο Τόκιο της δεκαετίας του ’70. Οι πολιτισμικές συγκρίσεις και συγκρούσεις δίνουν και παίρνουν. Και σαν καλός παρατηρητής, ο Sydney Pollack δείχνει μια συμπάθεια στο «διαφορετικό» (για εμάς τους δυτικούς) και τον ιαπωνικό κώδικα τιμής και σεβασμού. Μέσα από μια απλή φαινομενικά ιστορία εξαφάνισης και εξαπάτησης, ο Robert Mitchum θα βρεθεί να ζητάει χάρη από έναν παλιό του φίλο, θα ξανασυναντηθεί, πολλά χρόνια μετά, με τη γυναίκα της ζωής του και θα μπλέξει με τον γιαπωνέζικο υπόκοσμο, τη γνωστή Yakuza. Και πώς ξεμπλέκεις; Δύσκολα, πολύ δύσκολα... Από τις καλύτερες ταινίες του μεσήλικα Mitchum στη δεκαετία του '70.

Morgan: A Suitable Case for Treatment (Μόργκαν, ο τρελός εραστής)

2011-08-31T09:09:00.003+03:00

Ο συνιδρυτής του free-cinema, τσέχος στην καταγωγή, Karel Reisz παρουσιάζει άλλη μια ταινία του βρετανικού νέου κύματος με τον μακροσκελή τίτλο Morgan: A Suitable Case for Treatment η οποία είναι ακριβώς αυτό το πράμα: ο πρωταγωνιστής Μόργκαν και η παιδιάστικη, ολίγον «σαλεμένη» αντιμετώπιση του διαζυγίου του και η επίσης τρελαμένη προσπάθειά του να μην ξαναπαντρευτεί η πρώην του. Είναι επίσης μεγάλος φαρσέρ, θαυμαστής του Καρλ Μαρξ και του Τρότσκι όπως επίσης και του... γορίλλα και του Κινγκ Κονγκ! Ο Reisz παραλληρίζει πανέξυπνα ανθρώπους και πιθήκους μέσα από σκηνές ντοκιμαντέρ, χώνει αμβόλιμα εικόνες από την δεύτερη ταινία Ταρζάν του Βαϊσμίλερ και μας βάζει να βλέπουμε συχνά οπτικοποιημένες τις φαντασιώσεις του πρωταγωνιστή! Την πρώην υποδύεται η γοητευτική Vanessa Redgrave, σε μια ερμηνεία που της απέφερε μια υποψηφιότητα για οσκαρ α' γυναικείου ρόλου, τη χρονιά που είχε επίσης συμμετοχές στο Blow Up και στο A Man for All Seasons. Ο David Warner ως Μόργκαν έγινε αμέσως διάσημος από αυτή την ταινία. Θυμίζει λίγο το Billy Liar, αλλά δεν έχει καθόλου την όποια σοβαρότητά του. Αυτό μπορείτε να το εκλάβετε θετικά.

The Rare Breed (Ράντσο Μπράβο)

2011-08-29T10:00:00.002+03:00

Ταινία γουέστερν για όλη την οικογένεια. Με τον all-american πρωταγωνιστή James Stewart να βοηθάει δύο αγγλίδες γυναίκες, μάνα και κόρη, ώστε να μεταφέρουν μία αγγλική ράτσα αγελάδας σε ένα ράντσο στην αμερικανική ενδοχώρα για να αναμειχθεί με τις γηγενείς. Εξ ου και ο τίτλος The Rare Breed. Συμφεροντολόγος στην αρχή, θα βοηθήσει τις κυρίες μόνο για να βγάλει κέρδος. Στην πορεία, θα αρχίσει να νοιάζεται περισσότερο, κάτι για το οποίο ευθύνεται η γοητεία και ο τσαμπουκάς της μάνας που υποδύεται η γοητευτική Maureen O'Hara. Στο πρώτο μισό του έργου βλέπουμε την προσπάθεια αυτού του περίεργου τρίο να φτάσουν στο ράντσο, έχοντας να αντιμετωπίσουν την άγρια φύση αλλά και αρκετά κακοποιά στοιχεία. Στο δεύτερο μέρος, οι πρωταγωνιστές έχουν φτάσει στο ράντσο του σκοτσέζου ιδιοκτήτη (φανταστικός ο Brian Keith). Ο Stewart γουστάρει πλέον την αγγλίδα και πιστεύει στο όνειρό της. Αλλά καθώς κάθονται εκεί να περάσουν τον χειμώνα, σιγά-σιγά ο Keith αρχίζει να κορτάρει την O'Hara, ο μικρός γιος του σκοτσέζου την κόρη της αγγλίδας και ο Stewart μένει μόνος του. Ο χειμώνας είναι μεγάλος και η επιβίωση της αγγλικής αγελάδας φαντάζει πλέον σενάριο απίθανο. Αλλά η φύση ξέρει καλύτερα, το happy-end είναι εγγυημένο και εντελώς προβλεπόμενο. Με τον Andrew V. McLaglen στην καρέκλα του σκηνοθέτη (παλιά καραβάνα των γουέστερν) δεν περιμέναμε τίποτα διαφορετικό.

Animal Kingdom (Το χρίσμα)

2011-08-28T10:10:00.000+03:00

Με την τελευταία έκπληξη (από τις πολλές) που μας επιφύλασσε η αυστραλέζικη ταινία Animal Kingdom, πετάχτηκα από τη θέση μου και φώναξα «άντε γαμήσου»! Κάπως έτσι, λοιπόν, μπορούμε να θεωρήσουμε πετυχημένη τη δουλειά του νεόκοπου σκηνοθέτη David Michod. Μπήκαμε εντελώς στο κλίμα της οικογένειας που ζει στο δικό της παράνομο σύμπαν, κάτι σαν το βασίλειο των ζώων όπου κυριαρχεί ο πιο δυνατός. Για τον υπογράφοντα, μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, για την οποία θα έχετε διαβάσει ήδη δεξιά κι αριστερά.

A Night at the Roxbury

2011-08-27T15:15:00.002+03:00

Το διάσημο σκετσάκι από την εκπομπή Saturday Night Live, που είχε τους Will Ferrell και Chris Kattan να παίρνουν τον καλεσμένο της εκπομπής σε μπαρότσαρκα υπό τους ήχους του "What is love?", μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με τους ίδιους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους να προσπαθούν να μπουν σε ένα διάσημο κλαμπ και να «ρίξουν» γκόμενες. Αυτή είναι, εν ολίγοις, η υπόθεση αυτή της κάκιστης αμερικανικής κωμωδίας που λέγεται A Night at the Roxbury, διάρκειας μιας ώρας περίπου, που για αδιευκρίνιστους λόγους γουστάρουμε πολύ! Ίσως φταίει η 90's αισθητική, η τέκνο μουσική ή ακόμα και το νεαρό της ηλικίας του διάσημου πλέον κωμικού Ferrell. Θα μου πείτε ότι η ταινία έχει ανύπαρκτη υπόθεση, έχει χάλια ερμηνείες και γελοίους διαλόγους. Και μάλλον, θα έχετε δίκιο. Αλλά όλοι μας δεν έχουμε από μια (τουλάχιστον) κακή ταινία που γουστάρουμε κρυφά; Κυριολεκτικά, bad movie with love! Σινε-αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστιν αμαρτία;

Δείτε και το σκετσάκι με καλεσμένο τον Jim Carrey!

Iceman

2011-08-26T10:10:00.001+03:00

Μετά την καλλιτεχνική επιτυχία του Πολέμου για τη φωτιά του Ζαν Ζακ Ανό με θέμα προϊστορικούς ανθρώπους, ήρθε η αμερικανική προσπάθεια να φέρουν έναν άνθρωπο του Νεάτερνταλ στο σήμερα. Πώς; Αφού τον βρήκαν καταψυγμένο κάπου στην Αρκτική, τον επανέφεραν στη ζωή! Το τοπίο θυμίζει το The Thing του Κάρπεντερ. Ακούγονται ουκ ολίγες επιστημονικές και ιατρικές αρλούμπες για να προσδώσουν αληθοφάνεια και να μας πείσουν(;) για την πετυχημένη... απόψυξη του επονομαζόμενου Iceman. Για να καταλήξουμε τελικά σε μια ανθρωπολογική εξέταση και μελέτη των διαφορών του προϊστορικού ανθρώπου. Ο εκπρόσωπος των επιστημόνων και πιο θαραλλέος για να έρθει σε επαφή είναι ο Timothy Hutton, σε άλλη μια αποτυχημένη εμπορικά ταινία, που πρόσθεσε άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της ανερχόμενης καριέρας του (άλλο ένα μεγάλο και τρανό παράδειγμα της κατάρας των Όσκαρ). Συμπρωταγωνιστούν πολλοί και διάφοροι με πιο γνωστούς τους David Strathairn, Danny Glover και την Lindsay Crouse με το χαρακτηριστικό «αγορέ» μαλλί (η «σύζυγος» του Treat Williams στο Prince of the city, πρωταγωνίστρια στο House of Games του Μάμετ μεταξύ άλλων). Το ρόλο του iceman είχε ο John Lone, γνωστός μετέπειτα από το ρόλο του ενήλικα Τελευταίου αυτοκράτορα του Μπερτολούτσι. Τη σκηνοθεσία αυτής της μέτριας ταινίας είχε αναλάβει ο Fred Schepisi, που οι επιτυχίες του ήταν μετρημένες, σε μια παραγωγή του Norman Jewison.

The Anderson Tapes (Η μεγάλη ληστεία της Νέας Υόρκης)

2011-08-24T09:09:00.000+03:00

Διασκεδαστική, λίγο απλοϊκή περιπέτεια, αλλά με εκπληκτική σκηνοθεσία και κοφτό μοντάζ που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον σου καθ' όλη τη διάρκεια. The Anderson Tapes είναι οι κασέτες που παρακολουθούν παρανόμως οι αστυνομικοί τη μαφία και το οργανωμένο έγκλημα. Μόνο που μέσα σ'αυτές θα εμπλακεί το όνομα Anderson. Πρόκειται για τον Sean Connery που υποδύεται έναν άρτι αποφυλακισμένο που ετοιμάζει τη ληστεία της χρονιάς. Έτσι, βρίσκει ο Sidney Lumet την ευκαιρία να διηγηθεί την ιστορία εντελώς απρόβελτα, βάζοντας εμβόλιμα σκηνές από τις μελλοντικές ανακρίσεις προωθώντας ακόμα καλύτερα την πλοκή. Έρχεται το απότομο τέλος και ξεχνιέται σχεδόν αμέσως. Δείτε την ως είναι, δηλαδή μια απλή περιπέτεια. Δείτε επίσης το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Christopher Walken και τον Martin Balsam σε απίστευτα διασκεδαστικό «κουνιστό» ρόλο! Δώστε προσοχή και στην ηλεκτρονική μουσική του Quincy Jones, που σε σημεία είναι εκνευριστική! Όσοι επίσης ενδιαφέρονται για την ιστορία της τεχνολογικής εξέλιξης, θα βρουν εδώ αρκετή «προϊστορική» τεχνολογία... αιχμής, για τότε!

The Outlaw (Η παράνομος)

2011-08-23T10:10:00.003+03:00

Γυρίστηκε το 1939, κυκλοφόρησε όμως τέσσερα χρόνια μετά. Είναι η ταινία που μάθαμε περισσότερα γι'αυτήν μέσα από τη βιογραφική ταινία Aviator του Σκορσέζε. Ο εκατομμυριούχος Howard Hughes αποφάσισε να φτιάξει ένα διαφορετικό γουέστερν, για την ακρίβεια το δικό του γουέστερν. Σκοπός του ήταν μάλλον το The Outlaw να πάει κόντρα σε όλους τους κανόνες της εποχής, κινηματογραφικούς ή μη και κόντρα στη λογοκρισία. Μια λογοκρισία που μπορεί επιφανειακά να πήγε κόντρα στο στήθος της Jane Russell, στην ουσία όμως δεν της άρεσε η ταινία για έναν και απλό λόγο: την αδιαφορία προς το γυναικείο φύλο! Καθώς από την αρχή μέχρι το τέλος, ο Billy the kid μαλώνει με τον Doc Holliday για την κυριότητα ενός αλόγου και όχι για τα... μάτια της Τζέιν Ράσελ, την οποία θεωρούν μάλλον δεδομένη! Στην ιστορία ανακατεύεται και ο Pat Garrett και αυτό το... τουρλού ανακάτεμα μπλέκεται σε διάφορες περιπέτειες, γράφοντας έναν διαφορετικό επίλογο απ'αυτόν που έχει αφήσει η ιστορία και οι θρύλοι της Άγριας Δύσης. Κωμική ως επί τω πλείστον, με την τεστοστερόνη να ξεχειλίζει σε κάθε πλάνο, σε αντίθεση με την υπερβολική διαφήμιση του ερωτισμού της Ράσελ, με αρκετά στατική σκηνοθεσία και προπολεμική αντίληψη, καθώς τα γυρίσματα είχαν τελειώσει από το '41 αλλά δεν προβλήθηκε στις αίθουσες παρά δύο χρόνια μετά, όπως προείπαμε. Θα την κατατάσσαμε στην κατηγορία για σινε-ιστορικούς και μόνο...

The Sheepman (Η κοιλάδα των κεραυνών)

2011-08-20T11:19:00.001+03:00

Να πούμε, κατ' αρχάς, για τον ελληνικό τίτλο: όχι κεραυνός, ούτε μια μπόρα, ούτε μια σταγόνα βροχής δεν πέφτει σε όλη τη διάρκεια του έργου. Καλά, πλάκα κάνω αφού οι τότε μεταφραστές θέλανε να δώσουνε μια νότα κινδύνου στην ταινία που στα αγγλικά έχει τον απλό τίτλο The Sheepman, δηλαδή ο... προβατάης! Πρόκειται για τον πεισματάρη, με απίστευτη αυτοπεποίθηση Glenn Ford που πηγαίνει σε μια περιοχή αγελαδάρηδων με σκοπό να βοσκήσει τα πρόβατά του, κόντρα σε κάθε λογική. Το πρώτο 15λεπτο του έργου, στο οποίο σκάει μύτη ως ξένος στην πόλη και την αναστατώνει με το πέρασμά του, αποτελεί μία από τις καλύτερες εισαγωγές σε κωμική ταινία που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό. Γιατί περί τούτο πρόκειται, για κωμωδία με περιτύλιγμα γουέστερν, κάτι που ο παλαίμαχος σκηνοθέτης George Marshall ήξερε καλά να φτιάχνει, αν θυμηθούμε και το προπολεμικό Destry Rides Again. Και τι βλέπουμε; Ανατροπές σε όλα τα κλισέ του είδους, καλογραμμένους διαλόγους, τον απαραίτητο γυναικείο χαρακτήρα με τη μορφή (και τη φωνή!) της Shirley MacLaine που απλά ανεβάζει πόντους, έξυπνες ατάκες, όλα αυτά μαζί με την ενδιαφέρουσα πλοκή που κρατάει τη βία για το τέλος, παρουσιάζοντάς την απλά και ρεαλιστικά, χωρίς μελοδραματικές εξάρσεις. Ακόμα και η Ακαδημία το πρόσεξε και γι'αυτό της έδωσε υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου. Στο ρόλο του «συνταγματάρχη», του κακού της υπόθεσης, βρίσκουμε τον νεαρότατο Leslie Nielsen... χωρίς άσπρα μαλλιά, φυσικά. Το παράλογο της ταινίας, λοιπόν, το αφελές αλλά και έξυπνο ταυτόχρονα χιούμορ της, κάνουν την ταινία παραπάνω από γοητευτική. Μπορεί να υπερβάλλω λίγο, αλλά δεν πειράζει. Καλοκαίρι είναι, απολαύστε άφοβα μια παραπάνω από διασκεδαστική ταινία με δύο μεγάλους σταρ.

The Wolfman

2011-08-18T11:11:00.000+03:00

Με μια μικρή παλιομοδίτικη αισθητική, σκοτεινή ατμόσφαιρα, αναμνήσεις από τις κλασικές επιτυχίες της Hammer, η ταινία The Wolfman κέρδισε τις εντυπώσεις μας για αυτούς και για άλλους ακόμα λόγους. Ο κυριότερος όμως ήταν το ότι ευχαριστηθήκαμε μια ταινία τρόμου (με κλασική αφήγηση και ολίγον προβλέψιμη εξέλιξη) μετά από πολύ-πολύ καιρό. Η ταινία που κάνει τη διαφορά μέσα στο συφερτό των κυκλοφοριών τύπου Twilight και Κοκκινοσκουφίτσας. Προσθέστε και την επιστροφή μετά από ένα αισθητό διάστημα απουσίας δύο αγαπημένων ηθοποιών όπως είναι ο Benicio del Toro και ο Hugo Weaving, και έχετε μια ενδιαφέρουσα ταινία τρόμου. Στους υπόλοιπους ρόλους ο Anthony Hopkins (που όσο γερνάει εμφανίζεται σε ό,τι έργο του προτείνουν;) και η Emily Blunt (που σιγά-σιγά παίρνει όλο και μεγαλύτερους ρόλους).

The Adjustment Bureau (Οι ρυθμιστές)

2011-08-16T11:11:00.000+03:00

Μοντέρνα ταινία φαντασίας, η οποία «με κέρδισε», κατ' αρχάς, επειδή δεν στηριζόταν σε σκηνικά και εφέ. Προσθέστε και το πάντα γοητευτικό στοιχείο του «πεπρωμένο φυγείν αδύνατο», τη σύγκρουση του «τι θέλω» με το «τι πρέπει», βάλτε στο μείγμα μια δόση ρομάντζου και έχετε ένα ευπρόσωπο εργάκι. Κατά δεύτερο λόγο, όμως, το The Adjustment Bureau δεν θα μείνει στην ιστορία επειδή οι βαθύτερες αναλύσεις του είναι αρκετά... παιδικές. Στα χέρια ενός Alex Proyas, π.χ., θα μπορούσε ίσως να πάρει μια πιο σκοτεινή τροπή, αλλά τότε μπορεί να λέγαμε ότι μοιάζει αρκετά με το Dark City. Τελευταία, όλο και περισσότερο αποδεικνύεται ότι οι σεναριογράφοι έχουν ξεμείνει από ιδέες και οι σκηνοθέτες από έμπνευση. Οι κινηματογραφικές μεταφορές των (ανεξάντλητων;) ιστοριών του Philip Dick φαίνεται ότι δεν έχουν (και δεν θα έχουν) τελειωμό. Δείτε το ως έχει: ένα απλό, αγνό θρίλερ φαντασίας.

Arsene Lupin

2011-08-13T12:08:00.000+03:00

Ο παππούς της Drew Barrymore μαζί με τον αδερφό του, οι John και Lionel δηλαδή, διάσημοι ηθοποιοί της εποχής του '20 και του '30, εμφανίστηκαν μαζί σε λίγα έργα. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ήταν το Arsene Lupin. Δηλαδή για τον φανταστικό, κοσμοπολίτη κακοποιό που το όνομά του έγινε διάσημο μέσα από τις σελίδες των αστυνομικών μυθιστορημάτων του γάλλου Maurice Leblanc. Ο ένας αστυνομικός (Lionel) προσπαθεί με έξυπνο τρόπο να συλλάβει επαυτοφώρο τον Arsene Lupin που δεν έχει δει ποτέ του, αλλά πιστεύει ακράδαντα ότι είναι ο κόμης που υποδύεται ο αδερφός του, ο John. Χαλαρών ρυθμών εργάκι, η δράση είναι αρκετά υποτονική, έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι γάτας και ποντικιού μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, το ρομαντικό κομμάτι είναι λίγο βαρετό, η ληστεία της Μόνα Λίζα στο Λούβρο ενδιαφέρουσα αλλά και αρκετά παλιομοδίτικη, στο σύνολό της μια μέτρια, αλλά όχι αδιάφορη ταινία. Συνέβαλε σ'αυτό και το καλούτσικο τέλος που μου θύμησε κάτι μεταξύ 3:10 to Yuma αλλά και το πιο πρόσφατο (της δεκαετίας του '90 εννοώ) και γεμάτο υπονοούμενα Out of Sight.

Pit and the Pendulum

2011-08-10T11:11:00.000+03:00

Η δεύτερη σειρά ταινιών του Roger Corman με τον Vincent Price που ήταν, όχι βασισμένες, αλλά επηρεασμένες από τα έργα του Edgar Allan Poe. Το μεσαιωνικό βασανιστήριο του τίτλου Pit and the Pendulum εμφανίζεται μόνο στην τελική σκηνή της κορύφωσης στο τέλος, ενώ το υπόλοιπο έργο είναι βγαλμένο από τη φαντασία του Richard Matheson. Στο οποίο ο Price δεν μπορεί να αντέξει το χαμό της γυναίκας του, έχει κάποιες υπόνοιες ότι τον περιτριγυρίζει το φάντασμά της, έχει και κάποια παιδικά τραύματα, οπότε οδηγείται σταδιακά στην παράνοια. Η αδερφή του, ο κουνιάδος του και ο γιατρός του είναι μάρτυρες στην πορεία του προς την τρέλα, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Ή μήπως δεν θέλουν; Επειδή ο γιατρός συμπεριφέρεται αρκετά ύποπτα...

Έχουμε ξανα-αναλύσει το θέμα Roger Corman και Edgar Allan Poe, οπότε δεν θα το γράψουμε κι εδώ. Πατήστε τις ετικέτες για να περιηγηθείτε σε αντίστοιχες αναρτήσεις. Το μόνο που θα προσθέσω είναι ότι η τελική σεκάνς μέσα στο πηγάδι με το εκκρεμές ήταν εντυπωσιακά ανατριχιαστική και επηρέασε πλήθος δημιουργούς του genre τρόμος.

Lady for a Day (Κυρία για μια μέρα)

2011-08-07T10:50:00.003+03:00

Το δραματικό στοιχείο του οικονομικού κραχ και της φτώχειας αποτελεί τη βάση του πρώτου μισού του έργου. Με μαεστρία, όμως, ο Κάπρα μάς μεταφέρει σε πιο κωμικά μονοπάτια στο υπόλοιπο μισό, βάζοντας έναν καλοκάγαθο γκάνγκστερ μαζί με τη συμμορία του να προσπαθούν να βοηθήσουν μια άστεγη ηλικιωμένη που πουλάει μήλα, γνωστή ως Apple-Annie, να γίνει... Lady for a Day. Κι όλα αυτά για να μην μάθει η κόρη της για τη φτώχεια της τώρα που επιστρέφει στην Αμερική μαζί με τον μέλλοντα σύζυγό της. Στο περίεργο αυτό θέατρο του παραλόγου θα μπλεχτεί όλη η συμμορία, οι αστυνομικοί αλλά και οι ανώτεροι αξιωματούχοι της πόλης. Ταινία γεμάτη με το χαρακτηριστικό ουμανιστικό πνεύμα του Κάπρα, από την αρχή μέχρι το λυτρωτικό για την Apple-Annie τέλος. Επειδή στο κινηματογραφικό σύμπαν του Κάπρα, τα ανθρώπινα θαύματα μπορούν να συμβούν. Αποτέλεσε την πρώτη πολύ μεγάλη επιτυχία του σκηνοθέτη, του έδωσε την πρώτη υποψηφιότητα για το όσκαρ σκηνοθεσίας (μαζί με άλλες τρεις για καλύτερη ταινία, α' γυναικείου και σεναρίου), θέτοντας τη βάση για τις επόμενες υποψηφιότητες και τις τρεις σκηνοθετικές οσκαρικές βραβεύσεις μέσα στη δεκαετία του '30! Και, φυσικά, έκανε την Columbia μεγάλο στούντιο. Από τις καλές ταινίες της χρονιάς της και μάλλον η αγαπημένη του Κάπρα, που τη γύρισε και σε ριμέικ ο ίδιος το 1961 με τίτλο Pocketful of miracles με τη Μπέτι Ντέιβις και τον Γκλεν Φορντ στους βασικούς ρόλους.

The Spiral Road (Ο αμαρτωλός των νότιων θαλασσών)

2011-08-04T10:00:00.001+03:00

Μέσα στην ίδια χρονιά που μας έδωσε ο Robert Mulligan το πιο γνωστό του έργο To kill a mockingbird, σκηνοθέτησε άλλη μια ταινία κι αυτή βασισμένη σε γνωστό βιβλίο. Ήταν το The Spiral Road, μια επική ιστορία του πραγματιστή, άθεου γιατρού Rock Hudson, που βάζει το καθήκον πάνω κι απ'τη γυναίκα του Gena Rowlands (σε μια από τις πρώτες της κινηματογραφικές εμφανίσεις), και που μέσα στις ζούγκλες της Ινδονησίας τελικά θα αγαπήσει το Θεό. Σκηνοθέτης και ηθοποιός ξανασυνεργάζονται ένα χρόνο μετά το κωμικό Come September. Συμπρωταγωνιστής ο μεγάλος σε εκτόπισμα (ερμηνείας αλλά και βάρους) ηθοποιός Burl Ives που ξεχωρίζει και ενίοτε κλέβει την παράσταση. Μετά τα μελοδράματα του Ντάγκλας Σερκ, μπορείτε να δείτε τον Rock Hudson σε άλλη μια δραματική ταινία με αξιώσεις. Μια μεταφορά ενός βιβλίου στη μεγάλη οθόνη έχει πάντα κάποια μειονεκτήματα και η μεγάλη διάρκεια αυτής εδώ της ταινίας μπορεί να σας αποθαρρύνουν, αλλά τελικά είναι ένα ενδιαφέρον έργο που δεν το βαριέσαι εύκολα.

The Geisha Boy (Ο Τζέρι Λιούις ταχυδακτυλουργός)

2011-08-01T11:00:00.000+03:00

Δύο χρόνια μετά τον επαγγελματικό του χωρισμό από τον Dean Martin, ο Τζέρι Λιούις ακόμα έψαχνε για ιδέες που θα έφτιαχαν μια καλή κωμική ταινία. Μέσα στη μη-πρωτοτυπία της τότε εποχής του, το παίζει ταχυδακτυλουργός που πηγαίνει στην Ιαπωνία να διασκεδάσει τους αμερικανούς στρατιώτες, βάζει κι ένα ορφανό παιδάκι στο «παιχνίδι» για να μας συγκινήσει, όπως και ένα χαριτωμένο λαγουδάκι με... απίστευτες ικανότητες. Όπως είπε όμως κι ο W.C. Fields, μην παίζεις ποτέ κόντρα σε παιδιά ή ζώα, επειδή θα κλέψουν την παράσταση. Συμπληρώστε και τα ανεπιτυχή ως επί τω πλείστον αστεία της ταινίας (με εξαίρεση ένα-δυο σουρεαλιστικά¹ που πάντα μας αρέσουν), το αποτέλεσμα είναι αρκετά άνισο και στο σύνολό του μετριότατο. Εν τέλη, το The Geisha Boy απευθύνεται αποκλειστικά στους θαυμαστές του κυρίου Λιούις.

¹Η γέφυρα του ποταμού Κβάι, φερ'ειπείν!

The Matchmaker (Έτοιμοι για γάμο)

2011-07-30T12:12:00.000+03:00

Ανάλαφρη, χαριτωμένη, σπιρτόζικη κωμωδία εποχής γύρω από τις προσπάθειες μιας ηλικιωμένης προξενήτρας να παντρέψει... τον εαυτό της με έναν πλούσιο έμπορο. Για να πετύχει το σκοπό της, θα εφαρμόσει ένα πανούργο σχέδιο, δελεάζοντάς τον με την νεαρά Shirley MacLaine, την οποία θα κορτάρει ο επίσης νεαρός, φτωχός πλην τίμιος, υπάλληλος του εμπόρου Anthony Perkins και όλο το σχέδιο της προξενήτρας θα κινδυνεύσει με παταγώδη αποτυχία. Τη σκηνοθεσία του The Matchmaker υπογράφει ο ηθοποιός Joseph Anthony, μεταφέροντας στο πανί το διάσημο θεατρικό του Thornton Wilder, κρατώντας τη θεατρική καταγωγή του έργου και βάζοντας τους ηθοποιούς να απευθύνονται ενίοτε στο κοινό μιλώντας ή σχολιάζοντας μπροστά στην κάμερα. Την προξενήτρα υποδύεται η διάσημη θεατρική ηθοποιός Shirley Booth, σε μια από τις ελάχιστες κινηματογραφικές της εμφανίσεις. Τη σεναριακή μεταφορά ανέλανε ο John Michael Hayes, γνωστός για τα σενάρια μερικών διάσημων έργων του Άλφρεντ Χίτσκοκ από τη δεκαετία του '50. Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε δύο λόγια για το έργο: αγνή διασκέδαση!

Moon

2011-07-28T10:50:00.002+03:00

Λιτά αλλά προσεγμένα σκηνικά, μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ένα καλογραμμένο σενάριο, έναν «τρελαμένο» ηθοποιό (Sam Rockwell) και μια φωνή ενός κομπιούτερ (Kevin Spacey) που κλείνει το μάτι στους οπαδούς του Κιούμπρικ, είναι τα συστατικά με τα οποία ο Duncan Jones (γιος του David Bowie!) έφτιαξε μια μεγάλη ταινία μικρού βεληνεκούς. Η ταινία Moon ξαναέβαλε το σκεπτόμενο sci-fi στο χάρτη. Μαζί με το District 9 της ίδιας χρονιάς, βεβαίως-βεβαίως.

Duck You Sucker (Κάτω τα κεφάλια)

2011-07-26T12:12:00.000+03:00

Το τελευταίο σπαγγέτι-γουέστερν του Sergio Leone αποτελεί η ταινία Duck You Sucker και τελευταία του ταινία για δώδεκα χρόνια, μέχρι να μας δώσει το κύκνειο άσμα του, το Once Upon a Time in America. Στο προσκήνιο έχουμε τον οπορτουνιστή μεξικανό Rod Steiger με την πολυπληθή οικογένειά του και τον ιρλανδό βομβιστή James Coburn που βρίσκεται στο Μεξικό για να βοηθήσει τη μεξικάνικη επανάσταση. Οι δρόμοι τους θα συμπέσουν και θα πορευτούν μαζί στα επικίνδυνα μεξικάνικα εδάφη. Ο Λεόνε θα «παίζει» συνέχεια με το πόσο αταίριαστο δίδυμο είναι, δημιουργώντας κωμικές καταστάσεις που θα εξισορροπούν με τη βία των όπλων και του... δυναμίτη. Μέχρι τη στιγμή που η επανάσταση θα αγγίξει και τον Steiger και θα αναλάβει προσωπική δράση με κύριο σκοπό την εκδίκηση.

Η ταινία έχει αρκετή προϊστορία από πίσω, για το ποιος θα αναλάμβανε τη σκηνοθεσία, ποιοι ηθοποιοί θα πρωταγωνιστούσαν κ.λ.π. και αυτό μάλλον φαίνεται στο τελικό αποτέλεσμα. Έχει τις καλές στιγμές της, έχει τη μουσική του Μορικόνε, αλλά δεν φτάνει στο ελάχιστο τα προηγούμενα αριστουργήματα του Ιταλού σκηνοθέτη. Μάλλον, απευθύνεται μόνο στους θαυμαστές του είδους.

Saddle the Wind (Ο άρχων του καταραμένου κάμπου)

2011-07-25T11:11:00.000+03:00

Ο Robert Taylor είναι ο πρώην πιστολάς που αποκύρηξε το παρελθόν του και ζει ως αγελαδάρης σε ένα μεγάλο λιβάδι που ανήκει στον πλούσιο γαιοκτήμονα Donald Crisp. Ο μικρός του αδελφός John Cassavetes —με ψυχολογικά προβλήματα από το βίαιο παρελθόν του αδερφού και παθιασμένος με τα όπλα— θέλει να αποδείξει ότι κι αυτός είναι δεινός πιστολέρο, το πιο γρήγορο πιστόλι της Δύσης! Και όταν έρθει ο Charles McGraw και αναζητήσει τον Taylor για να εκδικηθεί το θάνατο του δικού του αδελφού, ο μικρός θα βρει την ευκαιρία να αποδείξει πόσο... easy-trigger είναι. Και μετά, όλα θα πάνε κατά διαόλου. Προσθέστε και μια αψιμαχία με έναν ιδιοκτήτη γης που θέλει να βάλει συρματοπλέγματα για να φράξει το κτήμα του, εμποδίζοντας έτσι όλους τους αγελαδάρηδες και μια υποψήφια νύφη για τον μικρό, που φαίνεται ότι δεν έχει και πολύ ρόλο μέσα σ'αυτό το σκληρό και ανδροκρατούμενο τοπίο. Αυτό είναι εν ολίγοις το Saddle the Wind, που έχει καταπληκτική φωτογραφία, κάποιες καλές σκηνές, έναν Κασσαβέτη οργισμένο νιάτο, αλλά και όλα τα κλισέ του είδους φορτωμένα μέσα σε μιάμιση ώρα έργου. Κρίμα που ο McGraw είχε τόσο μικρό ρόλο.

Akmareul boatda (I saw the devil)

2011-07-23T10:05:00.001+03:00

Άλλη μια κορεάτικη ταινία με έναν serial killer που «βρίσκει το δάσκαλό του» από τον αστυνομικό του οποίου σκότωσε τη γυναίκα. Μιλάμε για πολλή, σε σαδιστικό βαθμό, βία με πολλή αίμα! Η πρώτη εντύπωση είναι ότι έχουμε άλλο ένα έργο από την ασιατική χώρα με βασικό θέμα την εκδίκηση και προκύπτει η ερώτηση αν θέλουμε να δούμε άλλο ένα έργο από το κορεσμένο αυτό είδος. Αλλά το I saw the devil πρόκειται για την τελευταία δουλειά του Kim Ji-woon που μας έδωσε τα A Bittersweet Life και Ο καλός, ο κακός και ο περίεργος, οπότε μπορείτε να είστε σίγουροι ότι θα δείτε μια στυλιζαρισμένη ταινία με εντυπωσιακά πλάνα. Ειδικά η σκηνή ενός φονικού μέσα σε ένα ταξί είναι από τις πιο εντυπωσιακές που έχουμε δει τελευταία. Πρωταγωνιστούν ο νεαρός και μόνιμος ηθοποιός σε όλα τα έργα του Kim, Byung-hun Lee στο ρόλο του αστυνομικού (δεξιά στην αφίσα), και ο Min-sik Choi (αριστερά), ο πρωταγωνιστής του Oldboy, στο ρόλο του ψυχρού δολοφόνου-τέρατος-χασάπη. Η όλη ουσία του έργου, τελικά, όπως μας το παρουσιάζει ο κύριος Kim είναι ότι όλοι μπορούμε να γίνουμε τέρατα και να κάνουμε αποτρόπαια πράματα. Άλλοι από βίτσιο και άλλοι από εκδικητική μανία. Το αν το δέχεστε αυτό ή αν θα κάτσετε να δείτε την ταινία, είναι δικό σας θέμα. Εγώ σας προειδοποίησα.

Bigger Than Life (Πίσω από τον καθρέφτη)

2011-07-20T11:11:00.001+03:00

Κορτιζόνη, ψυχασθένεια και ιατρική της δεκαετίας του ’50 είναι τα χαρακτηριστικά της ταινίας Bigger than Life. Από μια σπάνια ασθένεια, o δάσκαλος James Mason έχει φρικτούς πόνους. Η ιατρική διάγνωση του δίνει λίγους μήνες ζωής και η μόνη λύση είναι ένα καινούριο φάρμακο, η κορτιζόνη. Η οποία έχει θετικά αποτελέσματα, αλλά και εθιστικές, κυκλοθυμικές και ψυχασθενικές παρενέργειες. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό για την επαγγελματική του καριέρα και κυρίως για την οικογενειακή συνοχή και ευτυχία, καθώς γυναίκα και παιδί δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν τις παραξενιές του που θα αρχίσουν να γίνονται ψυχολογικά ανισόρροπες και παρανοϊκά επικίνδυνες. Ένα ανδρικό μελόδραμα, με έγχρωμη σινεμασκόπ φωτογραφία που εκ πρώτης όψεως θα ταίριαζε στον Douglas Sirk. Ο κύριος Mason ανέλαβε την παραγωγή του έργου, δίνοντας στον εαυτό του μια ερμηνευτική πρόκληση. Σε δεύτερο ρόλο βρίσκουμε το νεαρό Walter Matthau, σε μια από τις πρώτες του κινηματογραφικές εμφανίσεις. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Nicholas Ray, σε άλλη μια ταινία που μόνο αδιάφορη δεν μπορείς να πεις. Απέτυχε εμπορικά στην εποχή της, καθώς φαίνεται δεν ήταν έτοιμοι οι αμερικανοί να δεχτούν την καταστροφή και τη βία μέσα στο περιβάλλον μιας οικογένειας των προαστίων.

The Hit (Συμβόλαιο με το θάνατο)

2011-07-17T11:11:00.001+03:00

Ένα εναλλακτικό, γκανγκστερικό φιλμ το The Hit, παραγωγής 1984, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του βρετανού Stephen Frears. Ο πρώην γκάνγκστερ Terence Stamp έχει «δώσει» παλιούς συνεργάτες και τώρα κρύβεται στην Ισπανία. Δέκα χρόνια μετά, όμως, εμφανίζονται οι John Hurt και Tim Roth (στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση) και τον απαγάγουν για να τον πάνε στους «δικούς» τους στον Παρίσι. Στο κατόπι τους βρίσκεται ο αστυνομικός Fernando Ray, ο σπουδαίος ισπανός ηθοποιός που θυμόμαστε κυρίως από τον Άνθρωπο από τη Γαλλία. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα διαφορετικό road-movie, μια ατμοσφαιρική ταινία γύρω από τη ζωή και το θάνατο, που την κάνει αξέχαστη η εκπληκτική μουσική του Paco de Lucía. Από τις καλύτερες βρετανικές ταινίες της δεκαετίας του '80.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας.

The Great Dictator

2011-07-14T10:10:00.000+03:00

Μια διαφορετική προσέγγιση στον Μεγάλο δικτάτωρα του Τσάρλι Τσάπλιν. Διαβάστε τις γενικές γραμμές μέσα από το άρθρο του κριτικού Αντρέ Μπαζέν.

Η επιτυχία του Σαρλό (του Αλητάκου) είχε πολλούς μιμητές. Κυρίως εφήμερους, αλλά κι έναν που η δημοτικότητά του δεν σταματούσε να αυξάνει από το 1932 και μετά. Αυτός δεν ήταν άλλος από τον Αδόλφο Χίτλερ, που σκόπιμα ή άθελά του έκλεψε τον τσαπλινικό μύστακα! Τι κάνει ο Σαρλό; Σκοπεύει να το ξανακερδίσει πίσω. Αλλά πώς, καθώς με τον καιρό το μουστάκι α λα Σαρλό έχει καταντήσει μουστάκι α λα Χίτλερ. Έτσι λοιπόν γίνεται Χίνκελ. Στην ουσία ένας συμπυκνωμένος Χίτλερ. Μας παρουσιάζει μια μαριονέτα, ένα νευρόσπαστο αλλά από το μουστάκι, το χρώμα των μαλλιών, το θυμό, τη σκληρότητα, την παραφροσύνη του αναγνωρίζουμε τον Χίτλερ. Ο Τσάπλιν κλέβει όλη την περσόνα του δικτάτορα και ως κύριος της ύπαρξης Χίτλερ, τον μηδενίζει.

Όλα αυτά για ένα μουστάκι; Κι όμως, θα ήταν αδύνατον να δημιουργηθεί ο Δικτάτορας αν είχαμε έναν Χίτλερ αγένιο ή αν ψαλίδιζε το μουστάκι του α λα Κλαρκ Γκέιμπλ. Στην περίπτωση αυτή, όλη η τέχνη του Τσάπλιν δεν θα είχε κατορθώσει τίποτα, μιας κι ένας Τσάπλιν χωρίς μουστάκι θα έπαυε να είναι ο Σαρλό. Αλλά κι ο Χίνκελ είναι περισσότερο γέννημα του Χίτλερ από όσο του Τσάπλιν. Η περίπτωση Χίνκελ, όμως, στηρίζεται στις μαγικές ιδιότητες που έχει αυτό το τριχωτό καλαμπούρι.

Ούτε το ταλέντο του μίμου, ούτε η ίδια η μεγαλοφυία του Τσάπλιν ήσαν αυτά που τον εξουσιοδότησαν να γυρίσει το Δικτάτορα. Τίποτ' απ' όλα αυτά, μόνο το μουστάκι. Ο Σαρλό περίμενε την κατάλληλη στιγμή και ήξερε πώς να πάρει πίσω το έχει του.

The Loneliness of the Long Distance Runner (Ο επαναστάτης)

2011-07-12T10:00:00.002+03:00

Οι Γάλλοι είχαν τη νουβέλ-βαγκ, οι Άγγλοι το free-cinema. Το δεύτερο αποτέλεσε την αφετερία του νέου βρετανικού κύματος με ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα να αποτελεί η ταινία με τον μακροσκελή τίτλο The Loneliness of the Long Distance Runner, που βασίστηκε σε ένα διηγηματάκι του Alan Sillitoe. Ο Tony Richardson υπέγραψε τη σκηνοθεσία, ένα χρόνο πριν τον οσκαρικό θρίαμβο του Tom Jones. Πρωταγωνιστής ο νεαρός και άγνωστος στο κοινό τότε Tom Courtenay. Παρακολουθούμε την είσοδό του σε αναμορφωτήριο για τη ληστεία ενός φούρνου και την μετεξέλιξή του σε δρομέα μεγάλων αποστάσεων. Ο προϊστάμενος του αναμορφωτηρίου Michael Redgrave βλέπει το ταλέντο του και γίνεται ξαφνικά ο προστατευόμενός του, με σκοπό να διεκδικήσει ο πρωταγωνιστής μας τη νίκη εναντίον ενός γειτονικού κολλεγίου αρρένων. Μέσα από φλασμπάκ μαθαίνουμε όλα τα οικογενειακά βάρη του προβληματισμένου νέου: ο πατέρας προ των πυλών του Άδη, η μητέρα να γκομενιάζει, σε ένα σπίτι χωρίς να υπάρχουν λεφτά αλλά ούτε και όρεξη για εύρεση εργασίας. Κύκλους κάνει η ζωή και οι ανησυχίες της τότε νεολαίας (δουλειά αλλά και ανεμελειά, γυναίκες αλλά και απαισιοδοξία για τον μέλλον) είναι παρόμοιες με τα σημερινά παιδιά, πενήντα χρόνια μετά. Επαναστάτης χωρίς αιτία... made in UK.

Test Pilot (Φλεγόμενοι ουρανοί)

2011-07-11T10:35:00.000+03:00

Πολύ μπλα-μπλα, μεγάλη διάρκεια, πολύ στατική σκηνοθεσία, «προϊστορικά» εφέ, μπόλικες δόσεις μελοδράματος για να φτιαχθεί αυτός ο φόρος τιμής στους πρωτοπόρους των αιθέρων, τους αεροπόρους που δοκίμαζαν τα καινούρια (τότε) μηχανήματα με τίμημα να χάσουν τη ζωή τους. Ο Clack Gable είναι περισσότερο ερωτευμένος με τα αεροπλάνα παρά με τη γυναίκα του. Αυτή (Myrna Loy) τον έχει καταλάβει από την πρώτη στιγμή και το μόνο που κάνει είναι υπομονή, αλλά ως πότε θα αντέξει; Ο Spencer Tracy είναι ο μηχανικός και κολλητός του, που τον έχει ζήσει περισσότερο από όλους και ο παππούς Lionel Barrymore συμπληρώνει το καστ, παίζοντας τον ιδιοκτήτη των αεροπλάνων, σε έναν ρόλο που θα μπορούσε να λείπει κιόλας. Αυτή είναι η ταινία Test Pilot, μια παραγωγή της MGM στην οποία όλοι οι συντελεστές έχουν ξαναβρεθεί σε παλιότερες παραγωγές μεταξύ τους· ο Γκέιμπλ με τη Λόι, ο Γκέιμπλ με τον Τρέισι, ο Τρέισι με τη Λόι, ο Τρέισι με τον Μπάριμορ, Τρέισι και Γκέιμπλ με τον σκηνοθέτη! Ο Howard Hawks έβαλε το χεράκι του στο σενάριο, χωρίς να βελτιωθούν ιδιαίτερα τα πράματα, οπότε προτιμήστε τη δικιά του παραγωγή με αντίστοιχο θέμα, που έβγαλε την επόμενη χρονιά. Τώρα, το πώς η παρούσα ταινία ήταν υποψήφια για το όσκαρ καλύτερης ταινίας τη χρονιά του '39, είναι άλλο θέμα.

Witness for the Prosecution (Μάρτυς κατηγορίας)

2011-07-08T11:59:00.000+03:00

Βασισμένο σε αστυνομικό θεατρικό της Αγκάθα Κρίστι, το έργο Witness for the Prosecution εστιάζει περισσότερο στους διαλόγους και στην αποκάλυψη της αλήθειας σε μια μυστήρια υπόθεση φόνου. Ο Billy Wilder δίνει την ευκαιρία στους ηθοποιούς του να δείξουν τις ερμηνευτικές τους ικανότητες, με τον Charles Laughton, ως πρωταγωνιστής, να ξεχωρίζει και να σηκώνει όλη την ταινία ουσιαστικά μόνος του. Ειδικά, οι προσωπικές στιγμές του δικαστή Laughton με την νοσοκόμα/υπηρέτριά του, που υποδύεται η γυναίκα του Elsa Lanchester, είναι το λιγότερο απολαυστικές. Ο Tyrone Power είναι ο κατηγορούμενος για το φόνο μιας χήρας (στην τελευταία του ταινία) και η Marlene Dietrich είναι η σαγηνευτική σύζυγός του που, αντί να τον υπερασπιστεί, θα είναι η... μάρτυς κατηγορίας.

The Law and Jake Wade (Μονομαχία αετών)

2011-07-05T12:12:00.000+03:00

Ο σερίφης Τζακ Ουέιντ (Robert Taylor) απελευθερώνει τον παλιό του φίλο και συνεργάτη Κλιντ (Richard Widmark) από τη φυλακή μιας άλλης πόλης και ξοφλά με το παράνομο παρελθόν του. Μόνο που ο Κλιντ δεν θα τον αφήσει σε ησυχία. Θα απαγάγει αυτόν και τη μέλλουσα γυναίκα του, με σκοπό να τους οδηγήσει στα κλοπιμαία που έχει θάψει σε άγνωστη περιοχή. Αυτό που παρακολουθούμε ουσιαστικά είναι μια μονομαχία χαρακτήρων, ένας πόλεμος δύο διαφορετικών κόσμων. Ο πολιτισμένος κόσμος της τάξης και του νόμου, στον οποίο θέλει να ενταχθεί ο Ουέιντ, εναντίον του κόσμου της άγριας δύσης και της ασύδοτης ελευθερίας που εκφράζει η συμμορία του Κλιντ. Ο Κλιντ είναι προσκολλημένος στον Ουέιντ του παρελθόντος. Εν τέλη, ψάχνει περισσότερο να επανασυνδεθεί η φιλία του με τον Ουέιντ παρά ψάχνει τον ίδιο το θησαυρό. Η λύση για το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, που βρίσκεται έρμαιο των αιμοβόρων διαθέσεων της υπόλοιπης συμμορίας, θα έρθει (ως από μηχανής θεός;) από κάποιους ινδιάνους που θα τους επιτεθούν. Αυτά παρουσιάζει ο σκηνοθέτης John Sturges στο The Law and Jake Wade· ένα πολύ καλό και ενδιαφέρον ψυχολογικό γουέστερν.

T-Men (Έφοδος αυτοκτονίας)

2011-07-02T13:13:00.000+03:00

Όπου Τ-Men, εννοούμε treasure-men, δηλαδή τους πράκτορες του Υπουργείου Οικονομικών που στη συγκεκριμένη ταινία προσπαθούν να ξεσκεπάσουν ένα μεγάλο κύκλωμα πλαστογραφίας. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα από τα αρχεία του Υπουργείου, έχει πολλά εξωτερικά γυρίσματα, έχει κάποιους αληθινούς κυβερνητικούς αξιωματούχους και ξεκινάει με μια voice-over αφήγηση για να αποδείξουν την αξιοπιστία της. Έχει στην καρέκλα του σκηνοθέτη τον Anthony Mann και στη φωτογραφία τον John Alton, δύο από τους πιο επιφανείς δημιουργούς του νουάρ. Ο πρωταγωνιστής Dennis O'Keefe με τον συνεργάτη του είναι οι μυστικοί πράκτορες που υποδύονται τους πλαστογράφους και προσπαθούν να διεισδύσουν στον υπόκοσμο. Ξεκινούν από το Σικάγο, για να χτίσουν τη φήμη τους και συνεχίζουν μετά στην Καλιφόρνια, εκεί όπου εδρεύει το κύκλωμα που θέλουν να ξεσκεπάσουν. Οι περιπέτειές τους θα τους φέρουν αντιμέτωπους με έναν κόσμο βίας και διαφθοράς. Η οποία βία σκιαγραφείται πολύ έντονα από τον Μαν σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της. Και μόνο για τη σκηνή που σκοτώνεται ο συνεργάτης του O'Keefe μπροστά στα μάτια του, μη μπορώντας να κάνει τίποτα ώστε να μην αποκαλυφθεί η διπλή του ταυτότητα, η ταινία παίρνει πολλούς πόντους. Το άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι το πόσο ταιριάζουν τελικά οι διπλοί πράκτορες στον υπόκοσμο. Φοράνε τα φανταχτερά κουστούμια, μιλάνε άνετα με το μάγκικο τρόπο και δεν φαίνεται να δυσανασχετούν πολύ με τις πράξεις βίας που συμμετέχουν.

Ο σκηνοθέτης Μαν είχε δηλώσει για το έργο: «Το Τ-Men ήταν στην πραγματικότητα η πρώτη μου ταινία. Ήταν το πρώτο "ντοκιμαντέρ" εκείνου του είδους και πήγε εξαιρετικά καλά για μια β' διαλογής παραγωγή. Ήμουν αρκετά ευχαριστημένος με κάποιες σκηνές, όπως, ας πούμε, με τον ξυλοδαρμό του Ντένις Ο'Κιφ ή το φόνο του Φορντ στο χαμάμ.» Σε ρόλο κακού ο Charles McGraw, ο οποίος θα έχει τη δικιά του επιτυχία λίγα χρόνια μετά.

Tant qu’on a la santé

2011-06-29T09:29:00.001+03:00

Δεν μιλάμε μόνο για την επανακυκλοφορία της χρονιάς, αλλά για την πιο σπουδαία των τελευταίων χρόνων. Το σύνολο του έργου του διάσημου Γάλλου κωμικού Pierre Etaix επανακυκλοφόρησε πέρυσι (πέντε μεγάλου μήκους και διάφορες μικρού) με αποκατεστημένη εικόνα και ήχο, σε μια μεγάλη προσπάθεια που βοήθησε και ο ίδιος ο 83χρονος πλέον κύριος Ετέξ. Οι ταινίες του είχαν εξαφανιστεί πολύ νωρίς λόγω νομικών προβλημάτων με τις εταιρείες, αλλά τώρα είναι η ευκαιρία να ανακαλύψετε το καλά κρυμμένο κωμικό διαμάντι της Γαλλίας. Συνεργάστηκε με τον Ζακ Τατί στο Ο θείος μου και πολλά στοιχεία του έργου μπορεί να σας θυμήσουν τον έτερο μεγάλο Γάλλο κωμικό. Αλλά θα βρείτε και στοιχεία από το βωβό κινηματογράφο, την αγάπη του για τους κλασικούς Μπάστερ Κίτον και Σαρλό, παρουσιάζοντας μια απίστευτη σάτιρα της καθημερινότητας, με εφευρετικό μοντάζ και σχεδόν χορογραφημένη σκηνοθεσία.

Απευθύνεται, κατ'αρχάς, σε σινεφίλ κοινό, καθώς ταινίες με ελάχιστους διαλόγους μπορούν να «ξινίσουν» μερικούς. Έτσι, μπορείτε να ξεκινήσετε από το έργο με τίτλο Tant qu'on a la santé, το οποίο αποτελεί μια συρραφή τεσσάρων δεκαπεντάλεπτων (σχεδόν) επεισοδίων: το πρώτο με τίτλο L'insomnie (Αϋπνία) αφορά έναν τύπο που δεν μπορεί να κοιμηθεί και διαβάζει ένα βιβλίο με βρυκόλακες. Το δεύτερο έχει τίτλο Le cinématographe (Το σινεμά) και παρακολουθούμε τις προσπάθειες του Ετέξ να βρει μια καλή θέση μέσα σε μια κατάμεστη κινηματογραφική αίθουσα. Το τρίτο με το όνομα της ταινίας (Εφ'όσον είσαι ακόμα υγιής) είναι το πιο κωμικό παρουσιάζοντας μια πόλη σε παροξυσμό λόγω των δημοσίων έργων, του κυκλοφοριακού και του γρήγορου ρυθμού ζωής. Ενώ στο τέταρτο Nous n'irons plus au bois (Αν πάτε κάτω στο δάσος) ο Ετέξ πάει για κυνήγι στο δάσος και καταστρέφει το πικ-νικ ενός ζευγαριού και την περίφραξη που προσπαθεί να φτιάξει ένας αγρότης.

Υ.Γ.: Τα εύσημα στο Cinema Paradiso για την υπενθύμιση!